• bullet
  • Rejestracja
  • bullet
Artykuły: Interpret...

Nawigacja

Interpretacja "Romantyczności" w kontekście sporu klasyków z romantykami



Interpretacja "Romantyczności" w kontekście sporu klasyków z romantykami




Romantyzm polski rozpoczyna data wydania pierwszego tomiku poezji Adama Mickiewicza Ballad i romansów, to jest rok 1822. Tak więc epoka romantyzmu przypada na okres trudnej sytuacji politycznej Polski. Kraj znajduje się pod zaborami, wolność została utracona, spełniły się najgorsze wizje i przeczucia światłych ludzi poprzedniej epoki, miedzy innymi Ignacego Krasickiego czy Piotra Skargi. Jednak społeczeństwo w końcu zaczyna się jednoczyć w walkę o odzyskanie niepodległości, o wspólne dobro. Ludzie potrzebują, by literatura i sztuka pomagały im, radziły w ciężkim czasie, a nie krytykowały i pouczały jak to było w epoce klasycyzmu. Artyści i poeci pragną przelać swe emocje i uczucia na papier, a ponieważ każdy czuje indywidualnie, inaczej, twórczość ujęta w ustalone ramy, których przekraczać nie można, staje się nieprzydatna. Młodzi buntują się i szukają nowych form wyrazu, starzy nie mogą tego zrozumieć i są oburzeni, zauważa Jan Śniadecki: Ci nie wierzą doświadczeniu starszych, owi nie chcą być wyrozumiałymi dla popędu młodości .Do młodych zaliczał się Adam Mickiewicz, który właśnie w tym okresie rozpoczynał swoja twórczość, a jednym z pierwszych dzieł była ballada Romantyczność.

W taki oto sposób rodzi się spór klasyków z romantykami, prowadzony w formie dyskusji, zawarty w traktatach, utworach literackich, rozprawach, czego przykładem są zestawione artykuły – pierwszy Kazimierza Brodzińskiego i drugi – Jana Śniadeckiego. Główną przyczyna niezgodności miedzy starymi a młodymi był spór ideowo- artystyczny. Tyczył on formy, treści, celu sztuki. Klasycyzm opierał się na ściśle określonych zasadach tworzenia – poetyce normatywnej, wzorowanej na podziwianym przez klasyków antyku - jak pisze w artykule Śniadecki: W moim więc przekonaniu to wszystko jest klasycznym, co jest zgodne z prawidłami poezji, jakie dla Francuzów Boileau, dla Polaków Dmochowski, a dla wszystkich wypolerowanych narodów przepisał Horacy; romantycznym zaś to, co przeciwko tym normom grzeszy i wykracza. Jedną z norm, były wyraźne granice miedzy gatunkami oddzielające jeden od drugiego, w przeciwieństwie do romantyzmu. Tu poeta jest geniuszem, którego nie można ograniczać zasadami, jego twórczość ma być tworzona pod natchnieniem, cechuje się romantycznym kreacjonizmem, szkicowością, jest zagadkowa. W utworach poetów starych dążono do jasności, jednoznaczności, wręcz monumentalności dzieła. Inną złamaną zasadą, są wplecione w utwór elementy ludowe, niedopuszczalne w klasycyzmie. Narrator romantyczny bardzo subiektywnie opowiada najczęściej dramatyczną historię bohatera nisko urodzonego, ludowego, który przeżywa nieszczęśliwą miłość, tragedię, a całe wydarzenie osnute jest tajemniczą, posępną atmosferą, często wzbogaconą elementami fantastycznymi. Kazimierz Brodziński wiedział, że klasyk: (...)zwać[to] będzie albo dziecinnym, albo gustem zepsutym, gdyż w utworach klasycystycznych treść podporządkowana była celom utylitarnym, miała uczyć i wychowywać, inspirować zmiany, służyć rozwojowi. Celem twórczości romantyków było mówić o tu i teraz. Postulowali związek literatury z życiem, oraz jak pisze Brodziński : (romantyzm)jest sztuką budzenia tęsknych uczuć lub przerażenia, a także przekazywać treści charakterystyczne dla romantycznego światopoglądu.

W balladzie Romantyczność narrator opowiada czytelnikowi o dziewczynie mieszkającej w małym miasteczku, Karusi i jej kochanku Jasiu. Autor przedstawia dramatyczną sytuację zwykłej, prostej Karusi, która twierdzi, że odwiedza ja w nocy jej zmarły ukochany. Jest rozdarta wewnętrznie, twierdzi, że nie lubi świata, społeczność jej nie rozumie, bo choć ludzie w miasteczku wierzą dziewczynie, jest pewien stary uczony, który potępia ją, wyśmiewa lud, że wierzy bredniom dziewczyny, namawia by zastanowili się i racjonalnie przemyśleli, czy jest możliwe to co ona mówi. Mickiewicz umieścił więc elementy ludowo-baśniowe – ducha Jasia, prosta bohaterka, zwykły lud w scenerii małego miasteczka, niewiele znaczące zdarzenie, co Śniadecki komentuje tak: folklor, jako barbarzyństwo upokarzające człowieka. Także forma jaką upodobał sobie romantyzm, ballada nie jest mile widziana w gronie klasyków. Kojarzona z balladą barokową, czy jeszcze wcześniejszą średniowieczną, które to uznawano gatunek niski, nieszlachetny, który przeciwnik romantyzmu nazywa: dubami bab wiejskich. Ballada mówi, że miłość jest wieczna, wychodzi poza granice życia i śmierci: Jasio być musi przy swojej Karusi, on ją kochał za żywota. Prosty lud wierzy w te prawdy, tak samo jak i narrator, który dowodzi, że człowiek jest istotą duchowo- cielesną, więc istnieje możliwość kontaktu świata realnego i duchowego. Oni ufają uczuciom, emocjom, wierzą w wieczną miłość, nie szukają empirycznego dowodu na to, czego nie widać albo co wydaje się być nierzeczywiste czy niejasne. Uznają za rzecz prawdziwą to, co mówi im serce, a nie rozum. Zarówno ludzie z miasteczka jak i narrator, skłaniający się ku uznaniu wyższości uczuć i doznań duchowych nad rozumem są zestawieni w kontekście do starego uczonego, który wierzy tylko w poznanie empiryczne. Pod postacią starca kryje się postać Śniadeckiego, który był konserwatywnym przeciwnikiem jak sam określał: płodu spodlonego nieświadomością i zabobonem umysłu. Śniadecki jako naukowiec, astronom, został w balladzie przedstawiony jako starzec posługujący się szkiełkiem i okiem w dochodzeniu do poznania prawdy. Lecz Mickiewicz krytykuje ten sposób mówiąc, że przez racjonalne poznanie nie można odkryć czy zrozumieć tajemnicy jaką jest miłość- część życia. W ostatniej strofie autor zawiera myśl: miej serce i patrzaj w serce, które staje się hasłem przewodnim programu romantyków, podkreślającym wagę uczuć: do klasyczności trzeba mieć więcej udoskonalony gust, do romantyczności więcej udoskonalone czucie. Pierwszy nabywamy wychowaniem, drugie jest zaszczepione w sercu każdego. Słowa Brodzińskiego nie przekonują Śniadeckiego, który ten światopogląd nazywa romantycznymi fanaberiami, a program romantyków szkołą zdrady i zarazy.

Na początku artykułu, Brodziński pisze, że romantyczność jest jedną z dróg dla poezji. Wybiera ją, jako tą, która bardziej mu odpowiada, lecz nie deprecjonuje wartości klasycyzmu. Mickiewicz, wtedy bardzo młody poeta, u którego natchnienie pierwsze ma miejsce wybiera drugą, według Brodzińskiego drogę. Większość nowości, o których pisze autor, jest zawarte w balladzie Mickiewicza, na przykład swobodna kompozycja, folklor – bohaterka z prostego ludu, niezrozumiana, rozdarta wewnętrznie, nieszczęśliwa w miłości, utwór tajemniczy, pojawia się element fantastyczny – duch, zjawa. Rozpatrując Romantyczność w kontekście artykułów, widać że Mickiewicz przyłącza się do sporu, zawierając w utworze niejednoznaczne treści o podtekście ideowo- artystycznym, jak już wspominałam wykorzystując formę ballady oraz umieszczając w niej najważniejsze hasło romantyków mówiące o wyższości serca nad rozumem.






Przykładowe prace

Jan Kochanowski "Pieśń XI"

Jan Kochanowski "Pieśń XI" W Pieśni XI Jana Kochanowskiego podmiot liryczny zwraca sie do każdego człowieka z osobna, nie zwracając uwagi na jego majątek czy wiedzę. Autor chce pokazać odbiorcy, jak powinno wyglądać życie według prawa Bożego. Ważne jest z...

Mitologia Grecka

Mitologia Grecka Na początku był Chaos, pierwsza wyłoniła się z otchłani bytu Gaja, Matka-Ziemia, od dna Ziemi, w głębinach nieograniczonych myślą oddzielił się ponury Tartar, przeraźliwa kraina ciemności, oraz dzieci Chaosu, groźny Ereb-Mrok, i Nyks, Noc...

Sondy kosmiczne

Sondy kosmiczne Sondy kosmiczne to bezzałogowe statki służące do badań Układu Słonecznego. Rozpędzone do drugiej prędkości kosmicznej, tak że odrywają się całkowicie od ziemskiego przyciągania i odpływają daleko w przestrzeń. Wyposaż...

Teologia.

Teologia. Temat: Środa popielcowa (dla dzieci) Wprowadzenie Zgromadziliśmy się tu, by uczcić niezwykle ważny dzień- Środę Popielcową. Nawiązuje ona do wydarzeń , kiedy to Jezus Chrystus udał się na pustynię. Przez 40 dni bez wody i jedzenia modl...

Charakterystyka bohaterów "Zemsty".

Charakterystyka bohaterów "Zemsty". Jednymi z głównych bohaterów komedio-dramatu A. Fredry pt. " Zemsta " sa Cześnik Maciej Raptusiewicz oraz Rejent Milczek. Obydwu bohaterów różni ich zachowanie oraz postępowanie wobec siebie oraz innych ( Już na samym pocztku utworu, czytający zauważają,...

Kreon-człowiek którego nie mogę zaakceptować

Kreon-człowiek którego nie mogę zaakceptować KREON – człowiek którego nie mogę zaakceptować Kreon jest głównym bohaterem tragedii Sofoklesa p.t.: Antygona. Jest człowiekiem, którego nie mogę zaakceptować. Po bratobójczej walce Polinejklesa i Eteoklesa, w które...

Wirusy

Wirusy Wirusy, znajdują się na pograniczu pomiędzy materią ożywioną i nieożywioną. Wykazują one kilka cech wyróżniających organizmy żywe, jak reprodukcja, ale nie prowadzą procesów metabolicznych i nie są zdolne do reprodukcji na zewnątrz komórki gospodar...

Późne Oświecenie, preromantyzm i neoklasycyzm.

Późne Oświecenie, preromantyzm i neoklasycyzm. 1.Dalsze zmiany w geografii kultury europejskiej. -francuski językiem dyplomacji i salonów; wehikuł różnych literatur; wyróżniał osoby z dobrego towarzystwa -Francja fala anglomanii; Paryż zainteresowanie literaturą niemieck...

Zobacz wszystkie

Nawigacja

Tagi

studia szkoła streszczenie notatka ściąga referat wypracowanie biografia opis praca dyplomowa opracowania test liceum matura książka

Prawa

Do g?ry