• bullet
  • Rejestracja
  • bullet
Artykuy: Charakter...

Nawigacja

Charakterystyka Nerona - "Quo vadis".



Charakterystyka Nerona - "Quo vadis".




Neron był cesarzem Rzymu. Młody, niespełna 30 letni mężczyzna wcześnie obiął najwyższe stanowisko w państwie. Wynikało to z jego pochodzenia, tron bowiem był dziedziczny. Był on synem Agrypiny Młodszej oraz Gnejusza domicjusza, adoptowany jednak przez cezara Klaudiusza.



Wygląd zewnętrzny Nerona był odrażający. Jego wielka postawa była zupełnie nieproporcjonalna do wręcz tłustego ciała. Spod jego dużej twarzy wylewał się tłuszcz tworząc drogi podbrdek, głowa osadzona na wielkim karku wywoływała przestrach i niechęć, ale zarwno z daleka podobna była do głowy dziecka. Porastały ja rude włosy ułożone w cztery pukle, na ktrych przez cały czas widniał symbol wczesnej władzy - wieniec laurowy. Pod brwiami kryl się wizerunek pijaka, komedianta, twarz plugawa, prżna, błazeńska. Jego wypukłym oczom często towarzyszył szmaragd, gdyż Neron był krtkowidzem. Wzrok jego przypominał oczy nieboszczyka- zupełnie bez wyrazu, bez myśli. Niegdyś tłusta szyję zakrywała broda koloru marchwi. Cezar jednak oddal ja w ofierze Jowiszowi. Wierzył, że to pomoże zatuszować przestępstwa, ktre popełnił, i o ktre bezustannie oskarżał go lud. Siebie natomiast uważał wręcz za boga, był szalenie w sobie zakochany, sądził, że wszystko co ma i co należy do niego jest najpiękniejsze i najlepsze.



Neron jako jednostka nie potrafiłby samodzielnie funkcjonować wśrd zwykłych ludzi.

W dzieciństwie nie posiadł zdanych umiejętności wspłżycia z innymi, wciąż był pochłonięty sobą, swoja twrczością. Jego umysł nie funkcjonował prawidłowo, Miedzianobrody był szaleńcem, nie potrafił sam myśleć, robili to za niego podwładni, a on wydawał tylko polecenia. Dowodem na to, że był niezrwnoważony psychicznie było morderstwo własnej rodziny - matki, żony i brata. Był nieobliczalny. Nie umiałby żyć bez takich wygd jakie ma, bez uczt, rozpusty i posiadania wszystkiego, czego się zapragnie. Przez lud nierzadko był nazywany Matkobjcą bądź żonobjcą, on jednak starał się nie zwracać uwagi na te obelgi; każdy wiedział, ze nienawidzi krytyki. Podczas uczt, ktre urządzał, w doborze odpowiednio wysokich stanowiskiem i zamożnych ludzi, nie liczył się z jakimikolwiek względami.



Wobec ludu Neron był nielojalny, ale robił wszystko, aby mu się upodobać, był dla niego dobry, ale naprawdę oszukiwał i kłamał. Kiedy czul się bezpieczny gardził ludźmi, uważał ich za bezwartościowych, nazywał ich tłuszczą. Ważniejsze dla niego było, aby kontynuować słuchanie grania na harfie, niż spotkać się ze zrozpaczonym ojcem Ligii. Tak samo egoistycznie postępował podczas pożaru Rzymu oraz po tejże tragedii, ktra wydarzyła się z rozkazu Nerona. Podczas pożaru cezar zagłębiał się w płaszczu liryki, myślał nad słowami nowych pieśni, wierszy oraz nad przemwieniem, jakie musiał wygłosić dla poddanych. Nie skinął palcem, by pomoc swemu ludowi, a dla załagodzenia paniki i strachu, jakie wybuchły po spaleniu miasta zorganizował huczne igrzyska.



Tym samym chciał oczyścić siebie z podejrzeń o podpalenie Rzymu. Winnych natomiast szukał w chrześcijanach i ich rozkazał wymordować, jako winnych tragedii. Spaleni byli na krzyżach, rozszarpani przez dzikie zwierzęta, poprzybijani do pali. Konali i umierali w cierpieniu. Serce cezara jednak nawet nie drgnęło, nie miał wyrzutw sumienia, ze skazał na śmierć niewinnych ludzi, ktrzy giną za jego bezmyślny czyn. Lubił być świadkiem mąk i cierpienia innych. Podczas mordu chrześcijan przyglądał się z uśmiechem, zadowolony był, ze nikt nie podejrzewa go już o spalenie miasta, był dumny, ze znalazł sposb na pozbycie się ciężaru winy.



Miedzianobrody wciąż tonął w rzekomych komplementach, jakie udzielali rywalizujący

o jego względy poddani. Artystą Neron był fatalnym, nie potrafił grać, śpiewać, komponować, nikt, prcz Petroniusza, nigdy nie ośmielił się ocenić dzieła cezara negatywnie, chwalono go, jego wiersze, pieśni. Sam uważał się za artystę niezwykle utalentowanego, wybitnego, ale za razem niespełnionego. W świecie muzyki i sztuki czuje się jak ryba w wodzie. Uważa jednak, ze nie jest rozumiany przez społeczeństwo, a jedyną dusza powiernika jest Petroniusz. Gdy tworzył czul się niewinnie, jak dziecko, muzyka kołysała jego duszę, uspakajała. Poddani z wielka cierpliwością słuchali jego dziel, chwalili i poddawali nowe pomysły. Neron nienawidził Rzymu i jego mieszkańcw, jedyną rzeczą jaka kochał były jego pieśni i wiersze, kochała je i siebie niczym Narcyz. W obliczu pożaru najważniejsze były utwory, nie zważał na to ze lud szemrze i cierpi; wręcz przeciwnie, o to mu chodziło, to było tematem, na jaki czekał od lat, natchnieniem

i motywem do napisania nowego dzieła, ktre miałoby podbić świat.



Nigdy jednak nie przewidział cezar, że prawda o podpaleniu Rzymu może wyjść na jaw. Tak właśnie się stało. Chilon widząc twarze i ciała chrześcijan umierających w mękach poczuł wyrzuty sumienia i na forum, podczas igrzysk wyznał ludowi, kto jest sprawca pożaru. Za ten czyn zosta skazany na śmierć, a wściekły Neron przez długi czas nie wiedział co począć. Miał wizje przeszłości, widział twarze swej rodziny - matki, żony i brata, ktre zabierają go do czarnej dziury. Dopiero w momencie, kiedy uświadomił sobie, ze zbliża się koniec, śmierć, miał wyrzuty sumienia



Największą dla niego tragedią było być wielkim i wszechwładnym panem i to wszystko, co miał, stracić w jednej chwili. Zaczął majaczyć, nie wiedział, co ma robić, nie wierzył w śmierć, ktra zbliżała się coraz większymi krokami. W chwili końca powtarzał słowa: Jakiż artysta ginie!. Przyłożył sobie nż do szyi, ale wszyscy obecni wiedzieli, ze sam się nie zabije, za bardzo się kochał. Nż pchnął Epafrodyt, a Neron począł konać. Akte spaliła go na pachnącym stosie.



W oczach ludu, ktry nie znal cezara takim jakim był, pozostał on jednak jako człowiek niezrwnoważony, nielojalny, oszust i kłamca, choć cenili igrzyska jakie organizowali jego poddani.



Uważam, ze Neron został władca zupełnie przez przypadek, zupek lnie nie nadawał się do tego stanowiska, do pełnienia funkcji, jaka musiał pełnić. Był prżny, dufny i pusty. We wszystkim decydowali za niego zaufani patrycjusze. Nie był w pełni świadomy tego, co robił, a czynił to, co chciał.






Przykadowe prace

Przyczyny upadku państwa polskiego w XVIII wieku

Przyczyny upadku państwa polskiego w XVIII wieku PRZYCZYNY UPADKU PAŃSTWA POLSKIEGO W XVIII WIKEKU Rzeczpospolita zaczęła upadać już wiele lat przed XVIII w. kiedy zmarł Zygmunt August. Ostatni krl z dynastii Jagiellonw. W XVIII wieku największe straty dla Pol...

Pomysł na biznes. Ocieplenie rurociągw i ścian z zastosowaniem płynnej izolacji termicznej.

Pomysł na biznes. Ocieplenie rurociągw i ścian z zastosowaniem płynnej izolacji termicznej. Opis materiału: płynna izolacja termiczna, podobna do farby. Mechanizm działania płynnej izolacji ceramicznej rżni się zasadniczo od mechanizmu działania "klasycznych" iz...

Znaczenie twrczości A.Mickiewicza w życiu naszego narodu i w literaturze polskiej.

Znaczenie twrczości A.Mickiewicza w życiu naszego narodu i w literaturze polskiej. Mickiewicz był duchowym przywdcą naszego narodu w okresie niewoli. Zagrzewał Polakw do walki o niepodległość, sławił poświęcenie dla ojczyzny, bohaterstwo, piętnował zaś...

Inflacja

Inflacja INFLACJA jest utrzymującym się przez dłuższy czas procesem wzrostu cen w gospodarce narodowej, połączonym z dużą utratą wartości pieniądza. Występuje wwczas duży wzrost podaży pieniądza i szybkości obiegu pieniądza oraz ucieczki od danej...

Co powoduje, że dramaty Williama Szekspira są nadal chętnie wystawiane w teatrach?

Co powoduje, że dramaty Williama Szekspira są nadal chętnie wystawiane w teatrach? Każdy pisarz, malarz, muzyk, artysta tworząc swoje dzieło pragnie zawrzeć w nim pewne przesłanie, jakąś wartość, czasami przestrogę, czasami radę, mądrość. Ka&...

Analiza tytułu - "Granica" Z. Nałkowskiej.

Analiza tytułu - "Granica" Z. Nałkowskiej. Granica – wyraz. Nie długi, nie krtki, łatwa pisownia. W sumie nie warty poświęcenia mu większej uwagi. Granica – tytuł. O, już coś zaczyna się dziać! Czemu tak, a nie inaczej? Granica, granica, granica... I...

"Dzieje Tristana i Izoldy" jako opowieść o miłości.

"Dzieje Tristana i Izoldy" jako opowieść o miłości. Miłość w utworze została przedstawiona jako potężna namiętność, ktra nie poddaje się racjonalnym analizom, wymykając się pod jakiejkolwiek kontroli. Jest uczuciem silniejszym od woli koch...

Pedagogika specjalna - Dziecko z cukrzycą w ławce szkolnej

Pedagogika specjalna - Dziecko z cukrzycą w ławce szkolnej Cukrzyca to choroba przewlekła 1. W cukrzycy typu I (insulino-zależnej) komrki trzustki produkujące insulinę uległy uszkodzeniu. Kiedy trzustka nie dostarcza lub dostarcza zbyt małą ilość insuliny, organizm ni...

Zobacz wszystkie

Nawigacja

Tagi

studia szkoa streszczenie notatka ciga referat wypracowanie biografia opis praca dyplomowa opracowania test liceum matura ksika

Prawa

Do g?ry