• bullet
  • Rejestracja
  • bullet
Artykuły: Słu...

Nawigacja

Słudzy Boży ostatnio beatyfikowani prze Jana Pawła II



Słudzy Boży ostatnio beatyfikowani prze Jana Pawła II




Piotr Vigne (20 VIII 1670-8 VII 1740) - Francuz, kapłan, założyciel Zgromadzenia Sistr Najświętszego Sakramentu, misjonarz wędrowny, czciciel i propagator Chrystusa sakramentalnego i miłosierdzia Bożego.





Piotr Vigne

Urodził się w miejscowości Privas w płd. Francji (na płnoc od Awinionu), gdzie żywa była jeszcze pamięć o wojnach religijnych między katolikami a protestantami z poprzedniego stulecia. Jego ojciec był kupcem sukiennym. Po szkole średniej Piotr, najmłodszy z trojga dzieci, zapragnął zostać kapłanem. Mając 20 lat wstąpił do seminarium duchownego sulpicjanw w Viviers i 18 września 1694 przyjął święcenia kapłańskie w Bourg-Saint-Andol. Następnie pracował jako wikary w Sainte-Agreve, gdzie miał bardzo dobre stosunki zarwno z proboszczem, jak i miejscowymi parafianami.

Ale młody kapłan odkrył w sobie wkrtce chęć służenia ubogim, toteż w 1700 wstąpił w Lyonie do seminarium prowadzonego przez misjonarzy św. Wincentego a Paulo (łazarzystw), gdzie otrzymał solidną formację na rzecz posługi biednym i głoszenia misji ludowych. Zaczął więc ewangelizować od Lyonu po Bziers. Niebawem jednak i tu zaczęło mu czegoś brakować i w 1706 "z własnej woli", jak sam wyznał, opuścił zgromadzenie i po pewnym okresie poszukiwań duchowych został wędrownym misjonarzem, stosując w praktyce własne metody duszpasterskie, uzgadniając jednak wszelkie działania ze swymi przełożonymi.

Ponad 30 lat, nie zważając na stan drg czy pogodę, przemierzał pieszo i konno drogi prowincji Viviers, Delfinatu i kilku innych, aby zaszczepić ludziom zrozumienie, miłowanie i gotowość służenia Chrystusowi. Głosił kazania, odwiedzał chorych, katechizował dzieci, udzielał sakramentw i oczywiście dużo spowiadał. Wszędzie głosił kult miłosierdzia Bożego; wiele miejsca w jego nauczaniu zajmowała też cześć do Matki Bożej, ktrą nazywał "pięknym tabernakulum Bożym wśrd ludzi".

W 1712 przybył do Boucieu-le-Roi, ktrego ukształtowanie, przypominające Jerozolimę, pozwoliło mu zbudować Drogę Krzyżową, złożoną z 39 stacji, począwszy od Ostatniej Wieczerzy aż po Zmartwychwstanie i Zesłanie Ducha Świętego. W tej właśnie miejscowości, w ktrej zamieszkał na stałe, zgromadził wokł siebie grupę kobiet, ktrym powierzył zadanie towarzyszenia pielgrzymom na trasie "Drogi na Kalwarię" (jak ją nazywał) i pomagania im w rozmyślaniach i modlitwie. Tak powstało Zgromadzenie Sistr Najświętszego Sakramentu - 30 listopada 1715 w kościele w Boucieu siedem młodych kobiet złożyło pierwsze śluby i przyjęło z jego rąk krzyże i habity. Siostry miały za zadanie m.in. nieustannie czcić Chrystusa w tabernakulum. Ks. Vigne założył też szkoły i "seminarium regentek", czyli dla przyszłych nauczycielek.

Przy tym wszystkim był bardzo praktyczny i chcąc zapewnić sobie poparcie dla swych dzieł, utrzymywał kontakty ze swymi dawnymi mistrzami-sulpicjanami, a urzeczony eucharystyczną duchowością księży od Najświętszego Sakramentu (ich założycielem był bp d'Authier de Sisgaud), w 1724 w Valence został ich wspłpracownikiem, korzystając z ich pomocy duchowej i materialnej.

Nie przestając troszczyć się o założone przez siebie zgromadzenie ks. Vigne jednocześnie nadal udzielał się jako misjonarz wędrowny. Napisał też kilka książek o treści duchowej, w tym "Rozważania o Najpiękniejszej Książce, jaką jest Jezus Chrystus, ktry cierpiał i umarł na Krzyżu".

Wielka aktywność na rżnych polach życia religijnego i wieloletnie nieustanne wędrowanie drogami Francji z posługą kaznodziejską i sakramentalną podkopały jego siły. Podczas rekolekcji w Rencurel w grach Vercors poczuł się źle i musiał przerwać głoszenie nauk. Tam też zmarł, a jego zwłoki przeniesiono procesjonalnie z udziałem wielkich rzesz ludzi do Boucieu i tam, w małym kościłku spoczywają do dziś.

Zgromadzenie Sistr Najświętszego Sakramentu liczy obecnie ponad 300 członkiń w 44 wsplnotach w Europie (Francja, Włochy, Anglia, Irlandia i Hiszpania), w Brazylii i od niedawna także w Tanzanii. Jego dom generalny znajduje się od czasw rewolucji francuskiej (koniec XVIII w.) w Valence.

Jzef-Maria Cassant (6 III 1878-17 VI 1903) - Francuz, kapłan-zakonnik, trapista. Umiał w sposb niezwykły pełnić rzeczy zwyczajne, pokazał, że można pozostać wiernym powołaniu, mimo ułomności fizycznych.





Jzef-Maria Cassant

Pochodził z Casseneuil w diecezji Agen (Francja południowo-zachodnia, nad rzeką Garonną) z rodziny ogrodnikw. Z pewnym trudem ukończył w swym rodzinnym miasteczku szkołę z internatem, prowadzoną przez braci szkolnych, gdyż miał problemy z pamięcią.

Otrzymał solidne wychowanie chrześcijańskie i stopniowo dojrzewało w nim coraz głębsze pragnienie zostania kapłanem. Miejscowy proboszcz, ktry bardzo go cenił, polecił go innemu księdzu, ktry pomgł mu w pogłębieniu powołania, ale nękające go zaniki pamięci uniemożliwiły młodzieńcowi wstąpienie do seminarium niższego. Jzef-Maria w milczeniu znosił te trudności, spędzając wiele czasu na skupieniu i modlitwie. Proboszcz, widząc jego wiarę i wytrwałość w powołaniu, podpowiedział mu, aby wstąpił do trapistw, na co młodzieniec przystał bez wahania.

5 grudnia 1894 wstąpił do opactwa Matki Bożej z Pustyni w diecezji Tuluza. Mistrzem nowicjatu był tam o. Andr Malet, umiejący dobrze rozpoznawać rzeczywiste pragnienia i nastroje dusz przyszłych zakonnikw. Od pierwszej chwili dodawał otuchy i starał się, jak mgł, pomagać nowo przybyłemu. Pomagali mu także jego wspłbracia zakonni. On sam, nie będąc typem człowieka kontemplacyjnego, ujmował wszystkich prostotą i uśmiechem, ktry stale mu towarzyszył.

Rozważając często Jezusa w Jego męce i na krzyżu, młody mnich ulegał coraz bardziej Jego miłości i starał się Mu oddać całkowicie. "Wszystko dla Jezusa, wszystko dla Maryi" - powtarzał często. 24 maja 1900, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, złożył śluby wieczyste. Bardzo pragnął zostać kapłanem, aby mc sprawować eucharystię, ktra była dlań rzeczywistą obecnością żywego Chrystusa. Miał jednak wielkie trudności z opanowaniem nawet niepełnego kursu teologii, ktry głosił mu jeden z braci; uświadomił sobie wwczas swe słabości i ograniczenia. Zdając się całkowicie na Jezusa - "jedyne szczęście na ziemi", jak mawiał - zwierzył się ze swego cierpienia o. Andr, ktry starał się go pocieszać. Ostatecznie udało mu się pokonać wszelkie przeciwności i z wielką radością przyjął 22 lutego 1902 święcenia niższe diakonatu a 12 października 1902 - święcenia kapłańskie.

Ale wkrtce dała o sobie znać gruźlica, i to w stopniu bardzo zaawansowanym. Młody kapłan starał się ukrywać swą chorobę, dopki mgł, uważał bowiem, że nie może użalać się nad sobą, gdy można z wielką gorliwością rozważać Drogę Krzyżową. Na wyraźne polecenie opata wrcił na 7 tygodni do domu rodzinnego, ale niewiele to pomogło. Pobyt w infirmerii klasztornej, dokąd trafił zaraz po powrocie, był dlań nową okazją, aby ofiarować swe cierpienia za Chrystusa i Kościł. Bardzo pomagał mu wtedy i starał się go podtrzymywać na duchu o. Andr Malet. Jzef-Maria mawiał wwczas, że gdy nie będzie mgł odprawiać mszy św., Jezus zabierze go z tego świata. Zmarł w opinii świętości 17 czerwca 1903 o świcie w swym klasztorze, po przyjęciu komunii św.

Anna Katarzyna Emmerich (lub Emmerick; 8 IX 1774-9 II 1824) - Niemka, zakonnica, kanoniczka regularna św. Augustyna, mistyczka z Mnsterlandu; jej wizje były natchnieniem dla twrcw filmu Mela Gibsona "Pasja".





Anna Katarzyna Emmerich

Urodziła się w niewielkiej wsi Kotten/Flamschen koło Coesfeld jako piąte z 9 dzieci. Pierwszą Komunię św. przyjęła mając 12 lat, a w 10 lat pźniej została bierzmowana. Jako najstarsza dziewczynka w rodzinie miała obowiązek uczestniczyć we wszystkich pracach domowych. Do szkoły chodziła tylko kilka tygodni, ale nauczyła się czytać i pisać. W latach 1786-94 pracowała jako służąca, a następnie krawcowa, szyjąc dla okolicznych mieszkańcw. Była przy tym osobą bardzo pobożną, spędzającą wiele godzin na modlitwie i medytacjach, adorując zwłaszcza słynący łaskami krzyż w miejscowym kościele. Wcześnie odkryła w sobie powołanie zakonne i wielokrotnie prbowała wstąpić do jakiegoś klasztoru, wreszcie w latach 1799-1802 pracowała u kościelnego w Coesfeld, ucząc się jednocześnie gry na organach.

Podczas medytacji przed figurą Chrystusa przyszła błogosławiona otrzymała stygmaty wewnętrzne, co przez długi czas ukrywała.

W 1802 r. wstąpiła wreszcie wraz ze swą przyjaciłką do zakonu kanoniczek regularnych św. Augustyna (augustianek) Agnetenberg koło Dlmen i w rok pźniej złożyła śluby. Z wielką, może nawet nadmierną gorliwością pełniła wszystkie obowiązki w klasztorze, co czasami nawet gorszyło jej wspłsiostry, ktre poza tym niezbyt ją ceniły ze względu na jej ubstwo i niski stan społeczny. Doszła do tego wkrtce ciężka choroba, ktra z przerwami trwała do 1811, powodując, że młoda zakonnica rzadko mogła się poruszać o własnych siłach.

Po rozwiązaniu klasztorw przez Napoleona w 1812 r. musiała opuścić Agnetenberg i przeniosła się do Dlmen, gdzie ponad rok prowadziła dom francuskiego kapłana Lamberta, ktry schronił się w tej miejscowości przed prześladowaniami Kościoła w swej ojczyźnie. Wkrtce jednak znw zachorowała, z czym zbiegło się ujawnienie się jej ukrytych dotychczas stygmatw. Jako pierwszy pojawił się na jej piersiach podwjny krzyż, podobny kształtem do krzyża z Coesfeld, następnie - otwarte rany na czole i rękach. Gdy w 1813 r. była już tak słaba, że nie mogła opuszczać łżka i prawie nie przyjmowała pokarmw, wikariusz generalny w Mnster zarządził kościelne dochodzenie w jej sprawie. Potwierdziło ono, że u zakonnicy co pewien czas pojawiają się stygmaty oraz że może ona żyć, przyjmując minimum pokarmw.

Wiadomość o tym szybko się rozniosła i Dlmen zaczęło odwiedzać coraz więcej osb. W 1818 r. na kilka lat osiedlił się tam znany poeta Clemens Brentano, na ktrym wielkie wrażenie zrobiły pobożność i widzenia siostry Anny Katarzyny. Stały się one inspiracją do licznych wierszy jej poświeconych. Wizje zakonnice stały się też - prawie stulecia pźniej - inspiracją dla amerykańskiego aktora i reżysera Mela Gibsona w przygotowaniu filmu "Pasja".

Anna Katarzyna zmarła w opinii świętości w Dlmen, gdzie od dawna czczona jest jako święta. Beatyfikacyjny proces informacyjny rozpoczęto w 67 lat po jej śmierci i zawieszono w 1927 r., a wznowiono dopiero w 1973 r. z inicjatywy wczesnego biskupa Mnsteru Heinricha Tenhumberga. Od 1975 r. grb przyszłej błogosławionej znajduje się w krypcie kościoła Świętego Krzyża w Dlmen.

Maria Ludwika (Antonina) De Angelis (24 X 1880-25 II 1962) - Włoszka, zakonnica ze Zgromadzenia Crek Matki Bożej Miłosierdzia, działała głwnie w Argentynie. Wielka przyjaciłka chorych dzieci.





Maria Ludwika de Angelis

Urodziła się w wiosce San Gregorio w Abruzzach, koło miasta L'Aquila (środkowe Włochy) jako pierwsza z ośmiorga dzieci. Na chrzcie otrzymała imię Antonina. Od dziecka wychowywana w stałym kontakcie z przyrodą i z pracą na roli była pracowita, pogodna, otwarta na ludzi, a z upływem lat stawała się także coraz bardziej wrażliwa na świat i bogata życiem wewnętrznym. Już jako dojrzała dziewczyna poczuła w sobie powołanie zakonne i 14 listopada 1904 wstąpiła do zgromadzenia Crek Matki Bożej Miłosierdzia, założonego w 1837 przez s. Marię G. Rossello, ktra zmarła w roku urodzenia Antoniny. W nowej wsplnocie przyjęła imiona Maria Ludwika i rwno w 3 lata po wstąpieniu udała się do Buenos Aires, dokąd przybyła 4 grudnia tegoż 1907 r.

Od początku zdobyła sobie sympatię i życzliwość otoczenia; nawet jej hiszpański z wyraźnym akcentem włoskim, co więcej z domieszką dialektu abruzyjskiego, nie tylko nikomu nie przeszkadzał, ale raczej zyskiwał jej szacunek i przyjaźń otoczenia. Zaczęła pracować w szpitalu dziecięcym, ktry natychmiast uznała za swj dom. Była tam najpierw kucharką, pźniej stała się przełożoną swych sistr, stale zaś była niezmordowanym aniołem strżem wszystkich, ktrzy ją otaczali. Dzięki takiej jej postawie szpital stał się prawdziwym domem dla dzieci, ktre tam trafiały.

Pogodna, czynna, zdecydowana, odważna w inicjatywach, twarda w obliczu prb i choroby, z nieodłącznym rżańcem w ręku, ze spojrzeniem i sercem, utkwionym w Bogu i ze stałym uśmiechem na ustach, siostra Ludwika stała się niezmordowanym narzędziem miłosierdzia, aby wszyscy widzieli za jej pośrednictwem orędzie miłości Bożej.

Jedynym jej programem było proste zdanie: "Czynić dobrze wszystkim, nieważne komu". Kierując się tą zasadą potrafiła w ciągu 54 lat pracy w szpitalu doprowadzić do jego znacznej rozbudowy i unowocześnienia, do postawienia nowego kościoła parafialnego i do powstania kwitnącego gospodarstwa rolnego, dzięki ktremu jej podopieczni mieli zawsze świeże jedzenie. Przez wszystkie te lata stała się przyjaciłką i powiernicą, doradczynią i matką, przewodniczką i pocieszycielką setek, a nawet tysięcy ludzi: dzieci, lekarzy, pielęgniarek i innych osb, z ktrymi się stykała. Zmarła w opinii świętości, a szpital dziecięcy w stolicy Argentyny, ktremu poświęciła większą część swego życia, nosi dziś jej imię - Szpital Przełożonej Ludwiki.

Karol I z rodu Habsburgw (17 VIII 1887-1 IV 1922) - Austriak, ostatni cesarz Austrii i krl Węgier, polityk, przesiąknięty głęboko duchem Ewangelii i nauczaniem Kościoła. Traktował swoje rządy jako "misję daną przez Boga", a co za tym idzie, jako naśladowanie Chrystusa we wszelkich działaniach. "Był człowiekiem pokoju" - powiedział o nim kard. Christoph Schnborn.





Cesarz Karol I

Urodził się na zamku Persenbeug w środkowej Austrii w rodzinie arcyksięcia Ottona i księżnej Marii Jzefiny Saksońskiej, crki ostatniego krla Saksonii. Był stryjecznym wnukiem cesarza Franciszka Jzefa I. Otrzymał staranne wykształcenie katolickie i od dzieciństwa otaczały go modlitwy rżnych ludzi, gdyż pewna zakonnica-stygmatyczka przepowiedziała mu wielkie cierpienia i ataki na niego. Właśnie wtedy powstała Liga Modlitwy Cesarza Karola o Pokj Narodw, ktra w 1963 stała się uznaną przez Kościł wsplnotą modlitewną.

Przyszły władca szybko stał się wielkim czcicielem eucharystii i Najświętszego Serca Jezusowego, a wszystkie ważne decyzje podejmował po głębokiej modlitwie. 21 października 1911 poślubił księżnę Zytę z Burbonw-Parma, z ktrą przeżył ponad 10 lat w szczęśliwym i przykładnym związku i z ktrą miał ośmioro dzieci. 28 czerwca 1914, w następstwie zamordowania w Sarajewie następcy tronu, arcyksięcia Franciszka Ferdynanda, właśnie Karol został dziedzicem tronu monarchii austro-węgierskiej. 21 listopada 1916, mając 29 lat, został - po śmierci niemal legendarnego, panującego 68 lat Franciszka Jzefa - nowym cesarzem Austro-Węgier. 30 grudnia tegoż roku został ukoronowany na "apostolskiego krla Węgier".

Czas jego rządw - krtkich, jak miało się wkrtce okazać - przypadł na trwającą już ponad 2 lata I wojnę światową, ktra odcisnęła wyraźne piętno na jego działaniach. Skupiały się one zawsze wokł troski o pokj, a jego budowanie uważał za swj krlewski obowiązek. Był jedynym szefem państwa, ktry w czasie wojny był obecny na froncie, dokładając wszelkich wysiłkw, aby zminimalizować okrucieństwa konfliktu i dążyć do szybkiego pokoju. Jako jedyny polityk poparł apele pokojowe Benedykta XV. Był ponadto pierwszym monarchą, ktry zabronił używania gazw trujących jako szczeglnie okrutnego środka walki z wrogiem. Oficjalnie zakaz ten wprowadziła dopiero Konwencja Genewska w 1926 r.

Zakończona w 1918 wojna, ktra ogromnie przeorała całą Europę, doprowadziła m.in. do rozpadu i obalenia monarchii w wielu krajach, w tym także w Austrii. Nie powiodły się podejmowane dwukrotnie przez Karola prby utrzymania się przynajmniej na tronie węgierskim, toteż ustąpił, chcąc uniknąć wojny domowej w tym kraju.

Nowe władze austriackie zesłały go na wygnanie na portugalską wyspę Maderę, sam bowiem, uważając powierzoną sobie władzę za dar Boży, nie mgł zrzec się tronu. W efekcie pozbawiony wszelkich tytułw i majątku udał się z rodziną na Maderę, gdzie żył do końca swych dni. Nie tyle ubogie, co wręcz upokarzające warunki życia, na jakie go skazano, przyczyniły się do ciężkiej choroby, ktrą uważał za ofiarę w intencji pokoju i jedności narodw, ktre niegdyś tworzyły monarchię austro-węgierską. Znosił swj stan zdrowia pogodnie, przebaczając wszystkim, ktrzy mu w czymkolwiek zawinili. Zmarł w opinii świętości w głwnym mieście wyspy - Funchalu ze wzrokiem zwrconym na Najświętszy Sakrament. Pochowano go w miejscowym kościele Matki Bożej z Gry.






Przykadowe prace

Osiągnięcia starożytnej Grecji

Osiągnięcia starożytnej Grecji Filozofia Filozofia to nauka, ktra ma za zadanie wyjść poza częściowe rozważania nauk szczegłowych i dać pogląd na świat. Jej zakres jej ze wszystkich nauk najobszerniejszy, a jej pojęcia najoglniejsze. Filozofia narodzi&#...

Wpływ procesu globalizacji na gospodarkę

Wpływ procesu globalizacji na gospodarkę Temat: Wpływ procesu globalizacji na gospodarkę. Co to jest globalizacja? Stały wzrost bezrobocia, zniszczenie środowiska, zatruta żywność, choroby cywilizacyjne, wzrost motoryzacji, ilości śmieci, pogłębiająca się ...

Właściwości i zastosowanie alkanw.

Właściwości i zastosowanie alkanw. Właściwości FIZYCZNE alkanw: - wraz z d długościa łanczucha gęstosc alkanow wzrasta - alkany są nierozpuszczalne w wodzie, ale rozpuszczalne w rozpuszczalnikac horganicznych - C1-4: gazy; C5-15: ciecze; C15+ ciała sta&#...

Funkcjonowanie motywu maryjnego w Średniowieczu na podstawie "Bogurodzicy" i "Lamentu Świętokrzyskiego".

Funkcjonowanie motywu maryjnego w Średniowieczu na podstawie "Bogurodzicy" i "Lamentu Świętokrzyskiego". Bg, wiara i życie wieczne to najważniejsze wartości w średniowiecznym świecie. Wszystkie sfery życia były podporządkowane dążeniu do zbawie...

Inspiracje renesansem i barokiem w literaturze epok pźniejszych

Inspiracje renesansem i barokiem w literaturze epok pźniejszych Wstęp: Motywy i tematy oraz światopogląd renesansowe i barokowe Renesans: duża rola rozumu, ład, harmonia, zainteresowanie człowiekiem, klasyczne wzorce piękna Barok: dysharmonia, niepokj, zainteresowanie duszą l...

Rekcja czasownika

Rekcja czasownika abhngen von (Dat) – zależeć od anfangen mit (Dat) – zaczynać z arbeiten mit (Dat) – pracować z beginnen mit (Dat) – zaczynać z czymś beschftigen sich mit (Dat) – zajmować się czymś bestehen aus (Dat) – składa&#...

Daty: Starożytność

Daty: Starożytność MEZOPOTAMIA Sumerowie 4000-XXVI – państwo Sumerw XXV – najazd Akkadw na Sumerw XX – najazd Amorytw na Akkadw Babilon 1728-1686 – rządy Hammurabiego XVI – upadek Babilonu Asyria 1748-1716 – Samshi-Adad Wlk.Pa&...

Druga część "Zmierzchu"

Druga część "Zmierzchu" Zbliżają się osiemnaste urodziny Belli. Z tej okazji Alice i Edward Cullen postanawiają urządzić jej przyjęcie. W czasie odpakowywania prezentw Bella przecina sobie skrę, po ktrej od razu spływa krew. Jasper, ktry jako ostat...

Zobacz wszystkie

Nawigacja

Tagi

studia szkoa streszczenie notatka ciga referat wypracowanie biografia opis praca dyplomowa opracowania test liceum matura ksika

Prawa

Do g?ry