• bullet
  • Rejestracja
  • bullet
Artykuy: Kryzys ku...

Nawigacja

Kryzys kubański



Kryzys kubański




1.Przyczyny kryzysu

1.1.Zwrot w stosunkach amerykańsko – kubańskich

1.1.1.Dojście Castro do władzy (1959)

1.1.2.Nacjonalizacja amerykańskich plantacji i przemysłu, zaangażowanie się ZSRR w konflikcie

1.2.1.Prba obalenia Castro – inwazja w Zatoce Świń (Operacja Pluto –17 kwietnia 1961 r.)

1.2.2.Międzynarodowe skutki inwazji – zbliżenie kubańsko – radzieckie

1.3.1.Zamieszcenie rakiet (IX-X 1962 r.)



2.Kubański kryzys rakietowy

2.1.Wykrycie rakiet przez USA 15 X 1962 r.

2.1.1.Powstanie Ex Comm (16 X)

2.2.Podjęcie decyzji o blokadzie (20 X)

2.2.1.Orędzie prezydenta Kennedy’ego (22X)

2.2.3.Organizacja Państw Amerykańskich popiera blokadę (23X)

2.2.4.Rozpoczęcie kwarantanny (24X)

2.2.5.Oświadczenie Białego Domu w sprawie dalszej rozbudowy potencjału rakietowego na Kubie z 26 X 1962 r.

2.2.6.I list Chruszczowa z propozycją ugody (26X)

2.2.7.II list Chruszczowa z propozycją ugody (26X)

2.2.8.List prezydenta Kennedy’ego do przewodniczącego Chruszczowa z 27 X 1962 r. z propozycją ugody

2.2.9. Ostatnie spotkanie dyplomatyczne (27X)

2.3.Zgoda ZSRR na wycofanie rakiet (28X)



3.Skutki kryzysu

3.1.Wymiana not dyplomatycznych – powstanie gorącej linii telefonicznej Moskwa – Waszyngton

3.2.Odejście od planu przekształcenia Kuby w strategiczną bazę wojskową

3.3.Utrzymanie dyktatury Castro

3.4. Wycofanie rakiet Jupiter z Turcji



Bibliografia:

Witold Pronobis Polska i świat w XX wieku Editions Spotkania

Praca zbiorowa Czarna Księga komunizmu Prszyński i Spłka Warszawa 1999

Wojciech Roszkowski Płwiecze świata – Historia polityczna po 1945 roku

Tad Szulc Wwczas i dziś Oficyna Wydawnicza Graf Gdańsk 1992







Dziś, kiedy zimna wojna należy już tylko do historii, można z całą pewnością stwierdzić, że świat nigdy nie był tak blisko samobjstwa, jak w czasie trzynastu październikowych dni roku 1962, gdy dwa supermocarstwa z aż nadto wystarczającymi arsenałami atomowymi zwarły się w konflikcie, ktry w każdej chwili mgł eksplodować, ściągając katastrofę na wszystkich. O tym jak wielkie niebezpieczeństwo zawisło wtedy nad światem dowiedzieliśmy się dopiero w styczniu 1922 roku, podczas konferencji w Hawanie poświęconej kryzysowi. Brali w niej udział Amerykanie, Rosjanie i Kubańczycy z samym Fidelem Castro. Przed konferencją uważano, iż Nikita Chruszczow mając na uwadze przewagę militarną USA w siłach konwencjonalnych na Karaibach i broni atomowej na świecie, nie rozpętałby samobjczej wojny. Podczas konferencji Rosjanie ujawnili rozkaz, iż w przypadku zerwania łączności Kuby z Moskwą, decyzja o użyciu broni nuklearnych przeciw amerykańskim oddziałom inwazyjnym miała należeć do dowdcy na miejscu. Warto przypomnieć, że członkowie Kolegium Szefw Sztabu byli wtedy za inwazją na Kubę. Gdyby przeważyło zdanie generałw, to wojna nuklearna zaczęłaby się od razu na kubańskich plażach, a zakończyła globalną zagładą.

Gdy Castro wygrał rewolucję i doszedł do władzy na Kubie, Stany Zjednoczone nie wiedziały, co z tym fantem zrobić. Odwiedził on prywatnie USA w kwietniu 1959 roku, ale Eisenhower wolał wwczas wyjechać poza miasto, by pograć w golfa. Fidela Castro przyjął wiceprezydent Nixon, lecz po długiej konwersacji obaj rozmwcy byli sobą wzajemnie zdegustowani. W pierwszym roku panowania Castro, Stany Zjednoczone nie prowadziły w stosunku do rewolucyjnej Kuby żadnej logicznej polityki. Natomiast Castro, nacjonalizując majątek amerykański na wyspie, wiedział, dokąd zmierza. Pod koniec 1959 roku, stosunki amerykańsko – kubańskie pogorszyły się do tego stopnia, że CIA zaczęła planować obalenie Castro. Jeżeli w Iranie i Gwatemali udało się tak wspaniale, dlaczego nie miałoby się udać na Kubie?

Wzajemną niechęć w stosunkach amerykańsko – kubańskich wykorzystał Chruszczow. Już w drugiej połowie 1960 roku, Fidel Castro i ZSRR podpisał swe pierwsze porozumienie (w miesiąc pźniej Eisenhower rozpoczął planowanie inwazji na Kubę w Zatoce Świń). We wrześniu Castro i Chruszczow spotkali się i uściskali, pieczętując swj sojusz, w zapuszczonym hotelu w Harlemie w Nowym Jorku, gdzie premier Kuby mieszkał w czasie sesji Zgromadzenia Oglnego Narodw Zjednoczonych.

Objąwszy urząd prezydenta w osiem miesięcy po incydencie zestrzelenia samolotu zwiadowczego U – 2, Kennedy zorientował się, że stosunki radziecko – amerykańskie znajdują się na najniższym poziomie od czasw nadejścia zimnej wojny. Chruszczow odnowił kryzys berliński, mieszał w Laosie, postawił Kennedy’ego w ciężkiej sytuacji na spotkaniu w Wiedniu w czerwcu 1961 roku, a w miarę, jak upłynął rok 1962, przygotowywał cały asortyment niebezpiecznych sytuacji na Kubie. Nieobliczalny, oportunistyczny Chruszczow, musiał być traktowany przez administrację Kennedy’ego z najwyższą powagą, jak działo, ktre urwało się z uwięzi.

Jako miejsce swej kolejnej konfrontacji ze Stanami Zjednoczonymi Chruszczow wybrał Kubę. To właśnie w sprawie Kuby, nuklearne supermocarstwa popełniły serię najbardziej niebezpiecznych błędw w ocenie sytuacji, ponieważ każde z nich na temat Kuby uległo swej własnej obsesji. Historia dramatycznego trjkąta: Stany Zjednoczone, Związek Radziecki, Kuba, rozpoczęła się w pierwszych miesiącach 1960 roku, kiedy to Rosjanie zaczęli zdobywać wpływy na Hawanie, a Amerykanie – tracić je, i to bardzo szybko. Bez względu na to, czy Castro powiadomił wizytującego go w lutym wicepremiera radzieckiego, Anastasa I. Mikojana, że postanowił przyjąć ideologię marksizmu, leninizmu i dążyć do sojuszu z ZSRR - publicznie przywdca kubański troskliwie unikał tak precyzyjnego określenia charakteru i planw swojego reżimu – Rosjanie byli więcej niż chętni do ubicia z nim targu. Taki targ dałby im przyczłek na zachodniej płkuli, coś, czego nie mieli nigdy.

Porozumienie podpisane przez Castro i Mikojana przewidywało w zasadzie tylko zakup przez ZSRR po korzystnych cenach nadwyżek kubańskiego cukru i ograniczono pomoc radziecką – taka była oficjalna część wspaniałego targu. Potajemnie zaś Rosjanie zobowiązali się dostarczać Kubie nowoczesną broń (lekkie wyposażenie wojskowe Kuba kupowała już w Czechosłowacji) i przysłać doradcw, co było pierwszym krokiem na drodze do głębokiego radzieckiego zaangażowania się na Kubie.

Podczas, gdy ZSRR przyjął praktycznie rolę obrońcy Kuby, USA, prawie rwnocześnie, zrobiły pierwszy formalny krok w kierunku zniszczenia rewolucji kubańskiej.; Był to cel, ktry zaczął kształtować się w umysłach planistw polityki amerykańskiej niemal natychmiast po zwycięstwie rewolucji rok wcześniej. 17 marca 1960 roku, Eisenhower zaaprobował zasadniczy dokument operacyjny, opracowany przez CIA i Grupę Specjalną Białego Domu, zatytułowany: Program tajnej akcji przeciwko reżimowi Castro.

Kiedy Castro skonfiskował amerykańskie rafinerie na Kubie i zaczął importować ropę w surowym stanie ze ZSRR, USA odpowiedziały na to wstrzymaniem importu cukru z Kuby, podważając w ten sposb gospodarkę kubańską (chociaż incydent z rafineriami był w istocie rzeczy tylko pretekstem do posunięcia w sprawie cukru, planowanego wcześniej jako cios wymierzony w rewolucjonistw). I znowu ZSRR potwierdził obawy amerykańskie, spiesząc Kubie na ratunek. 9 lipca, w dwa dni po ogłoszeniu waszyngtońskiej decyzji w sprawie cukru, Chruszczow oświadczył, że ZSRR nie tylko kupi cały cukier, ktry miał być przeznaczony dla USA, ale będzie także bronił integralności Kuby. Związek Radziecki podnosi głos i wyciąga pomocną dłoń do narodu kubańskiego – powiedział publicznie – a w sensie przenośnym, jeżeli okaże się to konieczne, radzieckie siły zbrojne mogą poprzeć nard kubański bronią rakietową... Trudno powiedzieć, czy już wwczas Chruszczow igrał myślą o rozmieszczeniu pociskw nuklearnych na Kubie, ale oczywiście jego przemwienie zaalarmował Waszyngton.

Planiści polityczni w Waszyngtonie nie mieli już wątpliwości, że Castro stanowi niebezpieczeństwo nie tylko dla Kuby, ale dla całej zachodniej płkuli. Plany ataku uchodźcw kubańskich na Kubę zostały przyspieszone.

Uścisk Chruszczowa z Castro w Nowym Jorku we wrześniu 1960 roku zbiegł się z pierwszymi doniesieniami wywiadowczymi, że piloci kubańscy szkolą się w Czechosłowacji i w Związku Radzieckim na odrzutowcach MIG.

Ostatnim aktem administracji Eisenhower’a przed jego odejściem w styczniu 1961 roku było zerwaniem stosunkw dyplomatycznych z Kubą, co otworzyło drogę do akcji militarnej. Kennedy, ociągając się, zaaprobował operację i brygada uchodźcw kubańskich wylądowała w Zatoce Świń 17 kwietnia (zbiegło się to przypadkiem z urodzinami Chruszczowa). W dzień pźniej, kiedy walki jeszcze trwały, Chruszczow wysłał notę adresowaną osobiście do Kennedy’ego, w ktrej ostrzegał go: Udzielimy narodowi i rządowi Kuby wszelkiej pomocy, potrzebnej do odparcia ataku zbrojnego na Kubę. Nie było to już tylko przenośnia: nowoczesna broń czeska i radziecka miała kluczowe znaczenie dla zapewnienia Fidelowi Castro zwycięstwa nad uchodźcami, wyposażonymi w czołgi. A broń ta nadeszła zaledwie na kilka tygodni przed atakiem.

Bezpośrednio po Zatoce Świń, wszystkie strony przygotowywały się już do następnego rozdziału w dramacie kubańskim. Stany Zjednoczone były zdecydowane zlikwidować Castro w taki czy inny sposb, Kubańczycy byli rwnie zdecydowani bronić swojej rewolucji, a Związek Radziecki był więcej niż gotowy pomagać do końca swym nowym sojusznikom na Karaibach.

Amerykańskie plany w tej sprawie rozpoczęto w wielkiej tajemnicy zaledwie w kilka tygodni po porażce i po publicznym oświadczeniu przez Kennedy’ego, że bierze na siebie cała winę za inwazję i jej niepowodzenie. Dyrektora CIA, Allena Dullesa, zachęcono do złożenia rezygnacji zwłaszcza, że komisja badawcza z generałem Taylorem na czele (ktry zajmował się z ramieniem prezydenta wszystkimi kryzysami wojskowymi) ustaliła, iż planiści wywiadowczymi całkowicie nie doceniali Fidela Castro i jego doktryny obronnej.

Prawdopodobnie cała prawda nigdy nie będzie znana. Z trzech głwnych bohaterw kryzysu dwch nie żyje i nie wiadomo, czy istnieją gdziekolwiek w Waszyngtonie, w Moskwie czy w Hawanie kompletne archiwa na ten temat. Warto jednak zwrcić uwagę na wersję Fidela Castro, ktry podkreślał z naciskiem, że radziecka propozycja rozmieszczenia pociskw średniego zasięgu z głowicami nuklearnymi- w sumie czterdziestu czterech- nastąpiła w odpowiedzi na prośbę o ochronę wojskową przed amerykańską inwazją, ktrej się obawiał. W świetle rosnącego zagrożenia Kuby, nie byłoby nic dziwnego, gdyby Castro nabrał przekonania, że znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. A ponieważ Rosjanie mieli swą własną obsesję na tle Amerykanw, jest całkowicie prawdopodobne, że Chruszczow mu wierzył.

To właśnie prawdopodobieństwo amerykańskiej napaści na Kubę prezentował Chruszczow w swym przemwieniu przed Radą Najwyższą w grudniu 1962 roku, mwiąc, że był powd, dla ktrego podjął prbę rozmieszczenia pociskw na Kubie i postanowienia Kennedy’ego przed faktem dokonanym. Przywdca radziecki wierzył głęboko, że wiarygodność Związku Radzieckiego zarwno wśrd marksistw, jak i w Trzecim Świecie spadłaby katastrofalnie, gdyby pozwolił on na zdławienie Rewolucji kubańskiej.

Chruszczow niewątpliwie skorzystał z prośby Castro, by poprawić militarną pozycję ZSRR w świecie, umieszczając pociski nuklearne w odległości 90 mil (144 kilometrw) od brzegw Ameryki. Ten łysy krępy Ukrainiec był hazardzistą i ryzykantem na wielką skalę, ale, zgodnie ze wszystkimi relacjami, nie działał do tego stopnia irracjonalnie, by wywołać z tego powodu konfrontację nuklearną twarzą w twarz, rozmieszczając 40 tysięcy żołnierzy radzieckich na Kubie i ryzykując wojnę z o wiele potężniejszymi Stanami Zjednoczonymi.

Wywiad Stanw Zjednoczonych wykrył budowę wyrzutni rakietowych na Kubie dzięki zdjęciom zrobionym przez stratosferycznego myśliwca zwiadowczego U-2. Ocena zdjęć przez ekspertw wywiadu nie pozostawiła żadnych wątpliwości. Raport z wynikającego zagrożenia nuklearnego dla USA został złożony prezydentowi Kennedy’emu rano we wtorek 16 października 1962 roku. Ten natychmiast zwołał grupę z kierownictwa rządy, ktra przeszła do historii pod nazwą Ex Comm, co jest skrtem od Executive Committe – Komitet Wykonawczy Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Tak przedstawiał się początek kryzysu kubańskiego- starcia dwch atomowych olbrzymw – Stanw Zjednoczonym i Związku Socjalistycznych Republik Sowieckich – ktre zepchnęło świat na skraj nuklearnej przepaści i sprowadziło groźbę zagłady ludzkiego gatunku. Podczas gdy KWRBN obradował nieprzerwanie prezydent spotkał się w środowe popołudnie z sowieckim ministrem sprawa zagranicznych – Gromyko. Data tego spotkania była zaplanowana na długo przed wykryciem wyrzutni na Kubie. Podczas spotkania minister zapewnił prezydenta o pokojowych zamiarach Kuby i ZSRR. Zapewniał, iż Kuba otrzymuje od ZSRR pomoc wyłącznie w dziedzinie rolnictwa, a co do dostaw wojskowych, to są one niewielkie i obejmują wyłącznie broń defensywną. Podkreślił, iż wbrew temu, co twierdzi prasa amerykańska, ZSRR nigdy nie dostarczał, nie dostarcza i nie będzie dostarczał Kubie broni ofensywnych. Prezydent, nie mając jeszcze gotowego planu działania, nie ujawnił rzecznikowi ZSRR faktu wykrycia budowy wyrzutni pociskw balistycznych. By jednak uniknąć niejasności odczytał rozmwcy oświadczenie z 4 września 1962 roku, mwiące o poważnych konsekwencjach, jakie wywołać może prba rozmieszczenia na Kubie sowieckich rakiet lub broni ofensywnych. Gromyko zapewnił, że coś takiego jest absolutnie wykluczone, a przeto Stany Zjednoczone nie mają powodw do niepokoju.

W czwartek wieczorem KWRBN uznał, iż najlepszym rozwiązaniem tymczasowym będzie rozpoczęcie morskiej blokady Kuby, aby nie dostało się na jej terytorium jeszcze więcej rakiet (było ich 44). Decyzję o użyciu blokady prezydent podjął w sobotę, po uzgodnieniu wszystkich jej szczegłw. Zdecydowano się poinformować sojusznikw o sytuacji. Ci udzielili USA pełnego poparcia.

Rwnolegle z działaniami dyplomatycznymi trwały przygotowania do ewentualnej operacji militarnej. Ogłoszono alarm dla załg wyrzutni rakietowych. Przemieszczano wojska w rejon Florydy. I Dywizja Pancerna wyruszyła z koszar w Teksasie kierując się do Georgii, a w pięciu dalszych dywizjach ogłoszono alarm. Wzmocniono garnizon w Guantanamo. Marynarka Wojenna skierowała na Karaiby 180 okrętw. Maszyny będące w gestii Lotnictwa Strategicznego przemieszczono ze stałych baz na lotniska cywilne w całych Stanach. Bombowce B – 52 uzbrojono w bojowe ładunki atomowe. O godz. 19.00 w poniedziałek 22X1962 roku prezydent USA wystąpił w telewizji z orędziem do narodu, w ktrym przedstawił zaistniałą sytuację i tłumaczył podjęte kroki.

Następnego dnia podczas nadzwyczajnej sesji Organizacji Państw Amerykańskich państwa latynoamerykańskie jednogłośnie poparły wniosek USA o rozpoczęciu blokady Kuby w środę. Kolejnym krokiem prezydenta było zredagowanie listu do Chruszczowa, w ktrym nawoływał go do respektowania blokady, rozwagi i unikania sytuacji, w ktrej trudno będzie zapanować nad przebiegiem wydarzeń. We wtorek podczas spotkania brata prezydenta USA i ambasadora Dobrynina, dyplomata oświadczył, iż radzieckie okręty wojenne płyną na Kubę wyznaczonym kursem i w tej mierze nie nastąpią żadne zmiany.

Rzeczywisty wybr prezydenta USA w sprawie Kuby sprowadził się do alternatywy: ruszać na wyspę i podejmować kroki, ktre nie były jeszcze konieczne, albo działać pośrednio. Działając pośrednio i rozważnie prezydent Kennedy zyskał przynajmniej poparcie całej płkuli zachodniej i sojusznikw na całym świecie. Gdyby prezydent nie zareagował na ten cios wymierzony w podstawy bezpieczeństwa USA zostałby usunięty z urzędu przez walecznie nastawiony Kongres za pomocą impeachmentu.

Mimo blokady radzieckie okręty płynęły do Kuby i miały zostać przechwycone przez Amerykanw około 11.00. Pierwszymi przechwyconymi statkami miały być Gagarin i Komiles. Tymczasem dowdztwo Marynarki Wojennej poinformował, iż pozycję między tymi okrętami zajęła radziecka łdź podwodna. Nastąpił szczyt kryzysu kubańskiego, najważniejsza prba sił.

O 10.20 w czwartek radzieckie okręty wojenne dotarły nad skraj granicy 500 mil od brzegu Kuby – obszaru kwarantanny. Następnie zatrzymały silniki widząc okręty wojenne Stanw Zjednoczonych i zawrciły. Mimo, iż okręty zawrciły, to ze zdjęć zrobionych przez myśliwce wynikło jasno, że prace nad budową wyrzutni i montażem bombowcw IŁ 28 zostały niebywale przyśpieszone.

W czwartek 25 października prezydent Kennedy wystawił list do Chruszczowa, wzywając go kolejny raz do rozwagi. Amerykańskie loty zwiadowcze zostały nasilone z dwch do dwunastu dziennie.

Odpowiedź Chruszczowa nadeszła w piątek 26 o godz. 18.00. Był to list bardzo osobisty, emocjonalny i długi. Prawdopodobnie pisany osobiście przez Chruszczowa. Wzywał on do rozsądku i proponował porozumienie: wycofanie rakiet w zamian za zniesienie blokady i zapewnienie nieagresji na Kubę.

Tymczasem FBI donosiło, iż w sowieckich placwkach w Nowym Jorku podjęto przygotowania do niszczenia tajnych dokumentw, w strachu przed wojną. Do prezydenta USA dotarł kolejny lis od Chruszczowa, tym razem jednak sporządzony zapewne w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Godzono się w nim na wycofanie rakiet z Kuby pod warunkiem zakończenia blokady, nieagresji na Kubę i wycofania amerykańskich rakiet z Turcji. USA były gotowe wycofać przestarzałe rakiety, ale nie pod naciskiem ZSRR. Prezydent zdecydował się pominąć drugi list i zaproponował porozumienie wycofanie rakiet z Kuby w zamian za zniesienie blokady i zapewnienie o nieagresji na wyspę. Sprawą wycofania rakiet z Turcji nie wykluczał, ale odkładał na pźniej. W międzyczasie nadeszła wiadomość o zestrzeleniu U – 2 nad Kubą. KWRBN podjęto decyzję o rozpoczęciu nalotw na Kubę w poniedziałek. Zaraz potem miałaby nastąpić inwazja.

W tej atmosferze odbyło się ostatnie spotkanie brata prezydenta – Roberta Kennedy’ego z ambasadorem Dobryninem. Amerykanie przyznali się do posiadania informacji o przyśpieszeniu budowy rakiet i montażu bombowcw. Podkreślili swoje zdeterminowanie i ustanowili niedzielę 28X1962 roku jako dzień ostateczny na rozwiązania dyplomatyczne, deklarując zarazem chęć pokojowego rozwiązania konfliktu. Był to moment kulminacyjny kryzysu.

W niedzielę około godz. 10.00 drogą jeszcze nieoficjalną sowieci zgodzili się na demontaż rakiet na Kubie. Na spotkaniu Roberta Kennedy’ego z ambasadorem Dobryninem dyplomata oficjalnie potwierdził wolę wycofania sprzętu pod stosowną kontrolę ONZ.

Fidel i Raul Castro w tajnych przemwieniach w Komitecie Centralnym Komunistycznej Partii Kuby w 1968 roku przedstawili swoją wersję kryzysu, powtarzając swoje wcześniejsze oskarżenia, że w ostatecznym rachunku Chruszczow zdradził Kubę, że idąc na częściowy kompromis z Kennedy’m wycofał pociski z wyspy bez skonsultowania się uprzednio z braćmi Castro. Fidel Castro ujawnił także, że przed rozmieszczeniem pociskw na Kubie, zwrcił się do Chruszczowa o zawarcie formalnego sojuszu wojskowego z Kubą, ale Związek Radziecki odmwił.

Porozumienie Kennedy – Chruszczow, ktre nieoficjalnie objęło wycofanie amerykańskich pociskw Jupiter z Turcji oraz gwarancję, że Kuba nie stanie się obiektem inwazji, zakończono konfrontację, w czasie ktrej świat zbliżył się do wojny nuklearnej, jak nigdy przedtem. W ciągu tych trzynastu dni w październiku, nauczono się oczywiście wiele o stosowaniu menedżerstwa do rozwiązywania kryzysw. Ale wcale nie jest pewne, czy najważniejsza lekcja została rzeczywiście zrozumiana: że w stosunkach między państwami, to, co jedno państwo myśli o drugim, jest tak samo ważne, jak namacalna rzeczywistość. Epizod kubański, być może, nigdy by się nie wydarzył, gdyby Kubańczycy i Rosjanie świadomie nie chcieli uwierzyć, że inwazja jest tuż, tuż. A ta fałszywa percepcja prawdopodobnie nie powstałby, gdyby Stany Zjednoczone nie dopuściły do wymknięcia się spod kontroli wojny psychologicznej, symbolizowanej przez operację Mangusta. Ponadto, gdyby radziecki satelita wywiadowczy Cosmos – 9, ktry przelatywał wwczas nad Karaibami, nie miał na pokładzie kamery, ktra pozwoliłaby mu fotografować amerykańskie przygotowania do inwazji, jeżeli takie były.

W ostatecznym rachunku Kuba pozostała pod komunistyczną dyktaturą, jednak zamiar Moskwy przekształcenia jej w radziecką bazę wojskową został udaremniony.





Przypisy

Robert Kennedy Trzynaście dni strona 5, 1 akapit

Wwczas i dziś strona 291, 2 akapit

Wwczas i dziś strona 292, 2 akapit

Wwczas i dziś strona 297, 3 akapit

Robert Kennedy Trzynaście dni strona 15, 2 akapit

Wwczas i dziś strona 298, 2 akapit



Bibliografia:



1. Witold Pronobis Polska i świat w XX wieku Editions Spotkania

2. Praca zbiorowa Czarna Księga komunizmu Prszyński i Spłka Warszawa 1999

3. Wojciech Roszkowski Płwiecze świata – Historia polityczna po 1945 roku

4. Robert Kennedy Trzynaście dni – Wspomnienia z kryzysu kubańskiego Dom Wydawniczy Bellona Warszawa 2003

5. Internet www.onet.pl ?Kryzys kubański

6. Dokumenty:

a) ORĘDZIE PREZYDENTA KENNEDY’EGO z 22 października 1962 roku

b) OŚWIADCZENIE BIAŁEGO DOMU W SPRAWIE DALSZEJ ROZBUDOWY POTENCJAŁU NUKLEARNEGO NA KUBIE z 26 października 1962 roku

c) LIST PRZEWODNICZĄCEGO CHRUSZCZOWA DO PREZYDENTA KENNEDY’EGO z 26 października 1962 roku

d) PREZYDENT KENNEDY DO PRZEWODNICZĄCEGO CHRUSZCZOWA z 27 października 1962 roku

e) OŚWIADCZENIE BIAŁEGO DOMU z 27 października 1962 roku

f) PRZEWODNICZĄCY CHRUSZCZOW DO PREZYDENTA KENNEDY’EGO z 28 października 1962 roku

g) OŚWIADCZENIE PREZYDENTA KENNEDY’EGO W ZWIĄZKU Z LISTEM PRZEWODNICZĄCEGO CHRUSZCZOWA z 28 października 1962 roku

h) PREZYDENT KENNEDY DO PRZEWOPDNICZĄCEGO CHRUSZCZOWA z 28 października 1962 roku

i) WYSTĄPIENIE PREZYDENTA KENNEDY’EGO NA TEMAT KUBY z 2 listopada 1962 roku






Przykadowe prace

Wodr - podstawowe wiadomosci

Wodr - podstawowe wiadomosci Nazwa polska: Wodr Nazwa łacińska: Hydrogenium Symbol: H Liczba atomowa: 1 Data odkrycia: 1766 Odkrywca: Cavendish Henry Masa atomowa: 1.00797[u] Typ przewodnika: Niemetal Rodzina: Potasowce Wartościowość: +1 Temp...

Wojewdztwo Kujawsko- Pomorskie

Wojewdztwo Kujawsko- Pomorskie Wojewdztwo Kujawsko- Pomorskie Region ten zajmuje powierzchnie 17,9 tyś km2 i liczy 2,1 mln mieszkańcw. Swym zasięgiem obejmuje fragmenty Pojezierzy Pomorskich- Południowo-pomorskie, Chełmińsko-Dobrzyńskie oraz Pojezierzy Wielkopolskich- Wielkopolsko-Kujawsk...

Referat o teatrze greckim, teatr antyczny (teatr starożytny)

Referat o teatrze greckim, teatr antyczny (teatr starożytny) 1. Powstanie teatru. Teatr grecki narodził się około VI w.p.n.e. w Atenach z przedstawień religijnych na cześć boga Dionizosa, organizowanych w czasie świąt zwanych Dionizjami. Dionizos był bogiem narodzin i "...

Kraje Bliskiego Wschodu i ich kultura - Egipt, Mezopotamia, Palestyna, Fenicja

Kraje Bliskiego Wschodu i ich kultura - Egipt, Mezopotamia, Palestyna, Fenicja Praca dotyczy krajw Bliskiego Wschodu - Egiptu, Mezopotamii, Palestyny i Fenicji. Załącznikiem jest tabelka zawierąjąca położenie, warunki naturalne i osiągnięcia cywilizacyjne tych państw. ...

Konferencja wersalska - sprawa polska.

Konferencja wersalska - sprawa polska. Z chwilą rozpoczęcia obrad konferencji pokojowej 18 stycznia 1919 roku istniały dwa polskie, odrębne ośrodki polityczne gotowe reprezentować swoją ojczyznę i bronić jej praw oraz roszczeń terytorialnych. Jeden z nich to Komitet Narodowy Pols...

Budowa i funkcjonowanie komrki bakteryjnej oraz znaczenie bakterii w przyrodzie i w życiu człowieka.

Budowa i funkcjonowanie komrki bakteryjnej oraz znaczenie bakterii w przyrodzie i w życiu człowieka. Wszystkie organizmy żywe możemy podzielić na dwie grupy: organizmy, ktre nie mają wykształconego jądra komrkowego (Prokariota) oraz organizmy mające wykształcone jądro kom...

Pokusa.

Pokusa. W życiu kazdego człowieka przychodzi moment pragnienia,pozadania.Jest to swego rodzaju "proba charakteru",gdyz najczesciej uleganie tym "pokusom" prowadzi do złego.Przykladem takiej "uleglosci" moze byc hrabia Henryk,z dramatu Z.Krasinkeigo pod tytulem "Nieboska Komedia".Podobnie jak glowny bohater ,czesto...

Profilaktyka zakażeń wewnątrzszpitalnych.

Profilaktyka zakażeń wewnątrzszpitalnych. Zakażenie wewnątrzszpitalne jest najczęstszym powodem powikłań u pacjentw po zabiegach operacyjnych. Profilaktyka zakażeń wewnątrzszpitalnych sprowadza się przede wszystkim do przestrzegania zasad postępowania pielęgn...

Zobacz wszystkie

Nawigacja

Tagi

studia szkoa streszczenie notatka ciga referat wypracowanie biografia opis praca dyplomowa opracowania test liceum matura ksika

Prawa

Do g?ry