• bullet
  • Rejestracja
  • bullet
Artykuy: Klasycy w...

Nawigacja

Klasycy wiedeńscy



Klasycy wiedeńscy








Klasycy wiedeńscy, byli to czołowi kompozytorzy okresu klasycyzmu w muzyce (od ok. 1750 roku, do 1830). Działali oni na przełomie XVIII i XIX wieku w Wiedniu. Byli to: J. Haydn, W.A. Mozart oraz L. van Beethoven.



Joseph Haydn urodził się w 1732 roku, zmarł mając 77 lat, w 1809 roku. Był znanym kompozytorem austriackim. Jako 8-letni chłopiec za-angażował się do chru katedralnego w Wiedniu, gdzie kształcił się w grze na fortepianie i skrzypcach. W roku 1768 otrzymał stanowisko kapelmistrza na dworze hrabiego K.J.F. Morzina w Lukavcu (Czechy). W 1761 roku rozpoczął służbę na dworze Esterhzych w Eisenstadt, najpierw jako wicekapelmistrz i kompozytor, a od 1766, wraz z wybudowaniem nowej rezydencji Esterhz w Suttr nad Jeziorem Nezyderskim, tzw. węgierskiego Wersalu, jako I kapelmistrz.

Podczas licznych pobytw w Wiedniu poznał się z G. Paisiellem, D. Cimarosą, A. Salierim oraz W.A. Mozartem. Po śmierci księcia Miklsa Jzefa i rozwiązaniu orkiestry Esterhzych przybył w 1791 roku do Londynu, gdzie prowadził abonamentowe koncerty symfoniczne, organizowane przez niemieckiego skrzypka i kompozytora J. Salomona. Podczas drugiego pobytu w Londynie (od roku 1794, do 1795) skomponował 12 symfonii, zwanych londyńskimi.

Dzieło życia ukoronował w latach 1796-1801 oratoriami Stworzenie świata i Pory roku. Dokonał w swej muzyce krystalizacji formy klasycznej symfonii jako kompozycji 4-częściowej, złożonej z allegra w formie sonatowej części wolnej (często w formie wariacji), menueta i finałowego ronda.

Był twrcą klasycznego kwartetu smyczkowego. W oratoriach połączył tradycje barokowe (technikę polifoniczną i koncertującą, ilustracyjność muzyki i monumentalne chry) z klasycystyczną symetrią, symfonicznością i operową śpiewnością. Wykorzystywał ludowe melodie austriackie (lndlery), węgierskie, słowackie, a nawet chorwackie. Tworzył muzykę o żywym, ruchliwym, dynamicznym charakterze.



Wolfgang Amadeusz Mozart



Mozart przyszedł na świat 27 stycznia 1756 r. w Salzburgu. Już wkrtce okazał się cudownym dzieckiem. W wieku trzech lat potrafił wystukać na klawikordzie prostą melodię, rok pźniej opanował grę na skrzypcach, a własne kompozycje zaczął tworzyć jeszcze przed pierwszym publicznym występem w wieku pięciu lat. Muzyka niepodzielnie panowała w życiu młodego Wolfganga Amadeusza. Nawet kiedy roznosił po domu ulubione zabawki, robił to w rytm żywego marsza. Zanim skończył 12 lat, skomponował trzy opery, sześć symfonii i setki innych utworw.



Podrże po Europie

Jego ojciec Leopold, znakomity skrzypek, był kapelmistrzem na dworze arcybiskupa Salzburga. Wcześnie docenił niezwykłe zdolności syna i postanowił pokazać światu w niepowtarzalny talent, wierząc, że dzięki temu zapewni mu w przyszłości niezależność finansową i artystyczną. Mozart wyruszył w swoją pierwszą podrż po Europie w szstym roku życia i spędził w niej 11 lat. Towarzyszyła mu o cztery lata starsza siostra, Anna Maria, utalentowana klawikordzistka. Wsplnie występowali w największych miastach i najlepszych domach zachodniego świata. Mozart grał przed większością koronowanych głw wczesnej Europy. W Londynie tłum płacił 2 szylingi i 6 pensw (dzisiaj rwnowartość 6,80 funta), żeby go zobaczyć, a on zabawiał gawiedź swoimi sztuczkami. Do najpopularniejszych należała- wykonana wsplnie z Anna Maria- gra na klawikordzie na cztery ręce z klawiatura zasłoniętą kawałkiem sukna. Ten nienaturalny tryb życia odbił się niekorzystnie na zdrowiu i osobowości Mozarta. Wolfgang był mniejszy i szczuplejszy niż inni chłopcy w jego wieku, i często nękały go choroby; niektre, jak dur brzuszny, dręczyły go już do końca życia. Jego pogodne usposobienie przysporzyło mu popularności i ułatwiło kontakty z ludźmi poznanymi w podrżach. Ale ciągła wędrwka nie pozwalała na nawiązanie bliższych znajomości, dlatego Mozart w tym okresie nie miał przyjacił. Do domu powrcił w 1773 r. i ponownie opuścił go dopiero po czterech latach, wyruszając w trasę koncertową po Niemczech. Na prośbę ojca towarzyszyła mu matka. To dzięki niej młodzieniec nie porzucił swych planw koncertowych i nie zrezygnował z kariery dla pięknych oczu Aloysii Weber, szesnastoletniej sopranistki z Mannheim. Przeprowadzka do Paryża okazała się złym posunięciem. Mozart stracił już urok cudownego dziecka, a uwaga paryskiej publiczności skupiła się na rywalizacji dwch innych kompozytorw, Glucka i Piccinniego. Kiedy więc w lipcu 1777 r. zmarła jego matka, Wolfgang przyjął stałą posadę organisty na dworze arcybiskupa Salzburga i wrcił do domu.



Ślub w Wiedniu

Długo w nim jednak nie zabawił. Nie mgł się pogodzić z ograniczeniami narzuconymi przez dworskie obowiązki i zrezygnował z posady. Urażony tym arcybiskup, świadom ogromnej straty jaką ponosi wraz z odejściem takiego muzyka, kazał służącym brutalnie wyrzucić go z pałacu. Mozart udał się do Wiednia i zamieszkał z rodziną Aloysii Weber. A ponieważ młoda śpiewaczka była już zamężna, skierował uwagę na jej siostrę Konstancję. Mimo sprzeciww ojca Wolfganga pobrali się w 1782 r. i żyli względnie szczęśliwie. Ich związek nie był porywający, ale obydwoje potrafili korzystać z życia i dobrze się bawili w swoim towarzystwie. Gdy po Wiedniu zaczęły krążyć pogłoski o miłosnych przygodach Mozarta, Konstancja nie pozostała mu dłużna, dając solidne podstawy do podejrzeń, że ostatnie z sześciorga dzieci nie było jego. Jednak listy Wolfganga do żony, pisywane w chwilach rozłąki, świadczyły o głębokim uczuciu i szczerej tęsknocie. Jak na swoje czasy Mozart zarabiał bardzo dobrze. Otrzymywał wynagrodzenie za zamawiane kompozycje, za koncerty i lekcje muzyki. Sami tylko trzej najbogatsi uczniowie przynosili mu roczny dochd w wysokości 700 guldenw (dzisiaj rwnowartość 10000 funtw). Ale ani on, ani Konstancja nie mieli pojęcia jak zarządzać finansami i całe życie narzekali na ich brak. Innym problemem Mozarta była niespokojna natura. Nie potrafił długo usiedzieć w jednym miejscu i wciąż poszukiwał nowego otoczenia i nowych wrażeń. Ktregoś roku zmieniał mieszkanie dziewięć razy. Lekarstwem, ktrego potrzebował, była stała posada przy dworze, zapewniająca protekcję i stabilizację. Okazja nadarzyła się w 1787 r., gdy cesarz Jzef II z wielkim entuzjazmem odnisł się do jego twrczości. Okazało się jednak, że dwr cesarski popiera innego kompozytora, Włocha Antonio Salieriego. Mozart poczuł się głęboko rozczarowany, gdy ostatecznie Salieri został mianowany cesarskim kapelmistrzem, a on sam musiał zadowolić się posadą nadwornego muzyka komponującego lekkie utwory taneczne na zamwienie.



Nędza

Mozart, wobec braku stałej posady, skwapliwie przyjmował każde nadarzające się zamwienie. Ostatnie cztery lata życia spędził w skrajnym ubstwie, tonąc w długach, ale to właśnie wtedy powstały znakomite dzieła: "Don Giovanni" i "Czarodziejski flet". Jesienią 1791 r. stan jego zdrowia pogorszył się znacznie, a od 20 listopada nie wstawał z łżka. 1 grudnia został mianowany dyrektorem muzycznym katedry św. Stefana w Wiedniu, co wreszcie mogło położyć kres jego problemom finansowym. Niestety zmarł cztery dni pźniej. Kiedy Mozart był dzieckiem, mwiono o nim jak o dorosłym; gdy dorsł, traktowano go jak dziecko. Nie potrafił rozwinąć osobowości zdolnej do osiągnięcia szczęścia i pełni życia, a mimo to najpiękniejsza muzyka wypływała z niego w sposb zupełnie naturalny. Był jednym z najbardziej kreatywnych geniuszy wszechczasw.



KALENDARIUM



1756: 27 stycznia - narodziny w Salzburgu w Austrii

1762: Początek pierwszej z wielu podrży po Europie (Polonez g-moll)

1764: Pierwszy kontakt z muzyką Hndla: "Mesjasz"; pierwsza publikacja utworw Mozarta w Paryżu

1770: Zakończenie pracy nad pierwszym kwartetem smyczkowym w czasie podrży do Włoch

1773: Powrt do Salzburga

1780: Pierwsze zamwienie na dużą operę - "Idomeneo re di Creta"

1782: Ślub z Konstancją Weber

1786: 1 maja-prawykonanie "Wesela Figara" w Wiedniu.

1787: Nominacja na stanowisko nadwornego muzyka na dworze cesarza Austrii, Jzefa II

1791: Powstanie ostatniej z oper Mozarta, "Czarodziejskiego fletu"

1791: 5 grudnia-śmierć w Wiedniu; 7 grudnia-pogrzeb; Mozart zostaje pochowany w nieoznakowanej mogile dla ubogich



Największe dzieła



Opery

Don Giovanni, KV527

Wesele Figara, KV492

Czarodziejski flet, KV620

Cosi fan tutte, KV588





Dzieła chralne

Requiem d-moll , KV588



Symfonie

Nr 35, D-dur, KV385, Haffnerowska

Nr 36, C-dur, KV425, Linzka

Nr 38, D-dur, KV504, Praska

Nr 40, g-moll, KV550

Nr 41, C-dur, KV551, Jowiszowa



Koncerty fortepianowe

Nr 20, d-moll, KV466

Nr 21, C-dur, KV467

Nr 23, A-dur, KV488

Nr 26, D-dur, KV537, Koronacyjny



Koncerty skrzypcowe

Nr 3, G-dur, KV216

Nr 4, D-dur, KV218

Nr 5, A-dur, KV219, Turecki



Koncerty na rg

Nr 2, Es-dur, KV417

Nr 3, Es-dur, KV447

Nr 4, Es-dur, KV495



Koncerty na inne instrumenty

Na flet i harfę, C-dur, KV299

Na klarnet, A-dur, KV622



Muzyka kameralna

Kwartet smyczkowy nr 17, B-dur, KV458

Kwartet smyczkowy nr 18, A-dur, KV464

Kwartet smyczkowy nr 19,C-dur, KV465

Kwintet na klarnet, A-dur, KV581





Opis wybranych dzieł



Symfonia nr 41 zw. Jowiszową C-dur, KV 551



Latem 1788r., podczas okresu względnego dobrobytu, Mozart skomponował w Wiedniu trzy symfonie. Najbardziej znana, zw. Jowiszową, została ukończona w zadziwiająco krtkim czasie, w ciągu zaledwie sześciu tygodni na przełomie lipca i sierpnia. Jej wyjątkowość polega na zakresie i rżnorodności tematw melodycznych. Zakończenie symfonii, przypominające w formie fugę, interpretowano często jako przepowiednię własnej śmierci kompozytora. Należy jednak w to wątpić, ponieważ muzyka Mozarta, w odrżnieniu od muzyki Czajkowskiego, nie zawiera wątkw autobiograficznych. I chociaż była to ostatnia z jego symfonii, od śmierci dzieliło go wwczas jeszcze trzy i pł roku życia.



Mała nocna muzyka G-dur, KV 525



Eine kleine Nachtmusik - serenada na kwartet smyczkowy i kontrabas została ukończona 10 sierpnia 1787 r., tuż po objęciu przez Mozarta stanowiska muzyka na dworze cesarskim. Zgodnie z tytułem jest to muzyka lekka, przeznaczona do słuchania w godzinach wieczornych. Pierwotnie składała się z pięciu części, ale jedna z nich usunął prawdopodobnie sam Mozart przed publikacją utworu.



Koncert na rg i orkiestrę Es-dur, KV 417



Pierwszy koncert na rg powstał w Wiedniu we wczesnych latach osiemdziesiątych XVIII wieku, kiedy Mozart - nie związany na stałe z żadnym protektorem - w sposb niezależny realizował muzyczne zamwienia. Umiejętnie wykorzystał właściwości instrumentu wyrżniając go na tle całej orkiestry, przez co utorował drogę innym kompozytorom, stosującym takie samo instrumentarium.





Ludwig van Beethoven urodził się w 1770 r., a zmarł 57 lat pźniej w roku 1827. Był znanym, niemieckim kompozytorem. Od 1779 r. uczył się gry na instrumentach klawiszowych, kompozycji i generałbasu u Ch.G. Neefego, w Bonn, a od 1784 był tam muzykiem dworskim. Pięć lat pźniej zaczął studiować filozofię na uniwersytecie w Kolonii. W roku 1792 wyjechał do Wiednia, gdzie studiował u J. Haydna, J. Schenka, J.G. Albrechtsbergera i A. Salieriego.

W 1795 r. miały miejsce pierwsze koncerty Beethovena w Wiedniu, wwczas rwnież kompozytor zawarł kontrakt wydawniczy z Artarią. Rok pźniej, kompozytor podrżował do Norymbergii, Pragi, Drezna, Berlina i Bratysławy (koncertował m.in. na pruskim dworze krlewskim), dawał w Wiedniu liczne koncerty, utrzymywał także przyjazne kontakty z arystokracją, m.in. z księciem F.J. Lobkowitzem, książętami Lichnowskimi, arcyksięciem Rudolfem oraz hrabiną G. Guicciardi. Wśrd arystokracji znalazł także protektorw – w roku 1809 arcyksiążę Rudolf, książę F.J. Lobkowitz i hrabia F. Kinsky przyznali mu roczną rentę w wysokości 4 tysięcy guldenw.

W roku 1812 Beethoven poznał J.W. Goethego, a dwa lata pźniej, nowa wersja opery Fidelio wystawiona w Krtnertortheater, w Wiedniu, przyniosła kompozytorowi wielki sukces. W tym także roku odbył się koncert w sali redutowej, ktrego słuchali uczestnicy kongresu wiedeńskiego, cesarzowe Austrii i Rosji oraz krl pruski. Ostatni publiczny koncert Beethovena miał miejsce w roku 1815.

Od ok. 1798 r. kompozytor cierpiał na postępującą głuchotę, co doprowadziło do całkowitej utraty słuchu w roku 1818. Wyrazem cierpienia artysty stał się słynny testament heiligensztadzki (z 1802 r.), w ktrym Beethoven pisał jednak o przezwyciężeniu choroby dzięki sztuce. Od roku 1815 kontaktował się z otoczeniem za pomocą zeszytw konwersacyjnych, wwczas rwnież podjął się opieki nad swym bratankiem, Karlem.

W roku 1824, w Hoftheater zostały wykonane 3 części Missa solemnis i IX Symfonia, przyjęte z wielkim uznaniem. Jego twrczość, aczkolwiek klasyfikowana w obrębie klasycyzmu muzycznego, daleko wykracza poza granice tego nurtu, zapowiadając nadejście epoki romantyzmu.

Beethoven wprowadzał w swych utworach zmiany w klasycznych układach formalnych (zastosował w symfonii jako 3. część scherzo zamiast menueta), stosował nieregularności w budowie utworw, duże kontrasty dynamiczne, rozwinął czynnik harmoniczny, w symfoniach poszerzył skład orkiestry.

Geniusz Beethovena najpełniej wyraził się w jego 9 symfoniach, uwerturach orkiestrowych, sonatach fortepianowych, kwartetach smyczkowych i monumentalnych dziełach wokalno-instrumentalnych (np. Missa solemnis). Wśrd utworw symfonicznych Eroica i V Symfonia charakteryzują się mistrzowską pracą tematyczną, VI Symfonia Pastoralna jest natomiast dziełem programowym, zawierającym fragmenty ilustracyjne.

IX Symfonia jest wielkim dziełem wokalno-instrumentalnym. W jej finale, rozpisanym na głosy solowe, chr i orkiestrę, kompozytor wykorzystał tekst Ody do radości F. Schillera. Znaczące są także dokonania Beethovena w dziedzinie muzyki fortepianowej. Pierwszoplanowe miejsce zajmują w niej sonaty, spośrd ktrych wyrżniają się dramatyzmem Patetyczna i Appassionata. W Sonacie Waldsteinowskiej i Appassionacie kompozytor zwiększa rozmiary poszczeglnych części i do-prowadza do symfonizacji faktury fortepianowej.

Wśrd pźnych dzieł Beethovena (utworzonych po 1815) ważne miejsce zajmują kwartety smyczkowe, ktre są do dziś zaliczane do naj-świetniejszych utworw tego gatunku. Kwartet Wielka fuga B-dur opus 133 w pełni uwidacznia tendencję do polifonizacji występującą także w pźnych sonatach fortepianowych (np. w Sonacie A-dur opus 101).

Postać Beethovena i jego dzieła doczekały się niezliczonych interpretacji, tradycyjnie zmierzających w kierunku ukazania romantycznej osobowości kompozytora, wyrażającego w swej muzyce idee wolności i miłości. Z drugiej zaś strony, wskazuje się rwnież na związek estetyki Beethovena z XVIII-wiecznym uniwersalizmem i preromantycznym sentymentalizmem. Jego twrczość wywarła istotny wpływ na muzykę XIX i XX wieku. Ważniejszymi kompozycjami Beethovena były - orkiestrowe: 9 symfonii - I C-dur opus 21 (1800), II D-dur opus 36 (1802), III Es-dur Sinfonia eroica opus 55 (1803), IV B-dur opus 60 (1806), V c-moll opus 67 (1808), VI F-dur Sinfonia pastorale opus 68 (1808), VII A-dur opus 92 (1812), VIII F-dur opus 93 (1812), IX d-moll na głosy solowe, chr i orkiestrę opus 125 (1824); uwertury - do tragedii H.J. Collina Corio-lan c-moll opus 62 (1807), Leonore I opus 138 (1805), Leonore II opus 72 (1805), Leonore III opus 72 (1806), Fidelio opus 72 (1814); menu-ety i tańce na orkiestrę symfoniczną i na orkiestrę dętą.

Koncerty fortepianowe - I C-dur opus 15 (1798), II B-dur opus 19 (1795), III c-moll opus 37 (1802), IV G-dur opus 58 (1806), V Es-dur opus 73 (1809); Koncert skrzypcowy D-dur opus 61 (1806), Koncert potrjny C-dur na fortepian, skrzypce i wiolonczelę opus 56 (1804), Fantazja c-moll na fortepian, chr i orkiestrę opus 80 (1809).

Kameralne - Sekstet Es-dur na instrumenty dęte opus 71 (1796), Kwintet smyczkowy Es-dur opus 4 (1796), Kwintet Es-dur na fortepian i instrumenty dęte opus 16 (1797), 3 kwartety smyczkowe opus 59 (1806), Wielka fuga B-dur opus 133 (1825). 3 tria fortepianowe opus 1 (1794), Trio B-dur na fortepian, klarnet i wiolonczelę opus 11 (1798), 2 tria fortepianowe opus 70 (1808), Trio fortepianowe B-dur opus 97 (1811), 4 tria smyczkowe, duety, wariacje, tańce.

10 sonat na skrzypce i fortepian, m.in.: F-dur opus 24, tzw. Wiosenna (1801), A-dur opus 47, tzw. Kreutzerowska (1803), 5 sonat na wiolonczelę i fortepian; 32 sonaty fortepianowe, m.in. Sonate pathtique c-moll opus 13 (1799), cis-moll opus 27 nr 2, tzw. Księżycowa (1801), C-dur opus 53, tzw. Waldsteinowska (1804), f-moll opus 57, tzw. Appassionata (1805), Grosse Sonate fr das Hammerklavier B-dur opus 106 (1818), E-dur opus 109 (1820), As-dur opus 110 (1821), c-moll opus 111 (1822).

22 cykle wariacji fortepianowych, m.in.: 32 wariacje c-moll opus 76 (1809), 33 wariacje C-dur na temat walca A. Diabellego opus 120 (1823), 7 bagatel na fortepian opus 33 (1802), 6 cossaises Es-dur na fortepian (1806), Klavierstck a-moll Fr Elise (Dla Elizy) na fortepian (1810), ronda, menuety, preludia, walce i inne utwory fortepianowe. Wokalne - pieśni na głos i fortepian, m.in. An die Hoffnung opus 32 (1805), cykl 6 pieśni An die ferne Geliebte opus 98 (1816), opracowania pieśni ludowych na głosy i trio fortepianowe, arie na głos i orkiestrę, kantaty.

Oratorium Chrystus na Grze Oliwnej na głosy solowe, chr i orkiestrę opus 85 (1803), Msza C-dur na głosy solowe, chr i orkiestrę opus 86 (1807), Missa solemnis D-dur na głosy solowe, chr, orkiestrę i organy opus 123 (1823); utwory sceniczne - opera Fidelio (z uwerturami Le-onora i Fidelio) opus 72 (1805-1814), muzyka do tragedii Egmont J.W. Goethego opus 84 (1810), muzyka do sztuki Die Ruinen von Athen A. von Kotzebuego opus 113 (1811), muzyka do sztuki Knig Stephan oder Ungarns erster Wohltter A. von Kotzebuego opus 117 (1811).








Przykadowe prace

Wojna.

Wojna. Wojna. Wojna. Wojna. Jaką moc ma w sobie to słowo, że na jego dźwięk truchleją serca, tysiące gorączkowych myśli przebiega przez głowę? Chyba nikt tak na prawdę nie zna odpowiedzi na to pytanie. Według PWN-owskiego słownika języka polskiego wojna t...

Saturn w liczbach

Saturn w liczbach Albedo optyczne 0,46 Ciśnienie atmosferyczne Setki tysięcy atmosfer Głwny składnik atmosfery NH3 i CH4 Gwiazdowy okres obiegu 29,458 lat Liczba księżycw 17 Masa planety 5,684*1029g Masa w jednostkach masy ziemi 95,112 Maksymalna wielkość...

Motyw miłośći i smierci w mitach

Motyw miłośći i smierci w mitach W mitach motyw miłości i śmierci często wzajemnie się przenikają. Miłość prowadzi do śmierci, śmierć zostaje przez miłość pokonana albo też okazuje się od niej silniejsza. Wreszcie m...

Rozliczenie gotwkowe i bezgotwkowe.

Rozliczenie gotwkowe i bezgotwkowe. Rozliczenia gotwkowe: polegają na dokonywaniu rozliczeń pieniężnych za pośrednictwem banku lub innych instytucji. Wpłata gotwki na r-k wierzyciela, Czek gotwkowy stanowiący dyspozycję skierowaną do banku do wypłaty określonej w czeku s...

Algorytmy- wprowadzenie

Algorytmy- wprowadzenie PROGRAMOWANIE TEORIA ALGORYTMICZNA PROGRAM, WYBR, ALGORYTM, ZAPIS, PROGRAM KOMPUTEROWY KOMPUTER WYKONUJE PROGRAM, KRRY REALIZUJE ALGORYTM ALGORYTM- UKIERUNKOWANY NA PROBLEM WYRŻNIAMY DWA RODZAJE ALGORYTMU: - LINIOWE - WARUNKOWE (IF) ...

Jan Chryzostom Pasek - przykład prawdziwego szlachcica-sarmaty.

Jan Chryzostom Pasek - przykład prawdziwego szlachcica-sarmaty. Jan Chryzostom Pasek był potomkiem zubożałej , zagrodowej szlachty , a jego ojciec siedział już na dzierżawie , nie na zagrodzie . Z jezuickiego kolegium w Rawie Mazowieckiej , z ktrej okolic pochodził , zaciągną...

Czy wiek XX niesie nowe postrzeganie miłości? Odpowiadając na pytanie, porwnaj wiersz Bolesława Leśmiana Dwoje ludzieńkw i Granicę Zofii Nałkowskiej. Odnie

Czy wiek XX niesie nowe postrzeganie miłości? Odpowiadając na pytanie, porwnaj wiersz Bolesława Leśmiana Dwoje ludzieńkw i Granicę Zofii Nałkowskiej. Odnieś wskazane teksty do tradycji motywu, zwrć też uwagę na kreacje kochankw Literatura wieku XX podjęła ...

Problem dojrzałości szkolnej i sposoby jej oceniania.

Problem dojrzałości szkolnej i sposoby jej oceniania. PROBLEM DOJRZAŁOŚCI SZKOLNEJ I SPOSOBY JEJ OCENIANIA. RWNY START W SZKOLE. 1) OSIĄGNIĘCIA WIEKU PRZEDSZKOLNEGO. Bezpośrednim osiągnięciem charakteryzującym lata przedszkolne jest rozwinięta dzia...

Zobacz wszystkie

Nawigacja

Tagi

studia szkoa streszczenie notatka ciga referat wypracowanie biografia opis praca dyplomowa opracowania test liceum matura ksika

Prawa

Do g?ry