• bullet
  • Rejestracja
  • bullet
Artykuy: Winnetkap...

Nawigacja

Winnetka - przystosowanie szkoły do dziecka



Winnetka - przystosowanie szkoły do dziecka




WINNETKA- PRZYSTOSOWANIE SZKOŁY DO DZIECKA





W 1919 r. w Stanach Zjednoczonych zaczęło działać towarzystwo The Association for the Advancement of Progressive Education. Towarzystwu przewodniczył, jako honorowy przewodniczący Ch. W. Eliot. Celem tzw. Wychowania progresywnego miał być najbardziej wolny i najpełniejszy rozwj jednostki oparty na naukowym badaniu jej umysłowych, fizycznych, duchowych i społecznych właściwościach jej potrzeb.

Pierwsze prby przebudowy systemu nauczania podjął John Dewey, ktry w 1896r. przy uniwersytecie chicagowskim utworzył szkołę eksperymentalną. Szkoła ta miała utrwalać demokratyczne przemiany w społeczeństwie amerykańskim. Dewey był przekonany, że tzw. Punkt ciężkości w procesie nauczania to dziecko, i właśnie do dziecka powinno dostosować się i organizować środki wychowawcze. Dziecko jest tutaj centralnym punktem.

Modelem Experimental School stał się dom wiejski, gdzie dzieci uczyły się i gromadziły doświadczenia poprzez wykonywanie zajęć praktyczno-wytwrczych. Ten swoisty dom wiejski zachowywał znamiona gospodarki samowystarczalnej, przez co dawał dzieciom wiele możliwości uczenia się. Experimental School Dewey a dała podstawy do utworzenia szkoły przez Washburne a.

Ruch zapoczątkowany w USA w 1919r. (The Association for the Advancement of Progressive Education) funkcjonował jako “organizacja niezgody na to, co było . Celem organizacji była przebudowa tradycyjnej szkoły amerykańskiej. Działalność towarzystwa stopniowo rozszerzała się na cały kraj.



METODA WINNETKI



Winnetka- nazwa wzięła się od miasta nieco oddalonego od centrum Chicago. Leży na jego przedmieściach, w malowniczej okolicy nad jeziorem Michgan. System Winnetki jest całkowicie zdecentralizowany i silnie powiązany z gminą. To właśnie lokalny samorząd ma pełną władzę w kierowaniu sprawami edukacji. Należy teraz wspomnieć o C. W. Washburnie, przedstawicielu progresywizmu amerykańskiego i twrcy koncepcji szkoły alternatywnej. To właśnie jemu metoda Winnetki zawdzięcza sławę i rozwj. Władze lokalne Winnetki wybrały go na stanowisko kierownika Zarządu Oświaty i jemu powierzyły dobr najlepszych nauczycieli. W metodzie tej ważny jest rwnież silny związek szkoły z rodziną. Rodzice wspierali pracę szkoły poprzez działalność Towarzystwa Nauczycieli i Rodzicw. Mieli oni na oku uczniw, przede wszystkim wtedy, gdy uczniowie znajdowali się poza szkołą. Szkoły dysponowały bardzo dobrymi warunkami lokalowymi i były wyposażone w nowoczesne pomoce, na ktre pieniędzy nie skąpiły władze lokalne. Dobrze utrzymane boiska i otaczające szkołę ogrody stwarzały doskonałe warunki do indywidualizacji w procesach kształcenia i wychowania. Właśnie stwarzanie korzystnych warunkw jest częścią metody Winnetki. Na efekty pracy z uczniem składają się rwnież pomysłowość i praca ludzi. Ma to swoje efekty w rzeczywistości, gdyż przeciętny iloraz inteligencji uczniw wynosił na ogł 106, wiec był dość wysoki.



ROZWJ INTEGRALNEJ OSOBOWOŚCI WYCHOWANKA



Fundamentem pracy nowoczesnej szkoły jest troska o indywidualny rozwj jej wychowankw. Założenia teoretyczne, ktre legły u podstaw Winnetki podobne były do tych wyznawanych w Ameryce XIX wieku pod wpływem działalności Klubu Transcendentalistw (Emerson, Thoreau). Washburne tak oto je wyraził: Uznajemy prawo jednostki do szczęśliwego zadowalającego, zharmonizowanego życia nie tylko w wieku dojrzałym, lecz i dziecięcym. Uznajemy, ze ze względu na dobro samej jednostki i na postęp społeczny rzeczą największej wagi jest wolność wyrażania swej indywidualności i prawo do odrżniania się od otoczenia. Uznajemy, że jednostka jest częścią wielkiego organizmu społecznego; dla sprawnego i harmonijnego spełnienia swej roli w tym organiźmie potrzebne jej są- z jednej strony pewne wiadomości i umiejętności, wsplne jej i otoczeniu, a wiec władanie tym samym językiem w mowie i piśmie, znajomość tego samego systemu liczbowego oraz pewne podstawy oglnego wykształcenia, mające służyć jako punkty wyjścia do dalszej nauki- z drugiej zaś strony- zdawanie sobie sprawy z wzajemnej zależności zachodzącej pod każdym względem miedzy nią a jej społecznością.

Washburne doceniał w pracy swych szkł to, że jednostka jest indywidualna, a zarazem stanowi ona integralną część całego organizmu społecznego, w ktrym sprawnie i harmonijnie spełnia swoją rolę. Musi się jednak do tej roli przygotować. Po pierwsze poprzez znalezienie wsplnego języka z organizmem, odpowiednie wykształcenie, rozumienie rżnorakich zależności między nią a społeczeństwem oraz osiągnięcie rwnowagi duchowej i zestrojenie się ze społeczeństwem.



PRZYSTOSOWANIE PROGRAMU SZKOŁY DO POTZREB I MOŻLIWOŚCI DZIECKA



Washbune zauważył, że przystosowanie szkoły do indywidualności dziecka, wymaga stworzenia dla niego szansy uczenia się poszczeglnych przedmiotw w odpowiednim dla dziecka tempie, jak rwnież rozwijaniu jego sił twrczych. Te czynniki miały wychować dziecko na jednostkę uspołecznioną, ktra troszczy się zarwno o dobro własne, jak i o dobro społeczności, w ktrej funkcjonuje, a co za tym idzie o dobro narodu i całej ludzkości. Aby sprostać tym wymaganiom, Washburne podzielił program szkolny na dwie części:

1. Przedmioty podstawowe, wsplne dla wszystkich (tzw, common essentials)- pisanie, czytanie i rachunki oraz wiedza o przyrodzie i społeczeństwie. Celem tych przedmiotw było doprowadzenie dzieci do wsplnego poziomu wiedzy. Każdy przedmiot dzielono na części, a każde dziecko zachęcane było do nauki według własnego tempa.

2. Prace zbiorowe i twrcze (sztuki piękne i literatura). Tu dziecko mogło wyrażać siebie, a jego twrczość mogła rżnić się od twrczości innych dzieci.

Podział zajęć na dwie kategorie wydaje się być podziałem trafionym, gdyż w przedmiotach obowiązkowych dziecku zostaje dana swoboda w nadążaniu za innymi. W nauce dziecko może trzymać się własnego tempa. W pracach twrczych natomiast dzieci dysponują swobodą tego, co chcą robić.



JAK ŚLEDZIĆ POSTEPY UCZNIW?



Washburne stosował tzw. Testy rozpoznawcze. Miały one na celu zorientowanie się jak dany uczeń zbliża się do określonego celu lub, w czym trzeba mu udzielić pomocy. Nie służyły one do celw selekcyjnych. Test ten nie był wyborem luźnych pytań, lecz zestawem wszystkich tematw, ktre dziecko miało opanować. Test dzielony był na fragmenty, aby dziecko każdorazowo mogło odpowiadać na stosunkowo niewielką liczbę pytań. Użycie testu na końcu lekcji weryfikowało stopień przyswojenia wiedzy i było bardziej skuteczne od tradycyjnego odpytywania. Test dawał rozpoznanie o stopniu zaawansowania uczniw opanowaniu całego kursu. Indywidualizowanie jednostki podczas testu polegało na tym, że wszystkie dzieci powinny być odpytywane jednocześnie. Dziecko mogło przystąpić do testu wwczas wtedy, gdy czuło się do niego w pełni przygotowane. Po teście dzieci mogły zabrać się do ćwiczeń uzupełniających braki. Aby uniknąć uczenia się dzieci na test, nauczyciele stosowali kilka wariantw testu, rwnoważnych pod względem treści i skali trudności. Przygotowanie takiego testu było nie lada wyzwaniem, gdyż test ten nie zawierał minimum programowego, lecz stanowił rdzeń danego kursu przedmiotowego.

Następnym istotnym elementem w metodzie Winnetki było samouczenie się. Wiadome było, co dzieci mogą opanować gruntownie, we własnym zakresie, należało tylko odpowiednio je zmotywować i skłonić każde pojedyncze dziecko do uczenia się. Trzeba było w każdym dziecku rozwinąć impulsu twrcze, własna inicjatywę i odrębność.

Jako pomoce naukowe, Washburne zalecał stosowanie powszechnie dostępnych oraz nowych, obmyślanych przez nauczyciela pod względem usamodzielnienia nauki ich uczniw, podręcznikw do nauki indywidualnej.



NAUKA CZYTANIA



Podczas nauki czytania, Washburne radził, aby trzymać się wyraźnie określonych krokw:

1. zbadać z pomocą odpowiednich testw znajomość czytania u poszczeglnych dzieci;

2. dostarczyć każdemu dziecku z biblioteczki klasowej jak najwięcej książek do czytania;

3. przesłuchiwać jak dziecko czyta głośno przed nauczycielem, a nie przed klasą;

4. sprawdzać rozumienie tego, co dzieci przeczytały z pomocą odpowiednich testw, pisemnych sprawozdań z lektury, sprawozdań ustnych, niekiedy przed całą klasą;

5. oceniać czytanie indywidualnie na podstawie liczby przeczytanych książek i ocen z przerobionych testw.

Wyrżnił rwnież kilka punktw branych pod uwagę podczas nauki czytania:

1. TESTY; należy dawać dzieciom teksty odpowiednie do ich poziomu. Poziom stopnia trudności sprawdzano za pomocą cichego czytania. W rżnych klasach stosowano rżne testy. Ocenę stanowiła liczba poprawnie przeczytanych fragmentw tekstu.

2. LEKTURY; dostarczenie dzieciom książek najchętniej czytanych. Sporządzono listę takich książek, przy czym przy każdej książce oznaczono klasę, ktrej poziomowi ta książka odpowiadała. Starano się, aby każda książka była inna. Nie kupowano kilku egzemplarzy tej samej książki.

3. GŁOŚNE CZYTANIE; zalecane było nie przed całą klasą, lecz przed nauczycielem i wtedy, kiedy klasa zajęta była cichym czytaniem. Przy brakach nauczyciel dzielił klasę na grupy, aby każde dziecko mogło czytać drugiemu.

4. SPRAWDZANIE ROZUMIENIA PRZECZYTANEGO TEKSTU; po przeczytaniu książki dziecko wypełniało blankiet. Wpisywało autora, tytuł oraz swoją opinię na temat przeczytanej książki. Czasami lekturę najbardziej popularnych wśrd uczniw książek testem lub przez sprawozdanie ustne bądź pisemne. Jeśli wynik był pozytywny książkę zaliczano.

5. INDYWIDUALNE PROMOWANIE; po przeczytaniu przez ucznia 15 książek, zadawano mu dodatkowa lekturę, aby przejść do następnej klasy.

6. zastosowanie metod zaradczych przy specjalnych trudnościach w czytaniu.



NAUKA ARYTMETYKI



Washburne uważał, że arytmetyka stanowi postrach wśrd dzieci. Stworzył on więc naukę arytmetyki przyjemniejszą. Nauczyciel powinien realizować trzy wymiernecele nauczania arytmetyki w szkole elementarnej:

1. gruntowne opanowanie elementw czterech działań i jednostek miar,

2. wprawa w używaniu czterech działań na liczbach całych, ułamkach zwykłych i dziesiętnych,

3. umiejętność stosowania tych działań i wiadomości w życiu praktycznym.



ZADANIA ZBIOROWE I TWRCZE



Prace zbiorowe o twrcze nie opierają się na określonym programie. Powstałe na podstawie wsplnych zainteresowań grupy dzieci pracują nad rozwiązywaniem rżnych zagadnień o charakterze społecznym, artystycznym i praktycznym. Program bywał zrżnicowany. Było to m.in. zaznajamianie dzieci ze sztukami plastycznymi, muzyką, literaturą, teatrem. Dzieci układając własne tekst i szyjąc kostiumy przygotowywały własne przedstawienia. Uczniowie uczestniczyli rwnież w rżnego rodzaju kłkach zainteresowań, a także w działały w samorządzie. Prace zbiorowe i twrcze cechowała pełna swoboda ani nie poddawano ich ocenom. Ich celem było rozwijanie indywidualnych zainteresowań, uzdolnień i twrczych możliwości każdego dziecka.

SPOŁECZNA ŚWIADOMOŚĆ MŁODZIEŻY



Jak już wspominałam, metoda Winnetka miała na celu przystosowanie ucznia do funkcjonowania w społeczności, do czucia się jednostką indywidualną a jednocześnie świadomości, że jest się tylko częścią mechanizmu bez ktrej ten mechanizm nie funkcjonował by należycie. Washburne dążył do zaszczepienia w młodzieży wsplnych ideałw, jak rwnież jedności celw działań kooperacyjnych z zachowaniem jedności w myśleniu i działaniu. Washburne chciał rozwijać świadomość młodzieży poprzez rżne formy życia demokratycznego . Demokracja wiązała się z: wolnością myśli, społeczna odpowiedzialnością oraz ze zrozumieniem świata.

1. Wolność myśli wiązał z przyznawaniem uczniom i nauczycielom naturalnego prawa do prawdy. Radził, aby na pytania dzieci dawać szczere i prawdziwe odpowiedzi. W jego szkołach dzieciom dawano swobodę wyrażania swoich myśli, jak rwnież swobodę w działaniu.

2. Społeczna odpowiedzialność na identyfikowaniu się jednostki ze społecznością, w ktrej żyje.

3. Zrozumienie- uważał, że od zrozumienia zależy wspłpraca. Należy najpierw poznać i zrozumieć cele grupy, jeśli mają one pźniej stać się naszymi celami.





ORGANIZACJA ZAJĘĆ

Washburne rozpoczął organizacje swoich szkł po uprzednim przeprowadzeniu doświadczeń i eksperymentw. Dzieci przyjmowano do szkoły dopiero wtedy, kiedy można było rozpocząć z nimi naukę czytania, czyli po osiągnięciu tzw. Wieku umysłowego ( sześć i pł roku). Określano go za pomocą testw inteligencji. Jeśli dziecko osiągało sześć i pł roku, we wrześniu rozpoczynało naukę. Te, ktre miały go dopiero osiągnąć dopiero w marcu- kwietniu, kierowano do klasy pierwszej pośredniej.

W szkołach początkowych nauczyciel zajmował się grupą dzieci przez dwa lata, czyli przez pierwszą i drugą i drugą klasę. Potem rozpoczynał prace z nowa grupą. Dzieci z klas pośrednich. Ktre mogły nie ukończyć 6 klas we właściwym czasie pozostawiano na drugi rok. Dzieci te jednak nie powtarzały tego, czego nauczyły się w drugiej klasie, lecz podejmowały naukę od miejsca, w ktrym ją przerwały.

Codzienny rozkład zajęć rwnież wyglądał inaczej niż w zwykłych szkołach. W pierwszych sześciu klasach układali go sami nauczyciele, a zadaniem dyrektora było jego zatwierdzenie. Podczas układania planu zajęć przestrzegać następujących zasad:

1. wymiar czasu na zajęcia zbiorowe oraz na naukę indywidualną był rwny

2. rozkład zajęć musiał być skoordynowany z godzinami pracy kierownika ogniska, nauczycielki muzyki i przedmiotw artystycznych

3. wyznaczać dużo czasu na grupy przedmiotw indywidualnych i prac zbiorowych, gdyż zajęcia te nie mogły się przeplatać.

Zajęcia rozpoczynały się o godzinie 9 i trwały do godziny 15, choć w klasach wyższych mogły trwać dłużej, z przerwą na lunch miedzy 12 a 13. Zajęcia odbywały się pięć dni w tygodniu, od poniedziałku do piątku, a miejscem zajęć były klasy szkolne, sale przedmiotowe, warsztaty szkolne i boiska. Uwagę należy zwrcić rwnież na fakt, że w szkole średniej uczeń pracował według indywidualnego rozkładu dnia.

















Praca napisana na podstawie książki Wincentego Okonia 10 szkł alternatywnych






Przykadowe prace

Zaproszenie

Zaproszenie Einladung Mit Vergngen lade ein ich (tu kogo zapraszamy, np. Sven Morgenstern) Am 28 Juli feiere ich meinen Geburtstag. Die Geburtstagsparty gebe ich am 28 Juli. Ich mchte dich herzlich einladen. Du lernst meine Freunde kennen. Die Party beginnt um 18 Uhr. Zuerst grillen wir im Garten und dann ...

Wyprawy krzyżowe

Wyprawy krzyżowe W roku 1095 ‘święta wojna’ z Turkami: - Turcy doszli, aż do morza Śrdziemnego - Uniemożliwiali pielgrzymowanie do Grobu Świętego PIERWSZA WYPRAWA KRZYŻOWA 1096 Ruszyła wiosną 1096 roku drogą przez Cesarstwo Bizantyjs...

Dostosowanie ksiąg rachunkowych do celw podatku dochodowego

Dostosowanie ksiąg rachunkowych do celw podatku dochodowego Osoby fizyczne, spłki cywilne osb fizycznych, spłki jawne osb fizycznych oraz spłki partnerskie są zobligowane stosować przepisy ustawy o rachunkowości jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarw, produktw, operacj...

Mojżesz

Mojżesz Mojżesz, prawodawca i prorok narodu izraelskiego. Znane fakty z jego życia oparte są jedynie na Biblii (). Przyjmuje się, że Mojżesz urodził się w Egipcie w XIII w. p.n.e. w rodzinie izraelskiej z pokolenia. Wychowany prawdopodobnie jako Egipcjanin, zabił człowieka ...

Ludowość jako sposb wartościowania świata na przykładzie ballad.

Ludowość jako sposb wartościowania świata na przykładzie ballad. Ballada była sztandarowym gatunkiem wczesnego romantyzmu. Stało się to w dużej mierze dzięki Adamowi Mickiewiczowi i jego Balladom i romansom. Romantyzm zapoczątkował pewne, ważne dla tego gatunku zm...

Zachowania suicydalne dzieci i młodzieży.

Zachowania suicydalne dzieci i młodzieży. W naszym społeczeństwie już samo słowo samobjstwo wywołuje w człowieku wiele emocji takich jak zażenowanie, strach, niepewność, wrogość, oglną niechęć. Czasem jest to smutek i żal, że bliska o...

Człowiek wobec losu na podstawie fragmantu tragedii Sofoklesa "Krl Edyp"

Człowiek wobec losu na podstawie fragmantu tragedii Sofoklesa "Krl Edyp" Przedstawiony do analizy fragmant znajduje się w utworze Sofoklesa " Krl Edyp", a dokładnie w Epejsodionie : 1 i 2 oraz w Exodosie. Źrdłem tematu tej tragedii jest " Mit o Labdakidach". Edyp za wszelką cenę chce pozn...

Spłka akcyjna

Spłka akcyjna Spłka akcyjna po raz pierwszy pojawiła się, w XV wieku. Jej prototypem była najpotężniejsza w historii kompania handlowa mianowicie Kompania Wschodnioindyjska założona w 1600 roku, oraz jej głwna konkurentka holenderska Kompania Wschodnioindyjska zało...

Zobacz wszystkie

Nawigacja

Tagi

studia szkoa streszczenie notatka ciga referat wypracowanie biografia opis praca dyplomowa opracowania test liceum matura ksika

Prawa

Do g?ry