• bullet
  • Rejestracja
  • bullet
Artykuy: Wodne Och...

Nawigacja

Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe



Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe




SPIS TREŚCI





I. Wprowadzenie

II. Historia :

Kaliskiego Okręgu – Carskiego Rosyjskiego Towarzystwa Ratowania Tonących

Ratownictwa Wodnego na świecie

Międzynarodowej Federacji Ratownictwa Wodnego ILS

Ratownictwa Wodnego w Polsce

III. Obowiązki i uprawnienia

IV. Członkowie, zarządy

V. Statut

Postanowienia oglne – Rozdział I

Cele i sposoby działania – Rozdział II

VI. Regulamin Zarządu Głwnego









I. WPROWADZENIEMisją WOPR jest zmniejszenie liczby osb tonących, a celem strategicznym - organizowanie pomocy oraz ratowanie życia lub zdrowia osb na wodach. W – WYCHOWUJEO - ORGANIZUJEP - POMAGAR - RATUJE CELE WOPRinaczej : zasada 3 x P P REWENCJAP ŁYWANIEP OMOC

WOPR liczy około 60 tysięcy członkw, w tym ponad 52 tysiące to ratownicy: od stopnia młodszego ratownika poprzez ratownika, starszego ratownika, instruktora do stopnia instruktora-wykładowcy. Struktury organizacyjne WOPR stworzone zostały zgodnie z podziałem administracyjnym kraju w miejscach, gdzie istnieje taka potrzeba, gdzie są wody oglnie dostępne, kąpieliska i pływalnie mając na względzie art. 54 ust. 2 ustawy o kulturze fizycznej ktry stanowi, że "zapewnienie bezpieczeństwa osb pływających, kąpiących się w miejscach wyznaczonych oraz uprawiających sporty wodne należy do osb prawnych i fizycznych prowadzących nad wodą działalność w tym zakresie oraz do organw administracji rządowej i właściwych terytorialnie gmin". W powiatach i gminach pojawia się WOPR zgodnie z oczekiwaniami władz oraz administracji państwowej i samorządowej, w tym ochrony cywilnej w celu działaniu na rzecz bezpieczeństwa na wodach. WOPR posiada jednostki z osobowością prawną na szczeblu wojewdzkim i w części powiatowym (rejonowym obejmującym kilka powiatw), w ramach ktrych działa wiele setek drużyn, zatrudnia pracownikw administracyjnych, ratownikw i szkoleniowcw. WOPR opiera się przede wszystkim na działalności społecznej, członkowie pracują na rzecz organizacji ponad 1 200 000 godzin rocznie (średnio po 20 h na osobę). Do WOPR zgłaszają się szerokie rzesze młodzieży, z ktrej najsprawniejsi, najbardziej odpowiedzialni i zaangażowani zostają ratownikami wodnymi, pozostali doskonalą swoje umiejętności pływackie, mają szansę uprawiania sportu i rekreacji ruchowej. Wymagania stawiane, tym ktrzy chcą realizować się w WOPR, są wysokie i precyzyjne:MŁODSZY RATOWNIK WOPR - powinien wiedzieć;RATOWNIK WOPR - powinien wiedzieć i umieć;STARSZY RATOWNIK WOPR - powinien wiedzieć, umieć i kierować;INSTRUKTOR WOPR - powinien wiedzieć, umieć, kierować i nauczyć. WOPR jest wiodącą organizacją pozarządową zajmującą się ratownictwem wodnym, zdolną do zabezpieczania obiektw rekreacyjnych i sportowych, ktra działa na mocy Ustawy o kulturze fizycznej z dnia 18 stycznia 1996 r. W art. 55 ust. 2 niniejsza ustawa zawiera zapis: "Organizowanie pomocy oraz ratowanie osb, ktre uległy wypadkowi lub narażone są na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia na wodach, należy w szczeglności do Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego (...)".WOPR realizuje swj cel strategiczny na wiele sposobw, w tym organizując wodną służbę ratowniczą. Ratownicy WOPR angażują się w przedsięwzięcia na rzecz ochrony środowiska naturalnego, w szczeglności wodnego. Programowanie i prowadzenie profilaktycznej działalności w zakresie bezpieczeństwa na wodach i ochrony środowiska wodnego pozwala kreować nową jakość korzystania z wd. Eksperci WOPR są przygotowani do ujawniania zagrożeń bezpieczeństwa osb pływających i kąpiących się oraz występowania do właściwych podmiotw o usunięcie zagrożeń lub wstrzymanie eksploatacji obiektw oraz urządzeń wypoczynkowych, sportowych, rekreacyjnych i turystycznych położonych nad wodą, a także do wydawania ekspertyz i opinii w zakresie bezpieczeństwa wodnego.Do istotnych możliwości WOPR należy dokonywanie przeglądw kąpielisk i pływalni oraz wskazywanie zagrożeń na obiektach lub w urządzeniach. Prowadzone szkolenia specjalistyczne z zakresu ratownictwa wodnego i doskonalenie umiejętności ratowniczych a dalej określanie uprawnień do prowadzenia działań ratowniczych oraz nadawanie stopni, w zależności od posiadanych kwalifikacji, stanowi gwarancję dobrego przygotowania kadry WOPR. Nauczanie i doskonalenie umiejętności pływania jest elementem szerokiej profilaktyki realizowanej przede wszystkim w środowisku dzieci i młodzieży, a funkcji egzaminowania i wydawania dokumentw (dyplomy, karty pływackie) oraz odznak potwierdzających umiejętność pływania nie sposb przecenić. WOPR inicjuje i podejmuje prace badawcze w zakresie bezpieczeństwa na wodach, opiniuje sprzęt przydatny w ratownictwie wodnym. W tym przede wszystkim wymienia doświadczenia i wspłpracuje z pokrewnymi organizacjami krajowymi i zagranicznymi, w szczeglności z niemiecką. W Sandomierzu, w dniach 1 - 3 października 2004 r. odbyła się pod przewodnictwem prof. dr hab. Tadeusza Koszczyca przewodniczącego Rady Naukowej WOPR Międzynarodowa Konferencja Naukowa pt. Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe w jednoczącej się Europie, ktra uwieńczyła obchody 400. rocznicy ufundowaniem przez Hieronima Gostomskiego - klasztoru i szpitala w Sandomierzu, w ktrej wzięło udział ponad 150 osb z kraju i zagranicy, w tym: Wiceprezydent International Lifesaving Federation i Prezydent International Lifesaving Federation of Europe - dr Klaus Wilkens; Wiceprezydent ILS i Prezydent ILS Federation Regionu Ameryk - Chris Brewster, Sekretarz Generalny ILS Federation Regionu Azji i Pacyfiku - Greg Nance. Prowadzona działalność sportowa na terenie kraju prowadzi do wzrostu sprawności ratownikw i jest doskonałym elementem marketingowym WOPR. Reprezentanci Polski w ratownictwie wodnym byli mistrzami świata, Europy, wygrywali wielokrotnie zawody międzynarodowe.WOPR z dużym zainteresowaniem spogląda na przemiany zachodzące w obszarze ratownictwa. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nadzoruje działalność WOPR, a ważnymi organami administracji państwowej są Minister Edukacji Narodowej i Sportu oraz Minister Zdrowia. Zachodzące przemiany w Polsce zmusiły WOPR do przeobrażeń organizacyjnych, modernizacji, w części, zbudowania nowego systemu finansowania, ubezpieczeń, badań profilaktycznych, łączności, szkolenia oraz zbierania, gromadzenia, przetwarzania i przekazywania informacji. W poszczeglnych jednostkach wojewdzkich WOPR są tworzone Grupy Operacyjne (GO), przygotowywane do wspłdziałania z organami administracji rządowej, samorządowej i innymi podmiotami zainteresowanymi obronnością, bezpieczeństwem i porządkiem na wodach oraz ochroną środowiska, a także do udziału w operacjach i prowadzenia lub udziału w akcjach ratowniczych podczas zagrożeń powszechnych, katastrof naturalnych, awarii technicznych, w tym przede wszystkim powodzi.Członkowie GO WOPR są szkoleni na kursach specjalistycznych i ciągle doskonalą umiejętności w trakcie okresowych ćwiczeń, co pozwala działać w warunkach ekstremalnych, w tym w warunkach zimowych, we wspłpracy z jednostkami Państwowej Straży Pożarnej (PSP), Policji i Obrony Cywilnej oraz pozostawać w dyspozycji wydziałw zarządzania kryzysowego urzędw wojewdzkich. Obsadę GO WOPR powinna stanowić na jednej zmianie pięciu ratownikw wodnych, w tym kierownik grupy - żeglarz stermotorzysta, instruktor płetwonurkowania lub instruktora WOPR, pozostali powinni być stermotorzystami, z uprawnieniami kierowcw kategorii B i E, przeszkoleni w ratownictwie medycznym wg standardw PSP. Środki na utrzymanie i szkolenie koordynatorw GO WOPR pochodzą z budżetu centralnego WOPR. W standardzie wyposażenia GO WOPR znajduje się: samochd towarowo-osobowy z wyciągarką i hakiem holowniczym, łdź motorowa z silnikiem zaburtowym, przyczepa podłodziowa, radiotelefon stacjonarny i nasobne, zestaw medyczny WOPR R - 1, nosze ortopedyczne, kompresor spalinowy i sprzęt nurkowy. Wyspecjalizowane instytucje zarządzania kryzysowego powinny postrzegać WOPR jako podmiot z przygotowanymi strukturami organizacyjnymi do prowadzenia działalności ratowniczej na wodach, jako nowoczesne na miarę XXI wieku stowarzyszenie ratownikw wodnych.

II. HISTORIA RATOWNICTWA WODNEGOHistoria Kaliskiego Okręgu Carskiego Rosyjskiego Towarzystwa Ratowania Tonących Początki ratownictwa kaliskiego sięgają końcowych lat XIX w. Prasa kaliska donosiła wwczas, że już w latach osiemdziesiątych funkcjonowało w mieście kłko wioślarskie, na czele ktrego stał Jzef Radwan. Była to jednak działalność nieformalna, zakazana przez władze carskie. Wszelkie prby zalegalizowania jej były stanowczo odrzucane przez wczesnego warszawskiego generała-gubernatora Josifa Hurkę, zaciekłego rusyfikatora. Niezrażona jednak tym grupa kaliskich wodniakw nadal urządzała, mimo prześladowań, nielegalne imprezy! Podczas jednej z "wiankowych" uroczystości skonfiskowany został cały sprzęt pływający, zakupiony ze składek. Z chwilą odejścia ze stanowiska Hurki w 1894 r. Sytuacja zmieniła się diametralnie. W wyniku usilnych starań wspomnianej grupy działaczy, przychylności i poparciu gubernatora kaliskiego Michaiła Piotrowicza Daragana, człowieka światłego i przychylnego Polakom oraz zgody Zarządu Głwnego Carskiego Rosyjskiego Towarzystwa Ratowania Tonących w Petersburgu, w tym samym roku utworzony został Okręg Kaliski, na czele ktrego stanął Jzef Radwan. Na podkreślenie zasługuje fakt, że była to pierwsza w tym czasie legalnie działająca na ziemiach polskich organizacja ratownicza, posiadająca własny statut i zarejestrowana w urzędzie gubernialnianym. We wszystkich pźniejszych wzmiankach prasowych, a nawet w pracy dr Wernica, w nazwie organizacji omijano słowa "carskie" oraz "rosyjskie" i powszechnie posługiwano się mianem Kaliskie Towarzystwo Ratowania Tonących. Ponieważ Radwan odegrał w historii Towarzystwa dominującą rolę, a ponadto stał się pźniej postacią znaną w całym Krlestwie, a następnie odrodzonej Rzeczypospolitej, należy mu poświęcić nieco więcej miejsca. Urodził się w Warszawie. Po ukończeniu II gimnazjum, a następnie wydziału prawa na Uniwersytecie Warszawskim, skierowany został w 1884 r. do pracy w kaliskim Sądzie Okręgowym i od tej pory związał się z miastem nad Prosną do końca swoich dni. Tutaj założył kancelarię adwokacką, a następnie pismo "Gazeta Kaliska" i przez długi okres pełnił stanowisko jej wydawcy i redaktora naczelnego. Oprcz działalności w dziedzinie ratownictwa wodnego był Radwan aktywnym członkiem Kaliskiej Straży Ogniowej, gdzie dosłużył się dożywotniego stopnia ogniomistrza. Wraz z innym zasłużonym Kaliszaninem Alfonsem Parczewskim przyczynił się do rozwoju KaliskiegoTowarzystwa Muzycznego. Należał ponadto do Kaliskiego Towarzystwa Cyklistw. Sprawował też funkcję pierwszego prezesa Towarzystwa Teatralnego. W 1919 r. Zainicjował powołanie Polskiego Związku Towarzystw Wioślarskich i został rwnież jego pierwszym prezesem. Był osobą powszechnie znaną i szanowaną. Pod kierownictwem tak wybitnego człowieka Kaliskie Towarzystwo Ratowania Tonących rozwijało się bardzo szybko. W 1898 r. Liczyło już 99 członkw. Do statutowych celw organizacji należało: utrzymywanie bezpieczeństwa na wodach, bezpośrednie niesienie pomocy tonącym, udzielanie pomocy w czasie klęsk powodzi, ktre prawie co roku nawiedzały okolice Kalisza i prowadzenie nauczania pływania. Nietrudno zauważyć, że pokrywają się one z aktualnymi zadaniami WOPR. Członkowie Towarzystwa od chwili jego powołania przystąpili do realizacji wymienionych celw z ogromnym entuzjazmem i zaangażowaniem. Wkrtce o kaliskiej organizacji słychać było rwnież w stolicy Imperium Rosyjskiego. Dowodzą tego liczne wzmianki w wczesnej prasie kaliskiej. O wysokiej randze Kaliskiego Okręgu świadczy fakt, że jego honorowym członkostwem obdarzeni byli: warszawski generał-gubernator generał-adiutant najjaśniejszy Książę Aleksander Konstantynowicz Imeretyński oraz gubernator kaliski tajny radca Michaił Piotrowicz Daragan. Towarzystwo dysponowało też niezłymi środkami tak finansowymi jak i rzeczowymi. Według zamieszczonego w prasie sprawozdania, w rok po założeniu posiadało 8 łodzi rżnych typw oraz niezbędny podręczny sprzęt ratowniczy, zaś jego budżet wynosił 900 rubli, co stanowiło w tym czasie znaczny majątek. Jak już wyżej nadmieniono, działalność Kaliskiego Okręgu zyskała uznanie władz w Petersburgu. wczesna prasa, za wydawanym przez kaliską organizację biuletynem"Ratunek na wodach" donosiła, że w mieście nad Prosną przebywał inspektor Oddziału Bałtyckiego Towarzystwa kapitan I klasy baron Nolken, skierowany przez Zarząd Głwny w celu przeprowadzenia rewizji. Kontrolujący wysoko ocenił działalność miejscowej jednostki, szczeglnie umiejętności ratownikw, a władze naczelne wyraziły kierownictwu Okręgu uznanie za "odpowiedni kierunek działalności", jak to określono w protokole. Przytoczony biuletyn "Ratunek na wodach" informuje rwnież, że w Kaliszu utworzona została szkoła pływania oraz rozpoczęto budowę nowej przystani. Podkreśla także potrzebę dokonania pomiaru głębokości koryta rzeki Prosny, ktrej wody były "zdradliwe". Wielka szkoda, że żaden z wydanych numerw biuletynu nie zachował się, a pewne wydarzenia z tamtego okresu można wyłącznie odtwarzać ze znajdującej się na szczęście w muzeum prasy. Powracając do problematyki pływania, w jednym z wydań "Gazety Kaliskiej" zamieszczony został ciekawy artykuł nie podpisanego autora na temat tej dziedziny sportu jej związkw z ratownictwem. Piszący, oprcz wskazwek dotyczących nauczania pływania oraz jego profilaktycznych zalet, podaje rwnież zasady bezpiecznej kąpieli, aktualne do dnia dzisiejszego. Można domniemywać, że opracował je dr Leon Wernic, członek Towarzystwa i autor znanej i popularnej broszury "Jak ratować tonących", wydanej w 1902 r. Praca ta wypełniła lukę tematyczną w literaturze ojczystej tamtego okresu i stanowiła wyraźny postęp w porwnaniu z wydanym w latach 70-tych XIX w. Podręcznikiem dr Janikowskiego Wernic wprowadził do swego opracowania między innymi dwa "najnowsze sposoby cucenia", jak określa te czynności, mianowicie metodę dr Caliano polegającą na uciskaniu mostka oraz sposb dr Laborda polegającą na wysuwaniu języka. Z zamieszczonych w kolejnych numerach "Gazety Kaliskiej" licznych informacji dowiadujemy się, że ratownicy Towarzystwa interweniowali często i skutecznie, a Prosna była rzeką głęboka i niebezpieczną, dno miała grząskie, a nurt pełen wirw. Pływał po niej nawet statek turystyczny. Dalej następuje szczegłowy opis poszczeglnych, udanych interwencji ratownikw. Mimo trwającej passy sukcesw, w łonie kierownictwa Okręgu Kaliskiego Towarzystwa Ratowania Tonących zaczęły pojawiać się, a następnie narastać konflikty, ktre w efekcie doprowadziły do jego likwidacji. Na bazie Towarzystwa Ratowania Tonących, ktre liczyło w tym czasie 174 członkw, utworzone zostało w 1907 r. Kaliskie Towarzystwo Wioślarskie. Prezesem nowej organizacji został nadal Jzef Radwan. Jej statut stanowił, że ma ono za zadanie rozwj sportu wioślarskiego, niesienie pomocy tonącym oraz nauczanie pływania. Niestety, w kolejnych latach założenia statutowe dotyczące ratownictwa wodnego zostały odsunięte na dalszy plan, a następnie całkowicie zaniechane. W taki oto sposb osobiste partykularne interesy oraz wygrowana ambicja garstki działaczy zniweczyły wieloletni dorobek rzeszy oddanych członkw organizacji i doprowadziły ją do upadku. Na powstanie nowej, autonomicznej organizacji ratowniczej trzeba było czekać aż pł wieku. Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe jest dziś sukcesorem chlubnych tradycji swojego poprzednika.









Historia ratownictwa wodnego na świecie

Pierwsze wzmianki w piśmiennictwie o ratowaniu tonących znajdujemy w Biblii w czternastej Księdze Krlewskiej a w trzeciej opis - jak prorok ELIASZ ratuje dziecko wdowy w Sarepcie koło Sydonu metodą "usta-usta" zwana wwczas sposobem Eliasza (ok. 586r. p.n.e.);

rozdział IV drugiej Księgi Krlewskiej podaje opis ożywienia pozornie martwego dziecka szunnamickiego dokonanego przez proroka Elizeusza;

Zdaniem starożytnych Rzymian - kulturalny człowiek to ten ktry: "umie czytać,

pisać i pływać" - toteż w Rzymie zorganizowano pierwsze nauczanie pływania,

jako jednego ze środkw prawidłowego rozwoju fizycznego;

w Starożytnej Grecji w II wieku p.n.e. Asklepiades zalecał przecięcie tchawicy, jako zabiegu operacyjnego zwanego Tracheotomią;

W Grecji dokonano pierwszych zapisw dotyczących użycia nurkw do celw wojennych;

w XIV wieku chirurg Guy De Chaulac zastosował pierwszy w historii opis udrożnienia grnych drg oddechowych poprzez wprowadzenie specjalnej rurki do tchawicy;

w 1767r. powstało pierwsze na świecie w Amsterdamie towarzystwo ratownikw wodnych- "Towarzystwo Ratowania Ludzi Utopionych"; podobne organizacje:

a) w 1767r. - Hamburskie Zakłady Ratownictwa,

b) w 1772r. - Francja (w Lille) - założyciel Raymond Pitet,

c) Austria (Wiedeń), Włochy (Wenecja), Dania (Kopenhaga),

d) w 1773r. - Francja (w Paryżu),

e) w 1774r. - Anglia (w Londynie),

pierwsze podręczniki dotyczące zagadnień ratownictwa powstały: 1773r. - Jonson, 1788r. - Kite, 1792r. - Curry (podręczniki te zalecały metody: "usta-nos" oraz stosowanie rżnych masek, rurek i miechw oddechowych);

w 1799r. Guts-Muths wydaje książkę pt. "Gimnastyka dla młodzieży", w ktrej wiele miejsca poświęca się ratownictwu wodnemu;

w 1878r. Instytut Ratownictwa Śrdziemnomorskiego (na wzr Międzynarodowego Czerwonego Krzyża) zorganizował w Marsylii pierwszy międzynarodowy zjazd przedstawicieli krajowych towarzystw ratowania tonących (z inicjatywy Francuskiego Towarzystwa Ratunkowego);





Międzynarodowa Federacja Ratownictwa Wodnego

I L S (INTERNATIONAL LIFE SAVING)

10 czerwca 1908 roku odbył się w Berlinie pierwszy międzynarodowy kongres ratownictwa, ktremu przewodniczył prof. dr Fryderyk Esmarck;

W 1910 roku odbył się następny kongres, zorganizowany przez Francuską Federację Ratownictwa w Saint Quen na ktrym powołano:

MIĘDZYNARODOWĄ FEDERACJĘ RATOWNICTWA;

nazwa ta uległa następującym zmianom:

- w 1952 roku na Międzynarodową Federację Ratownictwa, Niesienia Pomocy i

Sportw Użytkowych,

- w 1963 roku na Międzynarodową Federację Ratownictwa i Sportw Użytkowych ( FIS) z siedzibą w Madrycie,

- od 1983 roku na Międzynarodową Federację Ratownictwa Wodnego

Siedzibą było państwo z ktrego był wybrany prezydent.

POLSKA należy od 1970 roku (natomiast składki opłaca od 01.01.1971r.)



W USA zagadnieniem ratownictwa wodnego zajęto się dopiero w 1914 roku, kiedy to Amerykański Czerwony Krzyż włączył do swojego programu także ratowanie tonących (niezależnie od Amerykańskiego Czerwonego Krzyża działało rwnież Amerykańskie Stowarzyszenie Ratowania Życia - SLSAA).

W roku 1994 na kolejnym Kongresie w Cardiff (Anglia) FIS wstąpił do International Lifesaving - Międzynarodowej Organizacji Ratownictwa Wodnego, tworząc Federację Europejską (ILS Federation of Europe). Federacja aktualnie zrzesza 55 krajw, w tym 39 członkw rzeczywistych, 5 członkw wspłdziałających oraz 11 członkw korespondentw. Ponadto utrzymuje kontakty z 38 federacjami krajowymi nie zrzeszonymi. WOPR jest członkiem rzeczywistym ILS. ILS działa poprzez 4 regionalne federacje: Afrykę, Amerykę, Azję z Oceanią i Europę. Na czele regionalnej federacji europejskiej stoi dotychczasowy Prezydent p. Klaus Bartnitzke (Niemcy), natomiast Prezydentem ILS jest p. E. Weldon (Australia). Siedziba ILS mieści się w Leuven (Belgia), gdzie mieści się Generalny Sekretariat ILS kierowany przez p. Haralda Vervaecke, natomiast siedzibą regionalnej federacji europejskiej jest nadal Anendorf (Niemcy), a funkcję Regionalnego Sekretarza Generalnego pełni dr Klaus Wilkens (Niemcy).



Historia ratownictwa wodnego w Polsce

najstarsze polskie źrdło informacji o ratowaniu na wodach- zapis z 1604 roku o ufundowaniu przez HIERONIMA GOSTOMSKIEGO klasztoru i szpitalika w Sandomierzu nad Wisłą, ktrego zakonnicy mieli m.in. za zadanie niesienie pomocy ofiarom Wisły.

w 1775 roku na polecenie księcia A. CZARTORYSKIEGO ogłoszono drukiem pierwszą w języku polskim książkę o ratowaniu ludzi. pt.: "O RATOWANIU TONĄCYCH";

13 listopada 1775 roku ogłoszono we Wrocławiu: "Edykt względem prędkiego ratowania przez nagłe przypadki zaginiętych w wodzie, albo jakimkolwiek sposobem o utratę życia przewidzianych osb" ;

w 1783 roku opis najwcześniejszej metody ożywiania (ELIASZA) znanej obecnie "usta-usta" ogłosił na terenie Krlestwa Polskiego - lekarz nadworny krla Stanisława Augusta. FRANCISZEK KURCYUSZ ( w książce: "O ratowaniu w przypadku nagłych");

Pod koniec XVIII wieku powołano w Krakowie Pogotowie Ratunkowe dla tonących.

w 1805 roku w roczniku "DZIENNIK WIELEŃSKI" wysuwane są (przez redagującego JĘDRZEJA ŚNIADECKIEGO) opisy sposobw ratowania tonących, szczeglnie w krajach "wodnych";

w 1820 roku wydana zostaje we Lwowie (zabr austriacki) pierwsza książka pt. "NAUKA I SZTUKA PŁYWANIA", ktrej autor KAROL HEINITZ opisuje sposoby holowania ratowanych do brzegu i zestaw przyborw w tzw. "skrzynce ratunkowej".

w 1839 na terenie Krlestwa Polskiego wydane są specjalne przepisy, na

podstawie ktrych RESUSCYTACJA uzyskuje podstawę prawną;

w 1839 roku Rada Lekarska Krlestwa wydaje w Warszawie pod redakcją

A. JANKOWSKIEGO "Wiadomości o ratowaniu osb w stanie pozornej śmierci będących albo nagłą utratą życia zagrożonych" (wznowione w 1845 roku);

w 1869 roku w Wadowicach ukazuje się książka dr GAWLIKA: "Ratowanie osb nagłą utratą życia zagrożonych", w ktrej opisane szczegłowo metody: sztucznego oddychania, a przede wszystkim: SYLVESTRA i MARSCHALLA-HALLA;

w 1874 roku w Poznaniu wydany zostaje "Poradnik lekarski dla ochronek i domowego użytku", w ktrym jeden z rozdziałw poświęcony jest ratownictwu;

w 1883 roku w Krakowie dr KAZIMIERZ GRABOWSKI dokonał tłumaczenia książki

prof. ESMARCKA: "DIE ERSTE HILFE BEI UNGLUECKSFALLEN";

w 1898 roku z inicjatywy prawnika i dziennikarza JZEFA RADWANA powstaje w

Kaliszu pierwsze na ziemiach polskich towarzystwo ratowania tonących pod

nazwą: "CESARSKIE TOWARZYSTWO RATOWANIA TONĄCYCH".

na prośbę Komitetu Kaliskiego Towarzystwa dr LEON WERNIC wydaje w 1902 roku

książkę: "JAK RATOWAĆ TONĄCYCH", w ktrej obok typowo lekarskich wskazwek udzielania pierwszej pomocy zamieszczono osiem przepisw na korzystanie z kąpieli.

W 1908 roku działało w Warszawie Petersburskie Towarzystwo Ratowania Tonących, ktre niosło pomoc wszystkim korzystającym z wody w rejonie Warszawy.

w 1910 roku ukazuje się książka: "PŁYWANIE" napisana przez nauczyciela krakowskiego "SOKOŁA" (jeden rozdział obejmuje w niej ratowanie tonących);

po odzyskaniu niepodległości następuje duży rozwj kultury fizycznej i sportu, ktrego propagatorami są nie tylko kluby sportowe ale także i czasopisma; jednym z nich jest "SPORT WODNY", w ktrym opublikowane są materiały z zakresu ratownictwa wodnego, popularyzujące pokazy i konkursy;

21.10.1925r. w Warszawie z okazji 10-lecia POLICJI RZECZNEJ odbył się na Wiśle pokaz ratownictwa wodnego;

20.04.1926 roku Polski Związek Pływacki powołał KOMISJĘ d/s RATOWNICTWA WODNEGO z siedzibą w SIEMIANOWICACH;

w 1927 roku Komisja d/s Ratownictwa ogłosiła dzień 29 czerwca "Dniem Ratownika Wodnego", w ktrym należy organizować kursy szkoleniowe i pokazy ratownictwa;

w lipcu 1929 zorganizowane zostały dwa pokazy ratownictwa tonących: w BYDGOSZCZY i w GRUDZIĄDZU oraz w KRAKOWIE bezpłatny 10-dniowy kurs szkoleniowy;

w 1932 Stołeczny Komitet Wychowania Fizycznego przy wspłudziale PZP zorganizował pokazy pod hasłem "JAK PŁYWAĆ, SKAKAĆ I RATOWAĆ TONĄCYCH";

w 1936 PZP zorganizował dla instruktorw pływania - 12 dniowy kurs ratowania tonących, ktry się odbył w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie. Następne dwa kursy odbyły się 20.08.1938 roku w Warszawie i Gdyni;

po wyzwoleniu ratownictwo wodne staje się ponownie jedną z form reaktywowanego w 1945 roku Polskiego Związku Pływackiego;

w 1947r. został powołany REFERAT RATOWNICTWA (pod przewodnictwem

Maleszyńskiego, a następnie Brolla);

w 1952 z inicjatywy mgr DYMITRA BOGAJEWSKIEGO (Kierownika Zakładu Pływania AWF w Warszawie i działacza PZP) ratownictwo wodne wchodzi do programu nauczania w Warszawskiej Wyższej Uczelni Wychowania Fizycznego (pźniej we wszystkich Wyższych Szkołach WF);

w 1958 Warszawski Okręgowy Związek Pływacki (WOZP) zorganizował kurs dla ratownikw wodnych na podstawie rozszerzonego programu obowiązującego w AWF; publikacje prof. dr hab. M. Witkowskiego (b. rektora Akademii Wychowania Fizycznego

w Warszawie) z zakresu ratownictwa;

w 1958 roku PZP zorganizował w Katowicach kurs dla instruktorw ratownictwa(7-dniowy);

w 1959 roku wprowadzone zostały jednolite legitymacje dla ratownikw II i I klasy

oraz instruktorw ratownictwa wodnego, ponadto wprowadzone zostały jednolite programy nauczania; zrodziła się idea stworzenia służby ratownictwa wodnego (w wyniku licznych utonięć nieletnich); za "ojca chrzestnego" WOPR uznaje się redaktora Tadeusza Olszańskiego, ktry wwczas był aktywnym działaczem sportu pływackiego;

w 1959 roku nakładem WOZP wychodzi drugie rozszerzone wydanie pracy "RATOWANIE TONĄCYCH" M. Witkowskiego;

w latach 60-tych trwała ożywiona dyskusja w prasie i radiu, czy WOPR ma być samodzielną organizacją czy też nie; powstają samorzutnie organizowane społeczne drużyny ratownikw wodnych (przede wszystkim w woj. białostockim i poznańskim);



11 kwietnia 1962 roku Zarządzeniem Nr 74 Przewodniczący Głwnego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki powołane zostało WODNE OCHOTNICZE POGOTOWIE RATUNKOWE - "regulaminowa" organizacja z tymczasowym regulaminem.

6-7.11 1965 roku odbył się w Poznaniu I Oglnopolski Sejmik WOPR, na ktrym wybrano władze centralne- 12-osobowy skład (pierwszy komendant Komendy Głwnej - W.PŁCIENNIK (następnie prezes ZG WOPR; wiceprezesi: ppłk J. BUCHALSKI, Z. CENDROWSKI, dr M. WITKOWSKI.)

09.10.1967 roku na podstawie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych WOPR uzyskuje osobowość prawną; następuje intensywna praca zarządw wojewdzkich;

20.04.1969 roku odbył się w Warszawie I Krajowy Zjazd WOPR; przedstawiono na nim projekt programu działania na okres lat 1969 – 1973, wytyczono zasadnicze kierunki działania, określono rolę i zadania WOPR i jego terenowych ogniw.

30.04.1969 roku porozumienie między ZG WOPR a PZP; WOPR przejęło wszystkie sprawy związane z ratownictwem wodnym od Polskiego Związku Pływackiego. Rozpoczęto na szeroką skalę szkolenie ratownikw i instruktorw ratownictwa.

w styczniu 1970 roku zostały wprowadzone nowe stopnie ratownikw: młodszy ratownik, ratownik wodny, starszy ratownik oraz stopnie instruktorw: instruktor ratownictwa wodnego WOPR i instruktor - wykładowca WOPR;

w 1970 podczas kongresu FIS w Warpnie (Bułgaria) WOPR został przyjęty na poczet członkw Międzynarodowej Federacji Ratownictwa Wodnego (od 1971 WOPR opłaca składki);

5 maja 1970 roku został ustalony Program Wspłdziałania MO i WOPR w zakresie bezpieczeństwa i porządku na wodach;

lata 1969/72 obfitowały w wiele wydarzeń o zasięgu krajowym (weryfikacje, kursokonferencje, szkolenia, prelekcje) i międzynarodowym (wspłpraca z krajami:

NRD, Bułgaria, NRF);

w okresie 30.06-2.07.1972r. odbyły się w CHRZANOWIE po raz pierwszy OGLNOPOLSKE ZAWODY RATOWNIKW WOPR;



W okresie powojennym można wydzielić następujące etapy działalności:

od 1945r. - okres przygotowawczy. Nieliczne prby organizowania szkolenia

ratownikw i ratownictwa wodnego;

1958-1969r. - okres wzmożonego szkolenia ratownikw przez PZP i jego agendy

terenowe oraz od 1962r. organizowanie się Wodnego Ochotniczego Pogotowia

Ratunkowego i przygotowanie się do przejęcia całokształtu spraw związanych z

ratownictwem wodnym w Polsce;

od 1969r. - okres najbardziej dynamicznego rozwoju pod względem organizacyjnym, propagandowym i szkoleniowym. 31 grudnia 1972r. WOPR liczył 30.682 członkw

szeroka wspłpraca z innymi organizacjami: PZŻ, LOK, PZM, NW i inne.



W 1979 r., w trakcie obchodw Międzynarodowego Roku Dziecka rozpoczęto działania profilaktyczne obejmujące:

1. działalność profilaktyczna w jak najszerszym zakresie w celu zagwarantowania pełnego bezpieczeństwa osb korzystających z wypoczynku nad wodą-pogadanki na temat bezpieczeństwa na wodach w szkołach, na koloniach i miejscach zorganizowanego wypoczynku letniego

2. organizowanie nauki pływania z młodzieżą i osobami dorosłymi,

3. zabezpieczenie czynnych kąpielisk w czasie sezonu rekreacyjnego, imprez na wodzie, w tym spływw kajakowych, zawodw pływackich, regat żeglarskich z Mistrzostwami Polski włącznie.

4. WOPR z Policją prowadził wsplne patrole na wodach oglnie dostępnych, a także wsplne działania z organizacjami zajmującymi się ekologią i czystością wd.

5. jak najszersze rozpropagowanie aktualnych ulotek i haseł o tematyce bezpieczeństwa nad wodą wydane przez KG MO i ZG WOPR,

6. podnoszenie przez wszystkich członkw kwalifikacji w zakresie ratownictwa

i reanimacji- kursy na stopnie ratownikw i instruktorw WOPR.



ZJAZDY KRAJOWE WOPR

(ZJAZD-najwyższa władza WOPR):

- I: 20.04.1969

- II: listopad 1973

- III: 19.03.1973

- IV: 18.04.1982

- V: 11-12.04.1987

- VI: 11.04.1992

- VII: 25-26.04.1998







III. WOPR jest obowiązane i uprawnione do:

1. organizowania pomocy oraz ratowania osb, ktre uległy wypadkowi lub są narażone na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia na wodach śrdlądowych i w kąpieliskach morskich, 2. organizowania oraz szkolenia wodnej służby ratowniczej, 3. ustalania szczegłowych programw kursw i szkoleń specjalistycznych z zakresu ratownictwa wodnego, 4. nadawania stopni ratowniczych oraz określania uprawnień do prowadzenia działań ratowniczych w zależności od posiadanych kwalifikacji, 5. programowania i prowadzenia profilaktycznej działalności w zakresie bezpieczeństwa osb pływających, kąpiących się w miejscach wyznaczonych oraz uprawiające sporty wodne, 6. stwierdzenia zagrożeń bezpieczeństwa osb, o ktrych mowa w pkt. 5, na swoim terenie działania, 7. wydawania ekspertyz w zakresie bezpieczeństwa na wodach na swoim terenie działania.

WOPR i jego upoważnieni przedstawiciele są uprawnieni do:

1. występowania do kierownikw obiektw i urządzeń wypoczynkowych, sportowych, rekreacyjnych i turystycznych, położonych nad wodą o usunięcie stwierdzonych zagrożeń (...), 2. występowania do organw administracji samorządowej oraz stosowanie do właściwości, do dyrektora parku narodowego o nakazanie usunięcia zagrożeń, jak rwnież o wstrzymanie eksploatacji albo zamknięcie obiektw lub urządzeń.





IV. PREZYDIUM ZG WOPR

imię nazwisko funkcja wojewdztwo

Jerzy Telak prezes Mazowieckie

Bogdan Głowacki wiceprezes Opolskie

Wiktor Zajączkowski wiceprezes Śląskie

Jerzy Gołębiowski członek Mazowieckie

Dariusz Skalski członek Pomorskie

Marcin Stryczyński członek Mazowieckie

Witold Szadokierski członek Zachodniopomorskie



POZOSTALI CZŁONKOWIE ZG WOPR

imię nazwisko wojewdztwo

Lucyna Błoniarz Małopolskie

Robert Dworak Podkarpackie

Stefan Erd Lubelskie

Sławomir Gicewicz Warmińsko-Mazurskie

Czesław Gnitecki Lubuskie

Andrzej Jankowski Łdzkie

Bogdan Kozłowski Śląskie

Aleksander Maćkowski Kujawsko-Pomorskie

Wacław Mozer Świętokrzyskie

Andrzej Reucki Podlaskie

Krzysztof Skrzyniarz Dolnośląskie

Zbigniew Szorc Opolskie

Anna Wysocka Wielkopolskie







KOMISJA REWIZYJNA





6995

imię nazwisko funkcja wojewdztwo

Zbigniew Grabda przewodniczący Pomorskie

Krzysztof Zbrojkiewicz wiceprzewodniczący Śląskie

Teresa Dobrzyńska sekretarz Mazowieckie

Franciszek Klim członek Zachodniopomorskie

Jerzy Lewandowski członek Mazowieckie

Stanisław Wolkiewicz członek Opolskie





PRZEWODNICZĄCY SĄDU HONOROWEGO





imię nazwisko wojewdztwo funkcja



Franciszek Majewski Lubuskie Przewodniczący

Wiesław Pasek Mazowieckie Wiceprzewodniczący



CZŁONKOWIE HONOROWI WOPR

L.P. imię nazwisko



1. Franciszek Baryła

2. Andrzej Buczyński

3. Jzef Czajka

4. Maciej Dobrowolski

5. Tadeusz Glinkowski

6. Bogdan Głowacki

7. Jzef Głwczewski

8. Jan Gorzkowski

9. Damian Jur

10. Stanisław Kosmalski

11. Wacław Kowalski

12. Jacek Krawczyk

13. Zdzisław Kryski

14. Waldemar Lewandowski

15. Franciszek Majewski

16. Mieczysław Majewski

17. Wacław Mozer

18. Wacław Nowak

19. Tadeusz Olszański

20 Wiesław Pasek

21. Romuald Pietraszek

22. Wojciech Płciennik

23. Tadeusz Rek

24. Tadeusz Rodziewicz

25. Dariusz Skalski

26. Ryszard Smul

27. Henryk Struszewski

28. Jan Szorc

29. Stanisław Wolkiewicz

30. Wiktor Zajaczkowski

31. Ryszard Zawierowski

32. Krzysztof Zbrojkiewicz

33. Jerzy Żychliński

V. STATUT

WODNEGO OCHOTNICZEGO POGOTOWIA RATUNKOWEGO

ROZDZIAŁ I

POSTANOWIENIA OGLNE



1



Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe, zwane dalej WOPR, działa na mocy ustawy - Prawo o stowarzyszeniach i innych ustaw oraz na podstawie niniejszego statutu.

2



WOPR jest specjalistycznym stowarzyszeniem o zasięgu oglnokrajowym, działającym na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, z siedzibą władz centralnych w Warszawie.

3



1. WOPR posiada osobowość prawną i jest zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym.

2. WOPR opiera swoją działalność na pracy społecznej członkw.

3. WOPR może zatrudniać pracownikw.

4



1. WOPR może prowadzić działalność gospodarczą na oglnych zasadach określonych w odrębnych przepisach prawa.

2. Dochd z działalności gospodarczej WOPR służy realizacji celw statutowych.

5



1. WOPR posiada strukturę zgodną z podziałem administracyjnym kraju oraz władze na szczeblach: centralnym, wojewdzkim, terenowym.

2. WOPR może przyjmować inne podmioty działające w ratownictwie wodnym.

6



1. Znakiem WOPR jest niebieski krzyż na tle złotej kotwicy z umieszczonym wokł niego, pomiędzy dwoma pierścieniami, napisem - Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe.

2. WOPR może używać sztandaru, odznak i pieczęci zgodnie z właściwymi przepisami.

7

WOPR może być członkiem stowarzyszeń krajowych i zagranicznych oraz społeczności międzynarodowych o tym samym lub podobnym profilu działania.



ROZDZIAŁ II

CELE I SPOSOBY DZIAŁANIA

8



Celami WOPR jest organizowanie pomocy oraz ratowanie osb, ktre uległy wypadkowi lub narażone są na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia na wodach.

9



WOPR realizuje swoje cele w szczeglności poprzez:



1) organizowanie pomocy oraz ratowania osb, w tym udzielanie pierwszej pomocy medycznej;

2) wspłdziałanie z organami administracji rządowej, samorządowej i innymi podmiotami

zainteresowanymi obronnością państwa, bezpieczeństwem powszechnym, porządkiem publicznym oraz ochroną cywilną i środowiska wodnego;

3) udział w operacjach i prowadzenie lub udział w akcjach ratowniczych podczas zagrożeń powszechnych, katastrof naturalnych i awarii technicznych, w tym powodzi i pożarw na wodach;

4) programowanie i prowadzenie profilaktycznej działalności w zakresie bezpieczeństwa osb na wodach;

5) ujawnianie zagrożeń bezpieczeństwa osb pływających i kąpiących się;

6) dokonywanie przeglądw kąpielisk, pływalni i parkw wodnych oraz występowania do organw administracji samorządowej i innych podmiotw o nakazanie usunięcia zagrożeń, jak rwnież o wstrzymanie eksploatacji albo zamknięcie obiektw lub urządzeń;

7) występowanie do kierownikw obiektw i urządzeń wypoczynkowych, sportowych, rekreacyjnych i turystycznych oraz do organizatorw imprez w dziedzinie kultury fizycznej, rekreacji i sportu z pisemnym lub ustnym wnioskiem o usunięcie stwierdzonych zagrożeń bezpieczeństwa osb, na swoim terenie działania lub o wstrzymanie eksploatacji;

8) wydawanie ekspertyz i opinii z zakresu bezpieczeństwa wodnego, w tym dla środkw przydatnych w ratownictwie wodnym;

9) wydawanie zaświadczeń bezpieczeństwa kąpielisk, pływalni i parkw wodnych;

10) ustalania programw kursw i szkoleń specjalistycznych z zakresu ratownictwa wodnego;

11) organizowania oraz przeprowadzania szkolenia służby ratowniczej;

12) nadawanie stopni ratowniczych oraz określanie uprawnień do prowadzenia działań ratowniczych, w zależności od posiadanych kwalifikacji;

13) krzewienie etyki ratownikw wodnych i umacnianie więzi organizacyjnej członkw;

14) nauczanie i doskonalenie umiejętności pływania;

15) egzaminowanie i wydawanie dokumentw oraz odznak potwierdzających umiejętność pływania;

16) inicjowanie i podejmowanie prac badawczych w zakresie bezpieczeństwa na wodach;

17) prowadzenie rejestracji i badań technicznych własnych statkw ratowniczych;

18) wymianę doświadczeń i wspłpracę z pokrewnymi stowarzyszeniami krajowymi i zagranicznymi oraz społecznościami międzynarodowymi;

19) prowadzenie działalności sportowej, rekreacyjnej i turystycznej;

20) świadczenie usług z zakresu ratownictwa wodnego;

21) prowadzenie działalności gospodarczej we własnym zakresie i poprzez udział w innych przedsięwzięciach, mających na celu uzyskanie środkw na realizację zadań statutowych.



VI. REGULAMIN



ZARZĄDU GŁWNEGO

WODNEGO OCHOTNICZEGO POGOTOWIA RATUNKOWEGO

Na podstawie 19, p. 1, pp. a, Statutu Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego postanawia się, co następuje:

1

1. Zarząd Głwny WOPR jest organem władzy WOPR i działa na podstawie statutu, uchwał Zjazdu Krajowego WOPR oraz niniejszego regulaminu.

2. W skład Zarządu Głwnego WOPR wchodzi od 17 do 21 członkw, w tym Prezes WOPR, 2 wiceprezesw i przedstawiciele jednostek wojewdzkich WOPR.

3. Posiedzenia Zarządu Głwnego WOPR odbywają się co najmniej raz na pł roku.

4. Posiedzenia Zarządu Głwnego WOPR organizowane mogą być w rżnych miejscowościach.

2

1. Zarząd Głwny WOPR, na wniosek Prezesa WOPR, tworzy Prezydium Zarządu Głwnego WOPR, w ktrego skład wchodzą: Prezes WOPR, 2 wiceprezesw i od 4 do 6 członkw Zarządu Głwnego WOPR.

2. Na czele Zarządu Głwnego WOPR i Prezydium Zarządu Głwnego WOPR stoi Prezes WOPR, ktry może używać rwnież tytułu Prezes Zarządu Głwnego WOPR.

3. Prezydium Zarządu Głwnego WOPR kieruje WOPR w okresie pomiędzy posiedzeniami Zarządu Głwnego WOPR.

4. Kadencja Zarządu Głwnego WOPR trwa pięć lat i kończy się z chwilą wyboru przez Zjazd Krajowy WOPR nowego Zarządu Głwnego WOPR.

3

1. Obecność członkw na posiedzeniach Zarządu Głwnego WOPR jest obowiązkowa, a w razie przewidywanej nieobecności usprawiedliwiona.

2. W przypadku trzech nieusprawiedliwionych nieobecności ustaje członkostwo Zarządu Głwnego WOPR.

3. W przypadku zmniejszania się składu Zarządu Głwnego WOPR, a do końca jego kadencji pozostało więcej niż sześć miesięcy, uzupełnia się skład Zarządu Głwnego WOPR.

4

1. Praca członkw Zarządu Głwnego WOPR opiera się na pracy społecznej.

2. Prezes WOPR i członkowie Zarządu Głwnego WOPR mogą być zatrudnieni w WOPR.

5

1. Zarząd Głwny WOPR używa podłużnej pieczęci z określeniem nazwy i siedziby WOPR.

2. Członkowie Zarządu Głwnego WOPR posługują się pieczątkami imiennymi z określeniem pełnionych funkcji w Zarządzie Głwnym WOPR.



6

Do zakresu działania Zarządu Głwnego WOPR w szczeglności należy:

1) zwoływanie i organizowanie Zjazdu Krajowego WOPR;

2) przygotowywanie projektw uchwał Zjazdu Krajowego WOPR;

3) określanie głwnych kierunkw działania WOPR;

4) powołanie pełniącego obowiązki Prezesa Zarządu Głwnego WOPR, w przypadku ustąpienia Prezesa WOPR w trakcie kadencji;

5) wykluczanie i dokooptowanie członkw Zarządu Głwnego WOPR;

6) składanie Zjazdowi Krajowemu WOPR sprawozdań ze swojej działalności;

7) wnioskowanie o nadanie godności Prezesa Honorowego WOPR i tytułu Członka Honorowego WOPR;

8) określanie zasad i trybu powstawania, działania oraz likwidowania jednostek WOPR;

9) przyjmowanie i wykluczanie z WOPR podmiotw działających w ratownictwie wodnym;

10) określanie wysokości składek członkowskich oraz zasad i trybu ich zbierania i przekazywania;

11) upoważnianie i cofanie upoważnień do podpisywania dokumentw WOPR;

12) planowanie pracy WOPR i określanie budżetu WOPR;

13) zatwierdzanie rocznych sprawozdań z działalności WOPR, w tym finansowych;

14) określanie regulaminu Prezydium Zarządu Głwnego WOPR;

15) zatwierdzanie uchwał Prezydium Zarządu Głwnego WOPR;

16) powoływanie zespołw opiniodawczych i określanie ich regulaminw;

17) przystępowanie i występowanie WOPR ze stowarzyszeń krajowych i zagranicznych oraz społeczności międzynarodowych i delegowanie do nich przedstawicieli WOPR.

7

1. Posiedzenie Zarządu Głwnego WOPR co najmniej raz na pł roku zwołuje, otwiera prowadzi, zawiesza i kończy Prezes WOPR lub osoba zastępująca go.

2. Pozaplanowe posiedzenie Zarządu Głwnego zwołuje Prezes WOPR, Prezydium Zarządu Głwnego WOPR z własnej inicjatywy lub na wniosek co najmniej 2/3 oglnej liczby członkw Zarządu Głwnego WOPR w terminie 30 dni od daty zgłoszenia wniosku.

3. W trakcie posiedzenia Zarządu Głwnego WOPR udziela i odbiera głos Prezes WOPR lub osoba zastępująca go.

4. W posiedzeniach Zarządu Głwnego WOPR mogą brać udział z głosem doradczym, pełnomocnicy, przewodniczący Głwnej Komisji Rewizyjnej WOPR lub upoważniony przez niego członek, przewodniczący Sądu Honorowego WOPR lub upoważniony przez niego członek oraz goście zaproszeni przez Prezesa WOPR.

5. Członek Zarządu Głwnego WOPR, po uzyskaniu akceptacji Prezesa WOPR, może skierować swojego przedstawiciela na posiedzenie Zarządu Głwnego WOPR.

8

1. Uchwały Zarządu Głwnego WOPR zapadają zwykłą większością głosw przy obecności co najmniej połowy członkw Zarządu Głwnego WOPR.

2. W przypadku rwnej liczby głosw "za" i "przeciw" decyduje głos Prezesa WOPR lub przewodniczącego posiedzenia.

3. W szczeglnych przypadkach głosowanie może odbyć się w drodze ustalenia korespondencyjnego.

4. Od uchwał Zarządu Głwnego WOPR przysługuje prawo odwołania do Zjazdu Krajowego WOPR w terminie 30 dni od daty otrzymania uchwały za jego pośrednictwem.



9

Członkowie Zarządu Głwnego WOPR wykonują zadania wynikające ze statutu, uchwał, regulaminw i decyzji władz WOPR.

10

1. W razie sprzeczności interesw WOPR z interesem poszczeglnego członka Zarządu Głwnego WOPR, członek ten powinien wstrzymać się od udziału w rozstrzygnięciu takiej sprawy i żądać zaznaczenia tego w protokole.

2. W przypadku niezastosowania się członka do wymogu określonego w ust.1, Zarząd Głwny WOPR wyłącza tego członka z udziału w części posiedzenia, ktrego sprawa dotyczy.

11

1. Z posiedzeń Zarządu Głwnego WOPR sporządza się protokł, ktry zawiera:

1) porządek obrad; 2) imiona i nazwiska, funkcje obecnych członkw Zarządu Głwnego WOPR;

3) nazwiska innych osb obecnych na posiedzeniu;

4) nazwiska zabierających głos oraz treść ich wystąpień;

5) liczbę oddanych głosw "za", "wstrzymanych" i "przeciw" uchwałom;

6) treść uchwał;

7) odrębne zdanie członka w danej kwestii;

8) datę i podpis protokolanta.

2. Protokł przedkładany jest do zapoznania na następnym posiedzeniu Zarządu Głwnego WOPR.

12

1. Członkom Zarządu Głwnego WOPR przysługuje prawo zwrotu kosztw przejazdu ze środkw jednostek wojewdzkich WOPR, ktrych są przedstawicielami.

2. Członkom Zarządu Głwnego WOPR przysługuje prawo zwrotu wydatkw poniesionych w związku z realizacją wyznaczonych zadań, ktre powinny być rozliczone według obowiązujących w tym względzie przepisw prawa.

13

1. Sprawy Zarządu Głwnego WOPR prowadzi biuro WOPR.

2. W przypadkach nie określonych w regulaminie decyduje Zarząd Głwny WOPR zgodnie ze statutem WOPR i innymi przepisami prawnymi.

14

Regulamin Zarządu Głwnego WOPR wchodzi w życie z dniem 8 grudnia 2003 r.






Przykadowe prace

Kazimierz Przerwa-Tetmajer Eviva l’arte - analiza

Kazimierz Przerwa-Tetmajer Eviva l’arte - analiza KAZIMIERZ PRZERWA-TETMAJER EVIVA L’ARTE Utwr był tak popularny, że tytułowe wykrzyknienie - Eviva l’arte! , czyli niech żyje sztuka – weszło na stałe do języka potocznego. Tytuł wiersza, powracaj...

Miłość

Miłość kocham a mam w oczach łzy naucz mnie sama nie umiem... moja miłość wczoraj dzisiaj a jutro nic przypadkowa osoba nic nie mwiąca twarz bez wyrazu brak zapisw w pamięcie to rutyna. znw to samo jestem dobra to za du...

Źrdła handlu organami ludzkimi.

Źrdła handlu organami ludzkimi. Pierwsze podejrzenia o handel narządami ludzkimi zostały skoncentrowane na płnocy Mozambiku w wojewdztwie Nampula. Przerażająca sytuacja podejrzenia o handel organami ludzkimi w wojewdztwie Nampula, spędza sen z powiek Prokuratora Generalnego Mozambiku J....

Pocztwka z wakacji.

Pocztwka z wakacji. Hi Agnes, (lub inne imię) We are in Zakopane now and I missing so much. We live in beautiful old house. The weather is great. Sun is shining and it's very hot. Ever day I sightseeing and I trip for Zakopane. Thuesday we wil be go to Morskie Oko. My younger brother is learning climb. My parents are sat...

Odrodzenie - opis epoki

Odrodzenie - opis epoki Epoka, w dziejach kultury zwana renesansem, rodowodowo związana z Włochami, nosi nie włoskie, lecz francuskie miano renaissance, co oznacza dokładnie odrodzenie. Nazwą tą, jako terminem historyczno-literackim, posłużyli się świadomie dopiero uczeni XIX w.,...

ONZ - założenie i struktura

ONZ - założenie i struktura ONZ – ZAŁOŻENIE I STRUKTURA. Organizacja Narodw Zjednoczonych , to uniwersalna organizacja międzynarodowa, z siedzibą w Nowym Jorku, powstała 24 października 1945 r. w wyniku podpisania Karty Narodw Zjednoczonych. ONZ jest następczyni&...

Palenie- skutki, szkodliwośc itp.

Palenie- skutki, szkodliwośc itp. W Polsce każdego dnia zaczyna palić papierosy około 500 nieletnich - chłopcw i dziewcząt. Mimo prawnego zakazu sprzedaży papierosw osobom poniżej 16 roku życia, a także prowadzenia programw edukacyjnych, palenie tytoniu przez młodych lud...

Rasy psw po niemiecku

Rasy psw po niemiecku DER BOXER DIE PROMENADENMISCHUNG DER GIFTHUND ( bokser) ( kundel ) (jodłacz) HEILIGES HUBERTOSHUND DER DACKEL DER FAULHEITHUND (pies świętego Huberta) (jamnik) (pies leniwy) DER BOTEHUND BRITISCH DER GERUCHSSINHUND (brytyjski pies gończy)...

Zobacz wszystkie

Nawigacja

Tagi

studia szkoa streszczenie notatka ciga referat wypracowanie biografia opis praca dyplomowa opracowania test liceum matura ksika

Prawa

Do g?ry