• bullet
  • Rejestracja
  • bullet
Artykuły: Integrac...

Nawigacja

Integracja europejska 1962-1968



Integracja europejska 1962-1968


W latach 1959-1960 doszło do intensywnych pertraktacji pomiędzy USA i OEEC. Były one zapowiedzią reorientacji polityki europejskiej Waszyngtonu i miały na celu przeciwdziałanie podziałowi gospodarczemu Europy w następstwie utworzenia EWG i EFTA. Kolejnym celem Stanw Zjednoczonych była liberalizacja obrotu towarowego, przepływu usług i kapitału w ramach szerszej organizacji gospodarczej. Rozmowy te zakończyły się podpisaniem 14 grudnia 1960 r. przez przedstawicieli osiemnastu państw OEEC oraz USA i Kanady układu o utworzeniu Organizacji Wspłpracy i Rozwoju Gospodarczego (OECD) z siedzibą w Paryżu.



W orędziach skierowanych 11 i 25 stycznia 1962 r. do Kongresu oraz w przemwieniu wygłoszonym 4 lipca 1962 r. w Filadelfii, prezydent Kennedy wystąpił z planem ustanowienia partnerstwa atlantyckiego w stosunkach między USA a Europą Zachodnią. W sferze ekonomicznej miało ono polegać na całkowitym zniesieniu ceł na produkty rolne i obniżeniu o połowę ceł na towary przemysłowe. Niezależnie od tego pełne zniesienie ceł miało objąć te artykuły przemysłowe, ktrych łączna produkcja w USA i EWG stanowiła 80% w skali światowej. Rokowania w tej sprawie miały być prowadzone w ramach Oglnego Układu w sprawie Ceł i Handlu (GATT)'.



' Kolejne wielostronne negocjacje handlowe, zwane Rundami GATT, ktrych celem było obniżenie ceł i zmniejszenie innych ograniczeń, odbywały się: Runda Genewska (1947 r.); Runda Annecy (1949 r.); Runda Torquay (1951-1962); Runda Genewska (1955-1956); Runda Dillona (1961-1962); Runda Kennedy'ego (1963-1967); Runda Tokijska (1973-1979); Runda Urugwajska (1986-1993). Podczas ostatniego posiedzenia Rundy Urugwajskiej w Genewie postanowiono przekształcić GATT w Światową Organizację Handlu (WTO).



Rozpoczęły się one w maju 1963 r. i przeszły do historii pod nazwą rundy Kennedy'ego (1963-1967).

W sferze militarnej partnerstwo atlantyckie, ktrego dalsze szczegły przedstawione zostały przez USA w grudniu 1962 r., miało się wyrażać utworzeniem przez państwa NATO Wielostronnych Sił Nuklearnych (MLF), składających się z okrętw podwodnych poszczeglnych państw członkowskich MLF wyposażonych w amerykańskie pociski nośne Polaris". Państwa te posiadałyby prawo wspłdecydowania o użyciu głowic nuklearnych. Na koncepcji atlantyckiego partnerstwa opierała się w latach 1962-1968 polityka europejska Waszyngtonu. Amerykanie spodziewali się, że dzięki militarnemu partnerstwu atlantyckiemu wzmocnią pozycję Londynu jako czynnika rwnowagi i więzi ^atlantyckiej" w zjednoczonej Europie, nie dopuszczą do osiągnięcia przez Europę Zachodnią nuklearnej i ekonomicznej autonomii oraz ograniczą swobodę działania Republiki Federalnej i Francji.



Projekt atlantyckiego partnerstwa najmniej odpowiadał Francji. Jego plany ekonomiczne były formą poparcia i stymulowania brytyjskiego akcesu do EWG, gdyż tylko wwczas produkcja niektrych towarw Wsplnoty i USA osiągnęłaby 80% w skali światowej. Atlantyckie partnerstwo nie było ponadto korzystne dla francuskiej gospodarki, gdyż całkowite zniesienie lub zredukowanie do 50% zewnętrznych taryf celnych EWG otworzyłoby rynki wsplnoty przed o wiele tańszymi amerykańskimi produktami rolnymi i rwnie konkurencyjnymi produktami przemysłowymi. Postulaty militarne projektu kryły zamiar objęcia kontrolą NATO francuskich sił nuklearnych oraz utrzymania militarnej zależności Bonn od Waszyngtonu. Projekt MLF, nie budzący entuzjazmu w całej Europie Zachodniej z wyjątkiem RFN, ktra nieoczekiwanie znalazła się w dogodnej sytuacji jako obiekt zabiegw USA i Francji, zaniechany został ostatecznie pod koniec 1964 r. Kontrowersje francusko-amerykańskie doprowadziły do podziału zwolennikw integracji na atlantydw i gaullistw, przezwyciężonego dopiero w drugiej połowie lat sześćdziesiątych. Gaulliści odrzucali ideę rozszerzenia EWG o Wielką Brytanię i Brytyjską Wsplnotę Narodw, bo w razie jej realizacji Londyn byłby niewątpliwie czynnikiem wzmacniającym pozycję Stanw Zjednoczonych na starym kontynencie. Atlantydzi zaś zajmowali stanowisko dokładnie przeciwne. O ile dla gaullistw wspłpraca Republiki Federalnej z Francją była fundamentem postulowanej unii europejskiej, o tyle dla atlantydw ,,Europa atlantycka" podporządkowana Stanom Zjednoczonym miała stanowić w przyszłości najlepsze zabezpieczenie przed zjednoczonymi Niemcami.

Początkowo triumfowali gaulliści. 14 stycznia 1963 r. wskutek weta de Gaulle'a załamały się, a piętnaście dni pźniej zostały formalnie przerwane trwające od ponad roku rokowania w sprawie przyjęcia Wielkiej Brytanii do Wsplnot Europejskich. Kością niezgody okazały się zasady polityki rolnej EWG, wprowadzane stopniowo od 14 stycznia 1962 r. Polegały na zastąpieniu dotychczasowych ceł, ograniczeń importowych i subwencji przez opłaty wyrwnawcze. Jeżeli państwa EWG chciały nadal importować produkty rolne spoza Wsplnoty, to rżnicę między niższą ceną światową, kształtowaną przez takich producentw jak USA, Kanada, Argentyna, Australia i Nowa Zelandia, a wyższą ceną w EWG zobowiązane były przekazać do funduszu pomocy dla rolnikw całej Wsplnoty. Gdy ceny światowe ulegały zmniejszeniu — wzrastały opłaty wyrwnawcze i na odwrt. Opłaty wyrwnawcze przynosiły najwięcej korzyści rolnikom francuskim, gdyż stanowili oni najliczniejszą grupę wśrd rolnikw EWG. Ponieważ ceny produktw rolnych w Wielkiej Brytanii były zbliżone do cen światowych, rolnictwo rodzime, oparte na wyższych niż światowe kosztach produkcji, musiało być subwencjonowane.



Delegacja brytyjska nie godziła się na natychmiastowe przyjęcie opłat wyrwnawczych. Domagała się stopniowego dostosowania do nich systemu subwencji. Rozwiązanie takie byłoby niewątpliwie bardziej korzystne, gdyż część subwencji pozostać mogła jeszcze jakiś czas w dyspozycji rolnikw brytyjskich. Poza tym Londyn liczył na to, że EWG udzieli przywilejwh, jdlowych państwom Commonwealthu, podobnych do tycłgorakimi na podstawie traktatu rzymskiego cieszyły się terytoria zamorskie Francji, Włoch, Belgii i Holandii2. Obydwa oczekiwania brytyjskie zostały jednak odrzucone przez Paryż. Stało się to bezpośrednią przyczyną niepowodzenia negocjacji. Przyczyną pośrednią były obawy Francji przed realizacją amerykańskiego planu atlantyckiego partnerstwa, co mogło nastąpić w razie przystąpienia Londynu do EWG. Pretekstem było podpisanie przez USA i Wielką Brytanię 21 grudnia 1962 r. w Nassau na Bahamach układu w sprawie dwustronnych sił nuklearnych3.

22 stycznia 1963 r., osiem dni po zablokowaniu przez Francję starań Wielkiej Brytanii o przyjęcie do EWG, w Pałacu Elizejskim w Paryżu podpisany został traktat o wspłpracy między Francją a Republiką Federalną (tzw. traktat elizejski). Strony uzgodniły w nim m.in. odbywanie w terminach płrocznych wzajemnych konsultacji na najwyższym szczeblu na temat polityki zagranicznej, a także dążenie do koordynacji doktryn militarnych. Pojednanie i wspłpraca między obu tymi krajami potraktowane zostały jako niezbędny krok w kierunku politycznego zjednoczenia Europy.



Triumf gaullizmu byłniu nak ki. rny. Ku zaskoczerzewprezydenta Francji rząd federalny pod naciskiem USA do projektu ustawy ratyfikującej traktat elizejski dołączył preambułę, politycznie deprecjonującą jego postanowienia. Projekt ten przyjęty został jednomyślnie przez Bundestag 16 maja 1963 r. Preambuła zaś zapowiadała dążenie RFN do ścisłego partnerstwa z USA, integracji sił zbrojnych NATO i kontynuacji integracji gospodarczej Wsplnot Europejskich z udziałem Wielkiej Brytanii.

Rżnice zapatrywań i interesw w zakresie polityki rolnej stały się przyczyną poważnego kryzysu w łonie EWG, ktry osiągnął swe apogeum w latach 1965-1966. Gdy RFN i kraje Beneluxu były zainteresowane redukcją ceł wewnętrznych na towary przemysłowe, to Francja i Włochy, ktrym zależało głwnie na obniżaniu ceł na produkty rolne, uzależniły jedną redukcję od drugiej.

2 Ponadto 20 lipca 1963 r. państwa EWG podpisały w Jaunde (Kamerun) układ o stowarzyszeniu z 18 państwami afrykańskimi, przyznający tym państwom preferencje celne i pomoc ekonomiczna.

^ 19 grudnia 1967 r. wskutek weta Francji zablokowane zostały po raz drugi starania Wielkiej Brytanii o przyjęcie do EWG.



Ponieważ strony nie mogły osiągnąć porozumienia w sprawie wsplnych cen artykułw rolnych i źrdeł finansowania wsplnej polityki rolnej, obniżanie ceł na towary przemysłowe zaczęło wyprzedzać redukcję ceł na produkty rołne.

W czasie posiedzenia Rady Ministrw EWG w dniach od 14 do 15 grudnia 1964 r. przyjęty został tzw. plan Mansholta, Holendra peł-niącego funkcję komisarza EWG do spraw rolnictwa. Przewidywał on wprowadzenie wsplnych cen na produkty rolne. Ceny takie zaczęły obowiązywać od l lipca 1967 r. Każdy artykuł rolny produkowany w EWG posiadał odtąd aż trzy rodzaje cen: cenę indykatywną, zwaną niekiedy rwnież ceną orientacyjną, ponieważ w oparciu o nią ustalano pozostałe ceny, cenę rynkową, czyli cenę kupna-sprzedaży, ktra oscylowała wokł ceny indykatywnej, oraz cenę interwencyjną, ktra była o 4-10% niższa od ceny indykatywnej. Krajowe agencje powołanego w 1962 r. Europejskiego Funduszu Gwarancji i Ukierunkowania Rolnictwa (FEOGA) wykupywały produkty rolne po cenach interwencyjnych wwczas, gdy ich podaż przewyższała popyt. Na artykuły rolne importowane spoza EWG wprowadzono ceny progu, ktre były niższe od cen indykatywnych o sumę kosztw transportu od granicy i kosztw dystrybucji tych towarw. Opłaty wyrwnawcze i ceny progu tworzyły bardzo skuteczny system protekcyjny, ponieważ eliminowały niemal automatycznie import tych produktw rolnych spoza Wsplnoty, ktrych podaż przewyższała popyt na wsplnym rynku rolnym. Import stawał się bowiem opłacalny tylko wwczas, kiedy cena progu była niższa od ceny rynkowej. Eksport produktw rolnych z EWG na rynki krajw trzecich był z kolei subsydiowany przez Wsplnotę ze środkw FEOGA.



Sprawą otwartą pozostały nadal źrdła finansowania wsplnej polityki rolnej. Francja sprzeciwiała się zastąpieniu wkładw poszczeglnych państw przez środki własne Wsplnoty (opłaty wyrwnawcze, cła zewnętrzne) i utworzeniu w ten sposb odrębnego budżetu. Powodem sprzeciwu była obawa przed wzmocnieniem czynnika ponadpaństwowego we Wsplnocie. Pozostałe państwa liczyły na przegłosowanie stanowiska Francji po l stycznia 1966 r., kiedy to wchodziły w życie postanowienia traktatu rzymskiego o EWG umożliwia jące podejmowanie decyzji kwalifikowaną większością głosw. W rezultacie Francja od lipca 1965 r. przestała uczestniczyć w posiedzeniach Rady Ministrw. Ta polityka pustego stołu", jaką uprawiał Paryż, trwała do stycznia 1966 r., kiedy to podczas luksemburskiego posiedzenia Rady zawarto porozumienie o utrzymaniu zasady jednomyślności w sprawach dotyczących szczeglnych interesw państw członkowskich. Cztery miesiące pźniej kryzys został zażegnany. Strony zgodziły się, by źrdłem finansowania wsplnej polityki rolnej były zarwno opłaty wyrwnawcze, jak i wkłady własne państw członkowskich.

Osiągnięcie tego kompromisu przyczyniło się do całkowitego zniesienia l lipca 1968 r. ceł między państwami członkowskimi na niemal wszystkie towary przemysłowe i artykuły rolne. Płtora roku wcześniej niż przewidywał to traktat rzymski powstała pełna unia celna EWG. W tym samym dniu dokonano końcowego dostosowania ceł narodowych do wsplnej taryfy celnej, ustalonej na podstawie średniej arytmetycznej narodowych taryf celnych obowiązujących od l stycznia 1957 r. Przy imporcie z krajw trzecich zaczęły więc obowiązywać jednakowe dla wszystkich państw Wsplnoty zewnętrzne stawki celne. Niewątpliwym niepowodzeniem był fakt, że państwom członkowskim nie udało się w przewidywanym przez traktat rzymski terminie (tj. do 31 grudnia 1969 r. lub 31 grudnia 1972 r.) na utworzenie wsplnego rynku dla towarw przemysłowych i produktw rolnych.



Przejawem pogłębienia integracji w sferze zarządzania było wejście w życie w dniu l lipca 1967 r. układu o połączeniu najważniejszych i jednocześnie odrębnych dotychczas organw władzy ustawodawczej i wykonawczej Wsplnot. Nowym organem władzy ustawodawczej dla trzech Wsplnot została Rada Ministrw, nowym zaś wsplnym organem władzy wykonawczej — Komisja. Siedzibą obu nowych organw władzy stała się Bruksela. Siedziby pozostałych wsplnych organw nie uległy zmianie. Parlament Europejski, od 1957 r. organ doradczy i kontrolny dla trzech Wsplnot, miał swoją siedzibę w Strasburgu, ale posiedzenia komisji parlamentarnych odbywały się w Luksemburgu. Siedzibą Trybunału Sprawiedliwości, od 1957 r. organu władzy sądowniczej trzech Wsplnot, pozostał rwnież Luksemburg.



l stycznia 1967 r., czyli trzy lata wcześniej, niż przewidywał traktat sztokholmski, zakończono znoszenie ceł na towary przemysłowe i ograniczeń ilościowych między wszystkimi państwami EFTA (z wyjątkiem Portugalii), tworząc w ten sposb oczekiwaną strefę wolnego handlu. Zgodnie z traktatem o utworzeniu EFTA Portugalia miała zakończyć znoszenie ceł na towary przemysłowe w obrocie z państwami członkowskimi do 31 gr

7313

udnia 1979 r. Termin ten został pźniej przedłużony z powodu trudności ekonomicznych Portugalii.





Przykadowe prace

Henryk Sienkiewicz- biografia

Henryk Sienkiewicz- biografia 5 V 1845 - 15 XI 1916 Od lat z grą 100 jest pisarzem w Polsce najpoczytniejszym - potwierdzają to badania nad czytelnictwem - oraz autorem polskim o największej popularności w świecie. Jego utwory w kraju stale osiągają wysokie nakłady, a "Quo vadis"...

Podanie o pracę - wzr

Podanie o pracę - wzr PODANIE O PRACĘ X Y Gronowice, dnia 24. 02. 2004 r. ul.Łopatkowa 2/1 64-367 Gronowice tel. (0981) 379-293-7591 kom. 0087-2266-7826 Do Mikołaja Torczyńskiego Dyrektora Studia Nagraniowego Music Fatal Play ul. Wojska Polskiego 23 56-4...

Subkultury młodzieżowe

Subkultury młodzieżowe Bodaj najsłynniejszą w świecie subkulturą młodzieżową był ruch dzieci-kwiatw, zrodzony na początku lat sześćdziesiątych. Potocznie nazywano ich hippisami. W Stanach Zjednoczonych, jak grzyby po deszczu, powstały hippisowskie komuny...

Produkt krajowy brutto

Produkt krajowy brutto Jako najważniejszy z wielkości makro uważa się powszechnie wskaźnik PKB, ktry pozwala doskonale ocenić w jakim stanie znajduje się gospodarka danego kraju, w jakim stadium cyklu koniunkturalnego – czyli po prostu czy jest dobrze, czy źle. Produkt krajowy brut...

Dante Alighieri Boska Komedia

Dante Alighieri Boska Komedia Boska Komedia jest utworem autobiograficznym, opisującym postępy duszy Dantego na drodze ku Bogu. Początkowo nazywano ją po prostu Komedią. Przymiotnik boski prawdopodobnie odnoszono pierwotnie do osoby samego poety. Właściwy tytuł po raz pierwszy spotykamy w ...

Biografia Św. Brata Alberta

Biografia Św. Brata Alberta Św. Brat Albert Adam Chmielowski urodził się 20 sierpnia 1845 r. w Igołomi k. Krakowa. Był najstarszym dzieckiem Wojciecha i Jzefy, miał trjkę rodzeństwa. W 1853 r. zmarł mu ojciec, a w czternastym roku życia osierociła go matka. Jako osie...

Organizowanie narad i konferencji

Organizowanie narad i konferencji Przygotowanie sali konferencyjnej jest bardzo istotne ponieważ świadczyć będzie o profesjonalizmie gospodarzy. Konferencja powinna odbywać się na dużej Sali dostosowanej do celw zebrania i liczby uczestnikw. Wynajęcie Sali powinno nastąpić zara...

Rola Kościoła w dziejach średniowiecznej Europy.

Rola Kościoła w dziejach średniowiecznej Europy. Kościł na przestrzeni wiekw odegrał wyjątkowo istotną rolę w historii świata. Jego rola w dziejach średniowiecznej Europy rwnież jest znacząca. Często jego ogromny wpływ w kształtowanie się w...

Zobacz wszystkie

Nawigacja

Tagi

studia szkoa streszczenie notatka ciga referat wypracowanie biografia opis praca dyplomowa opracowania test liceum matura ksika

Prawa

Do g?ry