• bullet
  • Rejestracja
  • bullet
Artykuły: Streszcze...

Nawigacja

Streszczenie - Bracia lwie serce



Streszczenie - Bracia lwie serce


Chciałbym wam opowiedzieć, jak do tego doszło, że mój brat Jonatan stał się Jonatanem Lwie Serce. No i o tych wszystkich dziwnych rzeczach, które się potem zdarzyły.

Jonatan wiedział, że ja niedługo umrę. Chyba wszyscy o tym wiedzieli oprócz mnie. Panie, którym mama szyje sukienki, też wiedziały. Kiedyś myślały, że śpię i rozmawiały o tym między sobą. Zmartwiłem się oczywiście. Potem porozmawiałem o tym z Jonatanem.

- Wiesz, że mam umrzeć? - spytałem i rozpłakałem się.

- Tak, wiem - odpowiedział Jonatan po chwili.

Wtedy zacząłem jeszcze bardziej płakać.

- Przecież to okropne. Jak tak może być, żeby niektórzy ludzie musieli umierać, nie mając nawet dziesięciu lat? - pytałem.

- Wiesz co, Sucharku? Myślę, że będzie ci wspaniale.

- Wspaniale? - zdziwiłem się. - Czy to wspaniale leżeć w ziemi i nie żyć?

- E tam, to jest tak, jakby twoja skorupka leżała. A ty odfruniesz gdzie indziej.

- Dokąd? - zupełnie nie mogłem mu uwierzyć.

- Do Nangijali - powiedział Jonatan.

- Nangijala? - spytałem. - Gdzie to jest?

Wtedy Jonatan powiedział, że nie wie dokładnie, że gdzieś po drugiej stronie gwiazd.

- Tam są jeszcze czasy ognisk i baśni - dodał. - To ci się spodoba.

Mówił, że z Nangijali pochodzą wszystkie baśnie i ten, kto się tam znajdzie ma przygody od rana do wieczora, a nawet i w nocy.

- I wiesz, co? - powiedział jeszcze. - Może pewnego dnia przyfruniesz do mnie z Nangijali. I usiądziesz na oknie jako biały gołąb. Zrób tak, proszę cię!

Dopiero wtedy przyszło mi na myśl, że to będzie bardzo smutne - znaleźć się w Nangijali bez Jonatana. Ale Jonatan powiedział, że w Nangijali czas płynie zupełnie inaczej niż na ziemi. Choćby on żył nawet dziewięćdziesiąt lat, to mnie będzie się wydawało, ze minęły najwyżej dwa dni.

- A dwa dni przecież wytrzymasz sam - przekonywał mnie. - Ja tymczasem będę musiał żyć na świecie bez mojego Sucharka. Może nawet dziewięćdziesiąt lat.

Tak nam się wtedy wydawało!

Teraz dochodzę do tego, co takie ciężkie. Ciężko mi, nie mogę, n i e m o g ę tego opowiedzieć! Tak o tym napisali w gazecie:



Wczoraj wieczorem przy ul. Wrzosowej wybuchł pożar. W domu był jedynie dziesięcioletni chory chłopiec, Karol Lew. Chwilę później wrócił jego trzynastoletni brat Jonatan. Nim ktokolwiek zdołał go powstrzymać, rzucił się do płonącego wnętrza. Tymczasem ogień objął cały dom i odciął chłopcom drogę ucieczki. Jonatan wziął brata na plecy i wyskoczył przez okno. Niestety, doznał tak silnych obrażeń, że prawie natychmiast zmarł. Młodszemu chłopcu nic się nie stało. Przyczyna pożaru nie jest znana.



A nauczycielka Jonatana napisała tak:

Drogi Jonatanie Lew, czy nie powinieneś raczej nazywać się Jonatan Lwie Serce? Kiedy mówiliśmy na historii o angielskim królu Ryszardzie Lwie Serce, powiedziałeś: "Pomyśleć, że ktoś może być tak odważny, że piszą o nim w podręczniku?. Kochany Jonatanie, ty też jesteś bohaterem. Pusto będzie bez ciebie w szkole. Nigdy cię nie zapomnimy. Odpoczywaj w pokoju, Jonatanie Lwie Serce.



Chyba nie ma w całym mieście człowieka, który by nie żałował Jonatana i nie uważał, że to ja powinienem zginąć. A ja mogę tylko szeptać sobie te słowa, które Jonatan powiedział tuż przed śmiercią. Uśmiechnął się i wydobył z siebie tych kilka słów: "Nie płacz, Sucharku. Zobaczymy się w Nangijali."

A potem Jonatan przyszedł mnie pocieszyć. Stało się to jakiś czas temu, wieczorem. Leżałem w łóżku, sam w domu i płakałem za nim, i bałem się, i czułem się nieszczęśliwy, chory, bardziej biedny niż to się da opisać.

I wtedy przyszedł.

Leżałem i płakałem z głową wciśniętą w poduszkę, a tu słyszę gruchanie, całkiem blisko. Podniosłem oczy i widzę, że siedzi na parapecie gołąbek i patrzy na mnie miłym wzrokiem. Śnieżnobiały gołąbek! Nikt nie zrozumie, co poczułem, jak go zobaczyłem!



Jakieś dwa miesiąc później TO się stało. Nagle znalazłem się po prostu przed furtką i przeczytałem napis na tabliczce: "Bracia Lwie Serce".

Jak tam przyszedłem? Nie wiem. Wiem tylko, że nagle stałem tam i czytałem napis na furtce i rozglądałem się za Jonatanem. Wołałem kilka razy, ale nie odpowiadał.

Poszedłem wąską ścieżką w stronę rzeki. Na moście siedział Jonatan. Nawet gdybym spróbował, to i tak nigdy nie potrafiłbym wytłumaczyć, co wtedy czułem.

Jonatan podniósł głowę i zobaczył mnie. Krzyknął coś, rzucił wędki, przybiegł i objął mnie. Staliśmy nad rzeką, obejmowaliśmy się i było nam tak wesoło, że nie da się tego opisać. Kiedyśmy się śmiali już tak, że więcej nie można, zaczęliśmy się mocować. Przewróciliśmy się w trawę i tarzaliśmy się w niej pękając ze śmiechu, aż w końcu wpadliśmy do rzeki.

Nigdy nie umiałem pływać, chociaż bardzo chciałem się nauczyć. Teraz umiałem od razu. Pływałem doskonale.

Potem wdrapałem się na most. I wtedy zobaczyłem wyraźnie, że coś się zmieniło. Moje nogi były całkiem proste, zupełnie takie, jak nogi Jonatana. Obmacałem się dokładnie i poczułem, że jestem zdrowy i wesoły w każdej części ciała.

Potem Jonatan chciał, żebyśmy poszli do domu. Chciałem i ja, rzecz jasna.

Jonatan szedł przede mną ścieżką pod górę, a ja za nim na moich pięknych, prostych nogach. Kiedy uszliśmy kawałek pod górę, odwróciłem głowę. I wtedy zobaczyłem Wiśniową Dolinę. Ach, jak w niej było biało od kwiatów! Dlaczego przedtem tego nie zauważyłem?

Ścieżka, po której szliśmy, była usłana białym kwiatem wiśni, nad nami też wirowały białe, delikatne płatki, obsypując nam włosy i ramiona. Na końcu ścieżki była Zagroda Jeźdźców, czyli nasz dom.

Już mieliśmy wejść do chaty, ale wtem usłyszeliśmy rżenie. Tak, to naprawdę rżał koń. Jonatan powiedział:

- Zobaczmy najpierw stajnię.

Poszedł do drugiej chaty, a ja pobiegłem za nim. Była to prawdziwa stajnia! Stały w niej dwa śliczne, gniade konie, które zarżały, gdyśmy weszli.

- To Grim i Fialar - przedstawił je Jonatan. - Zgadnij, który jest twój.

To były wyjątkowo ładne konie. Fialar miał białą strzałkę na czole, poza tym niczym się nie różniły.

- Może Grim jest mój? - próbowałem zgadnąć.

- Nie trafiłeś! Twój jest Fialar.

Pozwoliłem, żeby Fialar powąchał mnie, poklepałem go i nic a nic się nie bałem. Od razu go polubiłem i myślę, że on też mnie polubił.

- To dziwne - powiedziałem później do Jonatana - tu jest wszystko, co się kiedykolwiek chciało mieć.

- Oczywiście - odpowiedział Jonatan. - Przecież jesteśmy w Nangijali.



Przykładowe prace

Krwotoki

Krwotoki Krwotoki to wydostanie się krwi z naczynia w skutek przerwania jego ciągłości. Są one skutkami urazów. Choroby organizmu wywołujące groźne dla życia to np. rak, gruźlica, wrzody żołądka i dwunastnicy. Nagłe krwotoki pociągające za sobą ...

Świat godzien pochwały na podstawie Hymnu św. Franciszka.

Świat godzien pochwały na podstawie Hymnu św. Franciszka. Świat godzien pochwały ukazany w hymnie św. Franciszka, to świat stworzony przez Boga, nie zmieniony przez człowieka. W świecie idealnym ludzie żyją pobożnie i w zgodzie z naturą. Franciszek ukazuj...

Cel i Podstawowe zadania systemu obronności

Cel i Podstawowe zadania systemu obronności CEL I PODSTAWOWE ZADANIA SYSTEMU OBRONNOŚCI 1. PODSTAWOWE DOKUMENTY DOTYCZĄCE OBRONNOŚCI Problem sprostania wyzwaniom i skutecznego przeciwstawiania się wszystkim potencjalnym zagrożeniom zewnętrznym znalazł odzwie...

Dlaczego JP2 powinien zostać okrzyknięty świętym?

Dlaczego JP2 powinien zostać okrzyknięty świętym? Jan Paweł II Wielki- nie bez powodów tak właśnie okrzyknięto Ojca Świętego. Aby uargumentować to określenie wystarczy zgłębić swą wiedzę na temat Jego pontyfikatu. Przez ponad 26 lat zrobił...

Leonardo da Vinci.

Leonardo da Vinci. Leonardo da Vinci, genialny malarz włoski, inżynier, uczony, jeden z wielkich przedstawicieli nauki i sztuki okresu Odrodzenia, urodził się 15 kwietnia 1452 roku w niewielkim mieście Vinci. W 1469 roku ojciec Leonarda przeniósł się do Florencji. Tu chłopiec rozpoczą...

Podatki

Podatki Wedle najbardziej rozpowszechnionej definicji podatek to: pieniężne, przy?musowe, ogólne, nieodpłatne i bezzwrotne świadczenie na rzecz państwa lub innych związków publicznoprawnych, (Np. samorządów). Ważny jest pieniężny charakteru podatku, gdyż w praktyce wyst&...

Czego nauczył mnie Mały Książe

Czego nauczył mnie Mały Książe Mały Książę wydawał mi się postacią bardzo banalną. W końcu zdawało mi się, że bohater zwykłej książki nie może mnie niczego nauczyć, a już na pewno nie pokaże mi co to jest m...

Podoboje rzymskie

Podoboje rzymskie PODBOJE RZYMSKIE 1. Przyczyny podbojów rzymskich. a) chęć zdobycia nowych ziem b) chęć zdobycia łupów i niewolników 2. Przyczyny sukcesów rzymskich- organizacja armii a) w armii rzymskiej służyli wszyscy obywatele między 17 a 46 rokiem ż...

Zobacz wszystkie

Nawigacja

Tagi

studia szkoła streszczenie notatka ściąga referat wypracowanie biografia opis praca dyplomowa opracowania test liceum matura książka

Prawa

Do g?ry