• bullet
  • Rejestracja
  • bullet
Artykuły: Dziecko ...

Nawigacja

Dziecko z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej



Dziecko z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej


Dziecko z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej.



Z praktyki i obserwacji życia codziennego wiem, że znaczna liczba dzieci przejawia cechy wzmożonej pobudliwości. Są to dzieci niespokojne, nadmiernie ruchliwe, o zmiennych nastrojach, impulsywne i roztrzepane – nazywamy je dziećmi nadpobudliwymi psychoruchowo. Dzieci te swoim zachowaniem stwarzają wiele problemw wychowawczych, wymagają nie tylko specjalnego sposobu postępowania, ale i odpowiedniej postawy rodzicw i nauczycieli. Wymagają większego skupienia uwagi i sił niż dzieci zrwnoważone. Dodatkowe trudności komplikują specyficzne trudności w nauce, trudności często nie zrozumiałe i nietolerowane przez dorosłych.

Ja w pracy zawodowej miałam okazję zetknąć się z takim dzieckiem. Był to chłopiec o imieniu Jakub urodzony w 1999r. Obserwując Kubę przez kilka godzin dziennie sprawiał wrażenie kogoś ze stale włączonym silnikiem , działał pochopnie i porywczo, był nieprzewidywalny i nerwowy. Na początku, gdy doszedł do mojej grupy nie wiedziałam, że był w poradni pedagogiczno – psychologicznej i ma orzeczony zespł nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD).

Matka Kuby w ciągu dwch lat przenosiła go kilkakrotnie z jednego przedszkola do drugiego. Gdy rozmawiałam z koleżankami z innych przedszkoli okazywało się, że był zabierany z przedszkola

w momencie, gdy nauczycielka prbowała uświadomić matce, że dzieje się coś z jej dzieckiem. Matka za zachowanie Kuby obwiniała nauczycielki. Wydaje mi się, że powodem takiego podejścia było to, że wstydziła się, że jej dziecko jest inne i sprawia problemy wychowawcze.

Gdy ja prbowałam z nią rozmawiać na ten temat i prosiłam ją by, jeśli będzie mogła, pokazała mi to orzeczenie, bym wiedziała jak postępować z Kubą, matka oznajmiła mi tylko, że nie powinnam pozwalać mu na wszystko, gdy jest potrzeba krzyknąć na niego i ukarać go.

Kuba w trakcie zajęć nie mgł usiedzieć w miejscu, przez cały czas przemieszczał się

z miejsca na miejsce, zaczepiał inne dzieci i cieszył się z tego. Gdy dzieci np. budowały z klockw Kuba podbiegał do nich rozwalał klocki głośno się przy tym śmiejąc, innym znw razem stawał

w rogu sali odwracał się tyłem i wydawał z siebie bardzo głośno nieartykułowane dźwięki. Siedząc przy stoliku zakładał nogę na nogę, odchylał się do przodu i do tyłu, podpierał łokciami lub kolanami podbijał stolik do gry, wykonywał także wiele rżnych drobnych czynności zupełnie

w danej sytuacji zbędnych: zamykał i otwierał pirnik, książkę, zawijał rogi książki, bazgrał po okładce, obgryzał ołwek i kredki lub nimi rzucał przed siebie, skubał gumkę. Na zwrconą mu uwagę zmieniał rodzaj wykonywanych czynności na inny: stukał palcami w stolik lub po nim skrobał, dłubał w nosie, obgryzał paznokcie.

Dzieci takie jak Kuba są impulsywne, nie umieją skoncentrować uwagi, co stanowi poważne zagrożenie na drodze do sukcesw w nauce. I choć wszyscy naokoło widzą niezdyscyplinowanie lub inność dziecka, wiedzą, że nie chodzi tu o świadome nieposłuszeństwo – trudno jest nazwać im ten sposb bycia, a tym bardziej pomc. Dlatego uważam, że nauczyciele jak i rodzice powinni mieć wiedzę na temat nadpobudliwości psychoruchowej .

Zespł nadpobudliwości psychoruchowej, określany często jako zespł nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi , to grupa zaburzeń charakteryzujących się wczesnym początkiem (zazwyczaj w pierwszych pięciu latach życia), brakiem wytrwałości w realizacji zadań wymagających zaangażowania poznawczego, tendencją do przechodzenia z jednej aktywności do drugiej bez ukończenia żadnej z nich oraz zdezorganizowaną, słabo kontrolowaną nadmierną aktywnością (Międzynarodowa Klasyfikacja Chorb, Urazw i Przyczyn Zgonw,1944).

Nadpobudliwość psychoruchowa u dzieci według Międzynarodowej Klasyfikacji Chorb, Urazw

i Przyczyn Zgonw (ICD-10) – należy do grupy zaburzeń zachowania i emocji rozpoczynających się zwykle w dzieciństwie i w wieku młodzieńczym .

Nadpobudliwość psychoruchowa jest postacią zaburzeń rwnowagi procesw nerwowych. Zdaniem psychopatologw nadpobudliwość psychoruchowa z deficytem uwagi jest to rozwojowo nieuzasadniona nieumiejętność skupienia uwagi, impulsywność, nadpobudliwość ruchowa

i emocjonalna, przejawiająca się w kłopotach z organizacją pracy i jej ukończeniem.



Najczęstszą przyczyną powstawania nadpobudliwości psychoruchowej jest uszkodzenie układu nerwowego dziecka, ktre może nastąpić w rżnych okresach życia:

• Okres płodowy – alkohol, narkotyki, choroby zakaźne (rżyczka, świnka, żłtaczka), leki, zatrucia pokarmowe, upadki, uderzenia w brzuch.

• Okres okołoporodowy – niedotlenienie podczas porodu, pord wczesny, niewłaściwie przebiegająca akcja porodowa.

• Przebieg życia dziecka – zapalenie opon mzgowych, choroby zakaźne połączone z drgawkami i wysokimi temperaturami, urazy mechaniczne czaszki w wieku dziecięcym np. wypadek połączony ze wstrząsem mzgu.

Objawy nadpobudliwości występują najczęściej na skutek korelacji czynnikw biologicznych

z czynnikami społecznymi. Do czynnikw społecznych zaliczmy:

• Atmosferę domową (napięta i niespokojna atmosfera, awantury i nerwowość rodzicw – burzą rwnowagę dziecka, długotrwałe pobudzenie emocjonalne dziecka prowadzi do utrwalenia się pewnych nawykw reagowania na trudne sytuacje, co znajduje swoje odbicie

w nadpobudliwości).

• Nieprawidłowy styl wychowawczy w rodzinie (wychowanie niekonsekwentne, czyli brak stałych wymagań stawianych dziecku i stałych praw udzielanych mu przez dorosłych, a także wychowanie rygorystyczne, czyli usiłowanie podporządkowania sobie dziecka).

• Brak zaspokojenia podstawowych potrzeb psychicznych (głwnie miłości, bezpieczeństwa)

• Spędzanie wolnego czasu głwnie przy telewizji i grach komputerowych, z ktrych większość zawiera elementy przemocy.

• Tempo życia (deficyt kontaktw ze stale zapracowanymi i zabieganymi rodzicami).

• Obcowanie z głośnymi i agresywnymi wzorcami kontaktw międzyludzkich.

• W szkole atmosfera ciągłej rywalizacji i bycia porwnywanym, odrzucenie przez grupę, stosowanie zbyt wysokich wymagań (nieadekwatnych) ze strony nauczyciela.



Zespł objaww nadpobudliwości psychoruchowej występuje w jednej, dwch lub wszystkich

sferach funkcjonowania dziecka:

1. SFERZE RUCHOWEJ:

wzmożona ekspansja ruchowa, niepokj ruchowy, nawyki ruchowe (ruchy przymusowe), mimowolne wyładowania ruchowe.

Dzieci, u ktrych występuje wzmożona ekspansja ruchowa charakteryzują się dużą ruchliwością: biegają, skaczą, wyrywają się do odpowiedzi, wymachują rękami lub nogami, poruszają palcami, kiwają się na krześle, są pełne energii. Szukają każdej okazji, by rozładować się ruchowo. Ruchy ich są szybkie, ale niezręczne i niezgrabne, co powoduje, że piszą i rysują niekształtnie, zamazują swoje wytwory, kreślą i poprawiają je, przy czym czynią to niestarannie. Natychmiast wykonują polecenia związane z ruchem, gorzej jest, gdy mają wykonać coś w skupieniu i na miejscu. Brak reakcji na polecenia dorosłych nie wynika z ich negatywnej postawy emocjonalnej, ale

z nieumiejętności panowania nad własnym pobudzeniem. Nadmierna ruchliwość tych dzieci wzrasta, gdy przebywają w grupie.

Nawyki ruchowe(ruchy przymusowe) są to czynności podległe woli dziecka, ale powstrzymanie się od ich wykonywania jest bardzo trudne. Wzrost napięcia emocjonalnego lub surowa dyscyplina może doprowadzić w tym przypadku do jąkania, nerwicy czy ruchw mimowolnych.

Mimowolne wyładowania ruchowe to tzw. tiki. Nasilają się one w sytuacjach napięcia lub wtedy, gdy dziecko stara się nad nimi zapanować. Konsekwencją ich może być reakcja nerwicowa lub jąkanie.

2. SFERA POZNAWCZA:

zaburzenia uwagi, wzmożony odruch orientacyjny, pochopność, pobieżność myślenia, wzmożona wyobraźnia.

Zaburzenia uwagi wynikają z tego, że dziecko odbiera każdy bodziec napływający z otoczenia

i w związku z tym nie jest w stanie skupić się na jednej rzeczy, ciągle coś je rozprasza, powodując nadmierne pobudzenie w centralnym układzie nerwowym. Nadmiar bodźcw powoduje, że jego uwaga jest chwiejna, a co za tym idzie – wykonywane zadania są niestaranne, niedokończone, nieprzemyślane, a czasami błędne. Dzieci z zaburzeniami uwagi przeszkadzają na zajęciach, ciągle się odwracają, rozmawiają z kolegami, nie słuchając, co się mwi, reagują na każdy szmer, głośno komentują nawet najmniej istotną sprawę, wyrwane do odpowiedzi nie wiedzą, o co są pytane, często nie pamiętają, co jest zadane do domu, odrabiają zadanie długo i z małymi efektami, robią dużo błędw, opuszczają litery lub całe wyrazy, nie kończą zdań.

Zaburzenia uwagi (koncentracji) mogą wzrastać przed odpowiedzią, klaswką, sprawdzianem, egzaminem.

Zaburzenia uwagi są efektem wzmożonego odruchu orientacyjnego, tzn. reagowania na rżnego rodzaju bodźce. Dzieci z nadpobudliwością przerzucają swoją uwagę z obiektu na obiekt, robią wrażenie jakby interesowało ich kilkanaście rzeczy naraz.

U dzieci nadpobudliwych bardzo często występuje brak powściągu myślowego, pochopność. Dziecko chce odpowiadać zanim jeszcze usłyszy pytanie, a wtedy jego odpowiedzi są niepełne lub błędne. Widać w nich wyraźnie pochopne wnioskowanie, brak przemyśleń. Często ma trudności

w zorganizowaniu pracy, ktra wymaga większego wysiłku umysłowego. Gubi rzeczy konieczne do pracy lub zabawy.

Pobieżność myślenia powoduje, że działanie dzieci nadpobudliwych jest natychmiastowe, nieprzemyślane. Udzielają nieprawidłowych odpowiedzi na pytania lub nieprawidłowo rozwiązują zadania. Jest im trudno skupić się na szczegłach. Problem traktują wybirczo.

Wzmożona wyobraźnia, ktrą dysponują dzieci nadpobudliwe sprawia, że pojawiają się u nich bardzo silne przeżycia wywołane nawet słabym bodźcem płynącym z otocznia. Spowodować ona może zamykanie się dziec

b7ab

ka w świecie własnych przeżyć, odrywania się na jakiś czas od rzeczywistości lub wyłączenie się z lekcji, zajęć.

3. SFERA EMOCJONALNA:

silne i nieopanowane reakcje emocjonalne, wzmożona ekspresja uczuć, zwiększona wrażliwość emocjonalna na bodźce otoczenia.

Dzieci z nadpobudliwością są drażliwe, łatwo się obrażają, wybuchają płaczem lub złością. Silnym i nieopanowanym reakcjom emocjonalnym może towarzyszyć agresja słowna, a nawet fizyczna, przez co popadają w konflikty z rwieśnikami lub dorosłymi. W czasie konfliktw żadne argumenty do nich nie przemawiają. Kłtliwość, agresywność, stawianie na swoim często jest przyczyną ich odrzucenia przez grupę.

Dużą grupę stanowią dzieci ze wzmożoną lękliwością. Są one napięte, niespokojne. Często płaczą, czerwienią się, nie są w stanie wydobyć z siebie głosu, nie przejawiają inicjatywy, nie podchwytują pomysłw, – co w konsekwencji osłabia ich stosunki z rwieśnikami.

Wzmożona ekspresja przejawia się występowaniem intensywniejszych reakcji na rżne zdarzenia czy sytuacje. U dzieci nadpobudliwych można zaobserwować wahania nastrojw – bardzo szybko potrafią przejść od płaczu do śmiechu, od kapryśności i uporu do złości lub agresji skierowanej na zewnątrz lub do siebie.

Zwiększona wrażliwość na działające bodźce może przejawiać się w sferze uczuć wyższych. Dzieci nadpobudliwe na cudzą krzywdę, wspłczują osobom pokrzywdzonym, zamartwiają się, wzruszają się, bywają egocentryczne. Bardzo mocno przeżywają swoje niepowodzenia lub konflikty w domu, w przedszkolu czy szkole.

Jak podkreśla wielu autorw, m. in. H. Spionek, H. Nartowska, J. Prekop, nieprawidłowe reakcje na objawy nadpobudliwości u dzieci prowadzą jedynie do nasilenia zaburzonych zachowań. Aby tego uniknąć należy wybrać i zastosować właściwą terapię.

Nauczyciel, by dobrze rozumieć problem zespołu nadpobudliwości psychoruchowej, powinien poznać klasyfikację objaww tego zaburzenia.





KLASYFIKACJA DSM IV

Sześć lub więcej podanych niżej objaww zaburzeń koncentracji uwagi musi utrzymywać się przez przynajmniej 6 miesięcy w stopniu utrudniającym adaptację (funkcjonowanie) dziecka bądź

w stopniu niewspłmiernym do jego rozwoju.

ZABURZENIA KONCENTRACJI UWAGI:

• dziecko nie jest w stanie skoncentrować się na szczegłach podczas zajęć szkolnych, pracy lub w czasie wykonywania innych czynności, popełnia błędy wynikające z niedbałości,

• często ma trudności z utrzymaniem uwagi na zadaniach i grach,

• często wydaje się nie słuchać tego, co się do niego mwi,

• często nie stosuje się do podawanych kolejno instrukcji, ma kłopoty z dokończeniem zadań szkolnych i wypełnianiem codziennych obowiązkw, jednak nie z powodu przeciwstawiania się lub niezrozumienia instrukcji,

• często ma trudności ze zorganizowaniem sobie pracy i innych zajęć,

• nie lubi, ociąga się lub unika rozpoczęcia zajęć wymagających dłuższego wysiłku umysłowego (nauka szkolna, odrabianie zadań itd.),

• często gubi rzeczy niezbędne do pracy lub innych zajęć (np. zabawki, przybory szkolne itd.),

• łatwo rozprasza się pod wpływem zewnętrznych bodźcw,

• często zapomina o rżnych codziennych sprawach.

Sześć lub więcej podanych poniżej objaww nadruchliwości i impulsywności musi się utrzymywać przez przynajmniej 6 miesięcy w stopniu utrudniającym adaptację (funkcjonowanie) dziecka bądź

w stopniu niewspłmiernym do jego rozwoju.

NADRUCHLIWOŚĆ:

• dziecko ma często nerwowe ruchy rąk lub stp bądź nie jest w stanie usiedzieć na miejscu,

• wstaje z miejsca w czasie lekcji lub innych sytuacjach wymagających spokojnego siedzenia,

• często chodzi po pomieszczeniu lub wspina się na meble w sytuacjach, gdy jest to zachowanie niewłaściwe,

• często ma trudności ze spokojnym bawieniem się lub odpoczywaniem,

• często jest w ruchu, biega jak nakręcone ,

• często jest nadmiernie gadatliwe.

IMPULSYWNOŚĆ:

• często wyrywa się z odpowiedzią zanim pytanie zostanie sformułowane w całości,

• często ma kłopoty z zaczekaniem na swoją kolej,

• często przerywa lub przeszkadza innym (np. wtrąca się do zabawy lub rozmowy).



Dzieci nadpobudliwe są dziećmi trudnymi, wymagającymi większego wkładu pracy, większej cierpliwości, bardziej przemyślanego, konsekwentnego działania dla osiągnięcia pozytywnych rezultatw wychowawczych. Będąc uciążliwe, kłopotliwe, wprowadzają dorosłych w stan zdenerwowania, czasami nawet wyczerpania. Nauczyciel powinien, więc zaakceptować, że dziecko nadpobudliwe jest dzieckiem odmiennym i wymaga odmiennego traktowania. Dokładna znajomość objaww nadpobudliwości pozwoli nauczycielowi na odrżnienie zachowań dzieci będących przejawami nadpobudliwości od złośliwości czy niegrzeczności. Najlepszymi sojusznikami nauczyciela powinni być rodzice. Będzie tak tylko wtedy, kiedy zamiast oskarżać ich o to, że nie potrafią wychować dziecka, uzna się, że zarwno oni, jak i przedszkole mają problem i razem mogą do rozwiązać. Biorąc to pod uwagę nauczyciele powinni w swojej pracy wziąć pod uwagę kilka wskazwek:

• stosuj jasne i zrozumiałe dla dziecka reguły postępowania w rżnych sytuacjach przedszkolnych. Pamiętaj o konsekwencji w postępowaniu, stawiaj jasne granice, co dziecku wolno, a czego nie może wykonywać.

• zawsze zaznaczaj niezbyt odległe cele działania oraz jasno określaj sposoby ich realizacji – zbyt odległe cele powodują zapominanie, porzucanie rozpoczętego zadania, szybką dekoncentrację

i ucieczkę w zabawę,

• wprowadź i stosuj stały rytm dnia by dziecko nadpobudliwe mogło przewidzieć, co za chwilę nastąpi,

• pomż dziecku w zorganizowaniu sobie pracy (np. utrzymaniu porządku na płce czy na stoliku),

• często kontroluj w czasie zajęć pracę dziecka,

• posadź dziecko nadpobudliwe tam gdzie najczęściej zatrzymujesz się chcąc widzieć wszystkie dzieci,

• wydając dziecku polecenie upewnij się czy słucha, czy je zrozumiało (można poprosić

o powtrzenie tego, co ma zrobić),

• akcentuj początek każdej działalności w sposb jasny i wyraźny Uwaga zaczynamy rysować ,

• wydawaj krtkie i proste polecenia. Sprawdzaj ich wykonanie. Rozkładaj trudniejsze zadania na etapy,

• informacje ważne do zapamiętania dla dziecka sygnalizuj Uwaga – to ważne ,

• zachęcaj do samokontroli wykonywanej pracy na zajęciach poprzez wydawanie poleceń typu: Przyjrzyj się jeszcze raz; Sprawdź czy, zrobiłeś wszystkie zadania ,

• zwracaj uwagę na staranne wykonanie pracy przez dziecko oraz ich ukończenie,

• zawsze wracaj do rozpoczętej lub niedokończonej pracy lub wykonanej niestarannie,

• dawaj dziecku nadpobudliwemu szansę częstego odpowiadania podczas zajęć, pamiętając, że jest ono skłonne do udzielania pochopnych odpowiedzi,

• obserwuj dziecko – jak długo skupia uwagę. Przy pojawiających się trudnościach możesz je

o coś zapytać lub wydać dodatkowe polecenie,

• w pracy z dzieckiem nadpobudliwym zachowaj spokj i rozsądek. Nie pozwl, aby niepokj

i nadruchliwość dziecka udzieliły się tobie,

• mw do dziecka powoli, bez pośpiechu, głosem nieco stłumionym, jakby w zwolnionym tempie. Jeśli użyjesz krzyku – nie pozostanie ci już nic innego.



Nauczyciel powinien także pamiętać o konsekwencji i nagradzaniu. Więc powinien stosować się do poniższych wskazwek:

• nie mw dziecku o karach, ale używaj określenia konsekwencja. W ten sposb rozdzielisz zachowanie dziecka od jego osoby,

• konsekwencje muszą być: bardzo konkretne, jasno zapowiedziane wcześniej, krtkie, np. odjęcie 10 ostatnich minut z zabawy itp.,

• jeśli dziecko nadpobudliwe zlekceważy nauczyciela – ma przeprosić przy grupie i np. uporządkować krzesła, zebrać papiery itp.,

• akceptuj odmienność zachowań dziecka nadpobudliwego. W pracy z nim akcentuj te chwile, kiedy pracuje spokojnie i skupia się na zadaniach,

• pochwal je natychmiast, jak tylko zauważysz właściwe zachowanie. Staraj się nie oceniać, ale opisuj działanie – np. Wykonałeś dobrą robotę kończąc wszystkie zadania , zamiast – Świetna robota ,

• dostrzegaj wysiłki, starania i dobre osiągnięcia dziecka nadpobudliwego na forum grupy. Chwal je często,

• pamiętaj, że bliska wspłpraca rodzicami ułatwia życie obu stronom z pożytkiem dla dziecka.



Działania wychowawcze zmierzające do opanowania nadpobudliwości i przeciwdziałania jej skutkom należy rozpocząć jak najwcześniej. W sytuacji dziecka w wieku przedszkolnym konieczne jest zapewnienie ścisłej wspłpracy między przedszkolem a domem. Biorąc to po uwagę,

w rozmowie z rodzicami można przekazać im wskazwki do postępowania z dzieckiem w domu:

• zapewnienie spokojnej, nacechowanej ciepłem i życzliwością atmosfery emocjonalnej

w rodzinie,

• konsekwentne oddziaływania wychowawcze tzn. względnie stałe wymagania i prawa ze strony obojga rodzicw,

• pełna akceptacja dziecka, natomiast dezaprobata negatywnych zachowań np., zamiast

Denerwujesz mnie lepiej powiedzieć Twoje zachowanie mnie denerwuje ,

• załatwianie wszelkich problemw związanych z dzieckiem w momentach jego wyciszenia, bez stosowania agresji oraz kar fizycznych,

• dostrzeganie i nagradzanie zachowań będących przejawem skupienia, za prby pohamowania pochopnych reakcji,

• jasno określony i konsekwentnie przestrzegany system najważniejszych reguł i zasad,

• wyznaczanie jasnego rozkładu dnia – trzymać się tego mocno, zachować konsekwencje

w ustalaniu reguł,

• mwić do dziecka głosem przyciszonym, spokojnym, powolnym,

• unikać publicznych uwag,

• zapewnić dziecku zajęcia sportowe, ukierunkowane zabawy ruchowe, długie spacery, majsterkowanie, rysowanie, malowanie farbami, wycinanie – rozładuje to napięcie i poprawi sprawność rąk,

• ograniczanie do minimum telewizji i gier komputerowych (dostarczają one dodatkowych bodźcw wpływających na pobudliwość!), natomiast zwiększanie ilości bodźcw słuchowych (radio, opowiadania) – te sprzyjają koncentracji uwagi,

• utrzymywanie porządku na biurku,

• wyrabianie nawyku samokontroli, rodzic kontroluje, ale dziecko pracuje samodzielnie.



Gdyby dziecko nadpobudliwe zdawało sobie sprawę ze swojego zaburzenia na pewno powiedziałoby:

• Pomż mi skupić się na jednej czynności!

• Chcę wiedzieć, co się zdarzy za chwilę!

• Poczekaj na mnie, pozwl mi się zastanowić!

• Jestem w kropce, nie potrafię tego zrobić, pokaż mi wyjście z tej sytuacji!

• Chciałbym od razu wiedzieć, czy to, co robię, jest zrobione dobrze!

• Dawaj mi tylko jedno polecenie naraz!

• Przypomnij mi, żebym się zatrzymał i pomyślał!

• Dawaj mi małe zadania do wykonania, kiedy cel jest daleko, gubię go!

• Chwal mnie, choć raz dziennie, bardzo tego potrzebuję!

• Wiem, że potrafię być męczący, ale czuję, że rosnę, kiedy okazujesz mi, jak mnie kochasz!



Patrząc z perspektywy czasu na moją pracę z Kubą, to mogę stwierdzić, że pracowałam z nim początkowo metodą prb i błędw obserwując jego reakcje na moje działania i starając się te działania weryfikować i ulepszać. Teraz, gdy lepiej poznałam problem dzieci z zespołem nadruchliwości psychoruchowej, jestem przekonana, że gdy kiedyś w przyszłości dane mi będzie jeszcze pracować z takim dzieckiem, będzie mi o wiele łatwiej. Będę się też starała zapoznać z tym problemem innych nauczycieli, by w przyszłości, gdy na swojej drodze zawodowej napotkają dziecko nadpobudliwe, zrozumieli przede wszystkim przyczyny trudności dziecka, mieli świadomość, że można mu pomc stosując się do podanych w mojej pracy wskazwek, co ułatwi im podjęcie wyzwania, jakim jest praca z dzieckiem cierpiącym na ADHD.

Mam też nadzieję, że pracę, ktrą napisałam będę miała okazję przedstawić na spotkaniu

z rodzicami, dzięki czemu wspłpraca z rodzicami dziecka nadpobudliwego przyczyni się do osiągania jak najlepszych efektw pracy z takim dzieckiem. Mam wielką nadzieję, że już więcej nie spotkam na swojej drodze tak ciężkiej do wspłpracy i uświadomienia konieczności tej wspłpracy, osoby, jaką była matka Kuby. Bardzo chętnie wręczyłabym jej prośby dziecka

z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej, mając cichą nadzieję, że zrozumie i zastosuje się do nich dla dobra własnego dziecka.

Bibliografia:

Nartowska Hanna, "Dzieci nadpobudliwe psychoruchowo"(Zaburzenia w zachowaniu i trudności szkolne)

Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych-Warszawa 1972 (wyd.I)

Nartowska Hanna, "Wychowanie dziecka nadpobudliwego"

Nasza Księgarnia- Warszawa 1986



Przykadowe prace

Stosunki Europa-Ameryka po konflikcie irackim.

Stosunki Europa-Ameryka po konflikcie irackim. Europa i Ameryka razem. Związki Ameryki i Europy sięgają czasw, kiedy pierwsi kolonizatorzy zamieszkali w Nowym Świecie. Europejscy osadnicy odcisnęli ogromne piętno na kulturze i historii tego kontynentu. Obecnie, w ujęciu publicys...

Perenializm a edukacja

Perenializm a edukacja PERENIALIZM A EDUKACJA Termin ?perenializm? wywodzi się od angielskiego słowa perennial, czyli ?wieczny? i wyraża przeświadczenie, ze najważniejsze zasady wychowania są niezmienne i nigdy nie tracą na aktualności. Perenialiści twierdzą, że skor...

Barok

Barok Barok (z por. barocco – "perła o nieregularnym kształcie", lub z fr. baroque – "bogactwo ozdb") – głwny kierunek w kulturze środkowo i zachodnioeuropejskiej, ktrego trwanie datuje się na zakres czasowy: od końca XVI wieku do XVIII wieku. Barok obejmował wszystkie prze...

Zemsta - streszczenie

Zemsta - streszczenie Jest ładny dzień, a raczej byłby ładny, gdyby nie moi lokatorzy. Nie dość, że mieszkają w moich komnatach, to nadużywają mojej gościnności. Mam ten zaszczyt, że wiem o wszystkim, co się tu dzieje, jak wiadomo - ściany mają usz...

Zbierz argumenty przemawiające za uniwersalną wymową przypowieści biblijnych. (matura ustna)

Zbierz argumenty przemawiające za uniwersalną wymową przypowieści biblijnych. (matura ustna) Uniwersalna wymowa to taka, ktra ma charakter powszechny, jednolity, dotyczący każdego człowieka bez względu na rasę, kulturę, religię i miejsce geogr., w ktrym człowiek ...

Administracja Publiczna - podstawowe zagadnienia

Administracja Publiczna - podstawowe zagadnienia ADMINISTRACJA PUBLICZNA Administracja publiczna to także określona działalność oraz ludzie zatrudnieni w strukturach organizacyjnych. To przede wszystkim struktury organizacyjne. Dualizm w administracji. Na administracje publiczną sk ...

Ogniem i mieczem -recenzja filmu

Ogniem i mieczem -recenzja filmu Film Ogniem i mieczem to ostatnia z adaptacji Trylogii Henryka Sienkiewicza (wcześniej powstał Pan Wołodyjowski i Potop ). Jest to największa i najkosztowniejsza produkcja filmowa w historii polskiej kinematografii. Autorem scenariusza oraz reżyserem film...

Plan wycieczki pięciodniowej

Plan wycieczki pięciodniowej PLAN WYCIECZKI PIĘCIODNIOWEJ Wycieczka turystyczna: Poznań – Wrocław – Krakw – Zakopane – Zamość – Poznań Organizator: Biuro Turystyczne FUN-Trawel Ulica Bolesława Chrobrego 9a6 58-490 Poznań ...

Zobacz wszystkie

Nawigacja

Tagi

studia szkoa streszczenie notatka ciga referat wypracowanie biografia opis praca dyplomowa opracowania test liceum matura ksika

Prawa

Do g?ry