• bullet
  • Rejestracja
  • bullet
Artykuy: Najs&#322...

Nawigacja

Najsłynniejsze rzeźby greckie



Najsłynniejsze rzeźby greckie




STAROŻYTNOŚĆ - RZEŹBY



Dyskobol

Najsłynniejsza chyba rzeźba Myrona z Eleutheraj przedstawiająca atletę. Powstała najprawdopodobniej we wczesnym okresie twrczości tego artysty. Sportowiec jest przedstawiony tuż przed wyrzuceniem dysku. Ramiona tworzą jak gdyby część okręgu, zaś głowa pochylona ku przodowi akcentuje oś symetrii ciała przebiegającą rwnolegle do lewej nogi zgiętej w kolanie, dotykającej dużym palcem ziemi. Ukazany jest zatem moment chwilowego spoczynku między dwoma ruchami. Obrotowość jest jednak pozorna i rzeźbę można oglądać tylko z jednego punktu.



Myron, Dyskobol (kopia antyczna). Rzym. Muzeum Narodowe.



Myron z Eleutheraj to rzeźbiarz grecki działający około połowy V w. p.n.e. Pochodził z Eleutheraj (Beocja), był jednak obywatelem Aten. Reprezentował starą szkołę rzeźbiarstwa, co widać w wielu cechach jego dzieł noszących jeszcze znamiona archaiczne. Tworzył przede wszystkim posągi bogw i herosw, ale także atletw i zwierząt. Najsłynniejsze z jego zachowanych prac to Atena i Marsjasz oraz Dyskobol. Z nie zachowanych do dzisiaj rzeźb największą sławę w starożytności zdobyło przedstawienie krowy oraz trzech bykw wystawionych na Akropolu ateńskim. Jego prace znajdowały się także w wielu greckich miastach poza Atenami. Myron starał się uchwycić w swoich dziełach moment zawieszenia w ruchu tuż przed ostatecznym wysiłkiem.



Atena Partenos

Jest to posąg uznany za jedno z największych dzieł Fidiasza. Umieszczony był wewnątrz Partenonu. Miał 12 m wysokości wraz z bazą. Wykonany był ze złota i kości słoniowej (chryzelefantyna). Z kilku zachowanych kopii najważniejszą jest posąg z Warwakionu, ukazujący boginię ze wszystkimi atrybutami, a więc w hełmie ozdobionym pegazami i sfinksami, z prawą ręką podpartą kolumienką, dźwigającą na dłoni posąg Nike, lewą opuszczoną przytrzymującą tarczę. Najlepszą kopię głowy widać na Gemmie Aspazjosa (II w. n.e. ). Tarcza zachowała się do dzisiaj. Przedstawione są tam, pośrd Grekw walczących z Amazonkami, postaci Peryklesa i Fidiasza. Na bazie znajdował się płaskorzeźbiony fryz ukazujący scenę stworzenia Pandory. Temu wydarzeniu przygląda się 12 bogw. Rozmiary bazy (bok o długości 8 m) zaważyły na planie Partenonu. Jego nawa środkowa ma niespotykaną długość, a to w celu pomieszczenia posągu wraz z bazą.



Fidiasz, Atena Partenos, kopia.





Fidiasz to rzeźbiarz grecki działający przede wszystkim w Atenach. Syn Charmidesa; urodził się najprawdopodobniej około 490 r. p.n.e. Perykles powierzył mu oglny nadzr nad rozbudową Akropolu i można przypuszczać, że to jemu zawdzięczamy koncepcję jego odbudowy oraz program artystyczny wyrażony za pomocą zarwno budowli, jak rzeźby oraz malowideł. Poza tym był autorem wielu posągw, przede wszystkim bogw. Uznawany był za mistrza w oddawaniu ich dostojeństwa i potęgi. Należy tu wymienić rzeźby przedstawiające Atenę Partenos, Zeusa z Olimpii, Atenę Promachos, Atenę Lemnia, Atenę Areja. Poza tym przypuszcza się, że nie tylko planował i doglądał wykonania wielu architektonicznych zdobień na budowlach wzniesionych na Akropolu, ale także osobiście wykonał niektre z nich (np. ergastinki). Opanował wiele technik artystycznych od malarstwa po odlewy z brązu i rzeźbę w kamieniu. Niestety nie posiadamy zbyt wielu informacji na temat jego życia i twrczości. Jedynym oryginalnym dziełem jego autorstwa, jakie zachowało się do naszych czasw, jest Partenon wraz z częścią rzeźb architektonicznych. Na tej podstawie można stwierdzić, że rzeźby jego cechowała rytmika ujęć postaci w ruchu, przedstawionych w akcie lub też z rozwianymi szatami. Niestety rzeźby wolno stojące znamy jedynie z kopii i w związku z tym wszelkie stwierdzenia na temat szczegłw stylu muszą pozostać w sferze przypuszczeń.



Doryforos

Posąg wys. 2,12 m, przedstawiający stojącego mężczyznę, wykonany przez Polikleta ok. 440 r. p.n.e. Doryforos opierał ciężar ciała na prawej nodze; lewa pozostawiona w tyle dotykała ziemi zaledwie czubkami palcw. Prawej nodze dźwigającej odpowiadała uniesiona lewa ręka, niosąca oszczep oparty na ramieniu. Podobnie, w myśl zasady przeciwieństw, opuszczona lewa ręka odpowiadała cofniętej lewej nodze. Ścisła zależność układu poszczeglnych części ciała tworzy harmonijną całość. Twrca wprowadził tutaj w życie założenia, jakie wyłożył w swoim dziele teoretycznym. Posąg jest pełen życia; widać zupełnie nową koncepcję symetrii rytmicznej, będącą zaprzeczeniem wzorw archaicznego frontalizmu. Jednak w dalszym ciągu przeznaczony był do oglądania tylko en face. Wielki wpływ wywarł także na Fidiasza, ktry we fryzie partenońskim umieścił postać młodzieńca wzorowaną na tej rzeźbie. Niektrzy badacze uważali, że posąg ten przedstawia Achillesa. Jak w innych przypadkach rzeźby greckiej, tak i w tym przypadku wszelkie badania utrudnione są przez fakt, iż zachowała się ona jedynie w pźniejszych kopiach. Uważa się także, że posąg cesarza Augusta stojący przy Prima Porta w Rzymie był wzorowany na Doryforosie. Dodano jedynie głowę cesarza i pancerz, co do reszty naśladując dzieło Polikleta.



Poliklet, Doryforos. Neapol. Muzeum Narodowe.



Poliklet to rzeźbiarz grecki pochodzący z Argos, nieco młodszy od Myrona z Eleutheraj i Fidiasza, uczeń tego samego mistrza Hageladesa. Pochodził z Sykionu (ur. ok. 480), ale był obywatelem Argos. Największe mistrzostwo osiągnął w przedstawianiu atletw, głwnie wykonanych z brązu. Pozostały po nich bazy w Olimpii. Odmawiano mu natomiast umiejętności odpowiedniego tworzenia posągw bogw. Autor dzieła pt. "Kanon" poświęconego proporcjom męskiego posągu. Głwnym celem tego dzieła było opracowanie idealnego wzoru posągu nagiego mężczyzny stojącego w kontrapoście. Poliklet osiągnął to dzięki odnalezieniu odpowiednich proporcji poszczeglnych części ciała. Jego podstawowe zasady w kształtowaniu ludzkiej postaci to zależność torsu i ng od przeciwstawnego nachylenia barkw i bioder, co wyrażone było przecięciem linii ramion w prawo i odpowiednim przechyleniem bioder w lewo. Ta przeciwwaga jest wynikiem chęci zrwnoważenia posągu po zerwaniu z frontalnością. Głowy jego postaci były z reguły skręcone w bok i lekko przekrzywione. Kanon Polikteta wywarł decydujący wpływ na następne pokolenia. Widać to już w kariatydacherechtejonu, ale także w kanonie Lizypa oraz oglnie w postawie kontrapostu naśladowanej powszechnie w sztuce greckiej. Z ważniejszych dzieł przypisuje mu się nie zachowany posąg tronującej Hery, ustawiony w jej świątyni w Argos. Spośrd zachowanych rzeźb, znanych głwnie z pźniejszych kopii, należy przede wszystkim wymienić Doryforosa, Diadumenosa. Wygrał także konkurs na posąg rannej Amazonki dla świątyni Artemidy w Efezie pokonując między innymi Fidiasza i Kresilasa. Był założycielem szkoły działającej w Argos jeszcze długo po jego śmierci.

Grecki kanon proporcji ciała ludzkiego według Polikleta.



Apoksjomenos

Jest to posąg dłuta Lizypa, przedstawiający nagiego, stojącego młodzieńca czyszczącego wyciągnięte do przodu prawe ramię trzymaną w lewej ręce skrobaczką. Ręka wysunięta do przodu nadaje kompozycji niespotykaną dotychczas śmiałość i swobodę postawy. Ponieważ ręce ukazane są podczas akcji, odpowiednie ukazanie torsu stało się o wiele bardziej skomplikowane. Gra mięśni wyrzeźbiona jest w zupełnej zgodzie z prawami anatomii. Głowa posągu jest nieduża z małymi oczami i ciężką dolną partią twarzy. Jest to charakterystyczna cecha dzieł Lizypa.

Lizyp, Apoksjomenos, wys. 2,05 m, głowa. Watykan. Belweder.



Lizyp to rzeźbiarz grecki tworzący w końcu IV w. p.n.e. Był także teoretykiem rzeźby. Głosił hasło, że artysta powinien obserwować naturę i naśladować jej dzieło. Stworzył kanon, to jest odpowiedni stosunek proporcji między poszczeglnymi częściami ciała ludzkiego. Kanon męskiego aktu Lizypa uwzględniał przede wszystkim ciało przedstawione w ruchu i akcji, jednak mniej wysmukłe niż wg. kanonu Polikleta. Doskonałą jego ilustracją jest Apoksjomenos. Inne dzieła tego twrcy to między innymi posąg Heraklesa (Farnese) i Kwadryga Heliosa wystawiona w Delfach. Lizyp należał do najbliższego otoczenia Aleksandra Macedońskiego i dlatego też wykonał wiele portretw tego władcy. Odegrały one wielką rolę w ewolucji starożytnej rzeźby portretowej. Stworzył on najprawdopodobniej dwa typy wizerunkw Aleksandra: stojącego, nagiego (heroizacja), opartego o włcznię oraz w zbroi na koniu. Najsłynniejsza jest grupa z Delf przedstawiająca polowanie na lwa. Samą głowę Aleksandra przedstawiał w sposb, jak wspominali starożytni, oddający w całej pełni prawdziwy wygląd tego krla. Tak więc głowa była odrzucona nieco do tyłu i lekko przechylona na lewe ramię, a wzrok był wzniesiony ku grze. Włosy krtkie, zaczesane ku grze, dzieliły się pośrodku i faliście opadały ku uszom. Ten rodzaj fryzury nazywany był anastole i naśladowany powszechnie w starożytności, zwłaszcza przy portretowaniu wodzw i władcw (np. Pompejusz i Karakalla). Spod dłuta Lizypa wyszło także wiele portretw sławnych filozofw i pisarzy (Sokrates, Eurypides, Arystoteles).





Kolos Rodyjski

Największy grecki posąg wykonany z brązu. Przedstawiał Heliosa, a wykonał go w latach 292-280 p.n.e. Chares, uczeń Lizypa. Posąg ustawiony został u wejścia do portu w Rodos i liczył 70 łokci wysokości. Zaliczany był do siedmiu cudw świata. Niestety dzieło to znamy jedynie z opisw. Wykonanie go było bardzo skomplikowanym przedsięwzięciem inżynieryjnym. Najpierw ustawiono szkielet wykonany z żelaznych sztab, do ktrych przymocowano uformowane według zakładanego kształtu posągu żelazne pręty, a dopiero do nich przytwierdzano brązowe płyty, z jakich składała się rzeźba. Posąg przedstawiony był w postawie stojącej z zestawionymi nogami, lewą ręką opuszczoną wzdłuż ciała, a prawą wzniesioną pionowo ku grze i trzymającą płonącą pochodnię. W 224 r. p.n.e. Kolos runął podczas trzęsienia ziemi, lecz jeszcze przez całe wieki wywoływał podziw w całym świecie grecko-rzymskim. Jego postawę naśladuje Statua Wolności w Nowym Jorku.



Chares to rzeźbiarz grecki pochodzący z Lindos i działający po 300 r. p.n.e., uczeń Lizypa. Najważniejszym jego dziełem był Kolos Rodyjski, zaliczany do siedmiu cudw świata. Ponadto przypisuje mu się wykonanie głowy Apollina (także monumentalnych rozmiarw).






Przykadowe prace

"Gombrowiczowski człowiek boryka się z formą" - klucz odpowiedzi

"Gombrowiczowski człowiek boryka się z formą" - klucz odpowiedzi ,,Gombrowiczowski człowiek boryka się z formą’’na podstawie znajomości ,,Ferdydurke’’ oraz interpretacji zamieszczonego fragmentu. WPROWADZENIE w akcję utworu: 1.powieść...

Zastosowanie soli w życiu codziennym. Sole wokł nas.

Zastosowanie soli w życiu codziennym. Sole wokł nas. Sole należą do jednych z najbardziej potrzebnych związkw w życiu człowieka. Mają nieoceniony wpływ na wiele dziedzin życia, takich jak: lecznictwo, rolnictwo, kosmetyka, przemysł spożywczy, metalurgiczny, włki...

System polityczny Szwajcarii

System polityczny Szwajcarii Kraj neutralny, nie nalezy do żadnych paktw i związkw, neutralnośc zapisana jest w konstytucji. Tradycyjny system parlamentarno-komitetowy. Mocne powiązania parlamentu z rządem. Państwo federalne dzielące się na 23kantony (3kantony dziela si...

Coraz więcej młodych Polakw podejmuje studia za granicą. Co jest tego przyczyną: snobizm, chęć przeżycia przygody czy konieczność? Wyraź swoje zdanie

Coraz więcej młodych Polakw podejmuje studia za granicą. Co jest tego przyczyną: snobizm, chęć przeżycia przygody czy konieczność? Wyraź swoje zdanie na ten temat w formie rozprawki - Deutsch Studieren im Ausland: Snobismus, Abenteuerlust oder Notwendigkeit? Wenn junge Polen...

Co to jest bezrobocie? Kto to jest "bezrobotny"? Rodzaje bezrobocia --- ściąga

Co to jest bezrobocie? Kto to jest "bezrobotny"? Rodzaje bezrobocia --- ściąga CO TO JEST BEZROBOCIE? Bezrobocie to sytuacja, w ktrej istnieje grupa pracownikw zdolna do pracy oraz gotowych ją podjąć, lecz nieznajdująca możliwości zatrudnienia. Zjawisko to jest mierzone pro...

Poglądy Epikura i Epikurejczykw

Poglądy Epikura i Epikurejczykw Punktem wyjścia epikurejskiej etyki było założenie, że największym dobrem jest szczęście. Szczęście zaś zdaniem Epikura polegało na doznawaniu przyjemności. Nie chodziło jednak tu o ciągłą i permanentn...

Charakterystyka Jzefa Papkina - cytaty

Charakterystyka Jzefa Papkina - cytaty Jzef Papkin, Lew Płnocy był najkomiczniejszą postacią w książce Aleksandra Fredry pt. Zemsta. Był kawalerem w podeszłym wieku, pochodzącym z ubogiej szlachty. Jedyny majątek jaki posiadał to zastawiona kolekcja motyli i stara ...

Izomeria optyczna i cukry

Izomeria optyczna i cukry Izomeria optyczna 1. Polaryzacja światła Izomery to związki o identycznym wzorze sumarycznym, ale innych wzorach strukturalnych i przestrzennych. a) konstytucyjna (strukturalna) - związana z budową płaską cząsteczki (np. izomeria łańcuc...

Zobacz wszystkie

Nawigacja

Tagi

studia szkoa streszczenie notatka ciga referat wypracowanie biografia opis praca dyplomowa opracowania test liceum matura ksika

Prawa

Do g?ry